IV SA/Wa 3786/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E.L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2010 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt IVSA/Wa 1866/10 ze skargi E.L. w przedmiocie nieuwzględnienia przez Radę W. uwag do ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1866/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E.L. w przedmiocie nieuwzględnienia przez Radę W. uwag do ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 17 grudnia 2015 r. E.L. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej powyższym postanowieniem, argumentując, że Rada W. podjęła Uchwałę Nr [...], dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] w [...], zatem nastąpiło ostateczne zakończenie procesu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Przesłanki wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem unormowane zostały w przepisach art. 270 - art. 285 działu VII zatytułowanego "Wznowienie postępowania" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako p.p.s.a. Stosownie do treści art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Po myśli art. 272 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3). Z kolei, zgodnie z treścią art. 273 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (§ 1). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana (art. 278 p.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 p.p.s.a.). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 p.p.s.a.). Na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy (art. 282 p.p.s.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1424/13 – Lex nr 1363475). W sytuacji jednak gdy brak jest powołania się na konkretny przepis lub gdy błędnie go przywołano, konieczna jest ocena, czy mimo to z samej treści skargi o wznowienie postępowania sądowego można odczytać, że strona oparła tę skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt I FSK 1473/12 – Lex nr 1273733). Przystępując do badania warunków formalnych skargi E.L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem tutejszego sądu z dnia 4 listopada 2010r. wydanego w sprawie IVSA/Wa 1866/10 stwierdzić trzeba, że skarżąca poza oznaczeniem zaskarżonego orzeczenia oraz żądania wznowienia postępowania nie podała żadnej z podstaw wznowienia wymienionych enumeratywnie w przepisach art. 271, art. 272, art. 273 p.p.s.a. Nadto nie wskazała jakichkolwiek okoliczności świadczących o zachowaniu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Braki w tym zakresie zobligowały Sąd do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Na marginesie powyższych należy wskazać, iż jeżeli skarżąca nie zgadza się z podjętą przez Radę W. Uchwałą Nr [...] dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] w [...], może zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.) po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.