IV SA/Wa 383/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2013 r. sprawy ze skargi H. C. i T. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] października 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżących H. C. i T. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu odwołania Państwa H. i T. C. od decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2012 roku nr [...] odmawiającej wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] miasta P. w zakresie działki [...] ujawnionej w jednostce rejestrowej [...], właściciel Gmina P. i działki nr [...] ujawnionej w jednostce rejestrowej [...], właściciel T. i H. małżeństwo C. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że H. i T. C. pismem z dnia 5.05.2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 6.09.2012 r., wystąpili do Starostwa Powiatowego w P. z wnioskiem o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie działek nr [...], położonych przy ul. [...] w P., poprzez wprowadzenie do ewidencji stanu zgodnego ze stanem faktycznym na gruncie. Decyzją z dnia [...] października 2012 roku nr [...] Starosta P. odmówił wprowadzenia wnioskowanej zmiany. Państwo H. i T. C., pismem z dnia 6.11.2012 r., złożyli odwołanie od powyższej decyzji do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Organ II instancji rozpatrując ponownie sprawę stwierdził że przedmiotowe działki powstały w wyniku podziału terenów budowlanych na osiedlu "[...]" - operat [...]. W trakcie zakładania ewidencji gruntów miasta P. w 1972 roku nie uwzględniono wszystkich działek powstałych w wyniku tego podziału. Błąd ten sprostowano w 1992 roku. Zgodnie z operatem [...] działka nr [...] o powierzchni [...] ha została oznaczona numerem [...], natomiast działkę nr [...] o powierzchni[...] ha oznaczono numerem [...]. Obecnie w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] miasta P. w jednostce rejestrowej [...] ujawniona jest działka [...], właściciel Gmina P. natomiast w jednostce rejestrowej [...] - działka nr [...], właściciel T. i H. małżeństwo C. Jak wynika z ustaleń organów Państwo H. i T. C., na mocy umowy - aktu notarialnego rep. [...] z dnia [...] maja 1974 roku, zostali użytkownikami wieczystymi nieruchomości o powierzchni [...]m2 położonej w P., oznaczonej na "okazanej mapie" numerem [...]. Zgodnie z treścią tego aktu, wskazana mapa oznaczona numerem [...], wpisana została do ewidencji Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych w P. za numerem [...]. Jest to mapa podziału terenów budowlanych na osiedlu "[...]". Przedmiotowy grunt oznaczony jako działka [...], o granicach przebiegających w kształcie trapezu, położony jest na skraju wydzielonych działek budowlanych. Dla tej nieruchomości Sąd Rejonowy w P. założył Księgę wieczystą Kw nr [...] (obecnie [...]). Następnie decyzją Burmistrza Miasta P. nr [...] z dnia [...] września 1998 roku prawo wieczystego użytkowania zostało przekształcone w prawo własności. Decyzją z dnia [...] marca 1974 roku nr [...], Naczelnik Miasta P. zezwolił Państwu H. i T. C. na budowę budynku mieszkalnego o wymiarach [...]m x [...]m, na działce przy ul. [...]; zgodnie z załącznikiem graficznym - na działce nr [...] o powierzchni [...] m2 i szerokości [...] m. Państwo C. w rzeczywistości wybudowali budynek na działce nr [...], obecnie [...] i częściowo na działce [...] (obecnie [...]). Działka [...] o powierzchni [...] ha, uregulowana w Księdze wieczystej nr [...], stała się własnością Gminy P. na mocy decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 roku. W odwołaniu, Państwo H. i T. C., domagają się przywrócenia stanu faktycznego posiadania nieruchomości. Posiadanie to nie jest zgodne ze stanem prawnym określonym ww. aktem notarialnym i zapisem w księdze wieczystej. Państwo Chmielewscy oświadczają, że o zaistniałej niezgodności zagospodarowania działek dowiedzieli się w 2008 roku. Zdaniem wnioskodawców odpowiedzialność za zaistniały stan ponosi organ prowadzący ewidencję gruntów. Z akt postępowania jednoznacznie wynika, że Państwo C. nabyli działkę [...] (obecnie [...]) i na tę samą działkę uzyskali pozwolenie na budowę. Za zagospodarowanie działki w innych granicach, nie może odpowiadać organ prowadzący ewidencję gruntów. Zaistniałe pomyłki w danych ewidencyjnych nie zmieniły, ani przebiegu granicy działki nabytej aktem notarialnym z 1974 roku, jak również położenia (lokalizacji) budynku mieszkalnego na mapie do pozwolenia na budowę. Tym bardziej skrajne położenie działki jest dość charakterystyczne dla jej zidentyfikowania w terenie. W ocenie organu odwoławczego, stan wykazany w ewidencji gruntów obrębu [...] miasto P. w zakresie podmiotowym, odnośnie działek nr [...], jest zgodny z istniejącym stanem prawnym ujawnionym w księgach wieczystych. W obecnie obowiązującym systemie prawnym organy administracji publicznej nie mają delegacji prawnej do nadawania praw własności do gruntów. Tytułów własności można dochodzić w postępowaniu cywilnym przed sądami powszechnymi. Uzyskanie prawa własności do gruntów w postępowaniu cywilnym, będzie podstawą do dokonania zmian w ewidencji gruntów. Nabycie praw własności, zgodnie ze stanem użytkowania, w tym przypadku może nastąpić w drodze wymiany gruntów lub nabycia gruntów od właściciela działki [...]. Zdaniem organu odwoławczego, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z aktualnym stanem prawnym nieruchomości. Starosta, jako organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w przepisach regulujących prowadzenie spraw z zakresu ewidencji gruntów i budynków, nie może zaś takiego prawa ani ustanowić, ani wyinterpretować. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. i T. C. zarzucając organowi, iż na skutek wprowadzonej z urzędu zmiany doszło do ustalenia w sposób bezprawny nowego stanu prawnego i pozbawienia skarżących prawa własności części nieruchomości tym samym zaskarżona decyzja odmawiająca wprowadzenia zmian w ewidencji wydana została z naruszeniem m.in.: 1) art. 7 kpa oraz 8 kpa przez wydanie decyzji, która jest niezgodna z wcześniejszymi decyzjami, czynnościami organu, na podstawie których skarżący będąc przekonani o ich prawidłowości - podejmowali życiowe decyzje, m.in. dot. zakupu/wykupu działki a także budowy domu, 2) art. 107§ 1 kpa oraz art. 3, 7, 8, 9 10 §1, art. 77 §1 kpa przez nieodniesienie się organu do wszystkich zarzutów, dokumentów powołanych przez skarżących oraz znajdujących się w aktach sprawy mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy a także przez niedostateczne uzasadnienie faktyczne oraz prawne decyzji 3) art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z 46 i 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 104 oraz 61 §1 i 4 kpa polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu poprzez dokonanie aktualizacji (modernizacji) ewidencji gruntów i budynków w 2008 r. w trybie czynności materialnotechnicznej, podczas gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymagała wyjaśnień zainteresowanych, ew. uzyskania dodatkowych dowodów a więc wydania decyzji a tym samym zawiadomienia stron o toczącym się postępowaniu; 4) art. 80 kpa poprzez wyprowadzenie przez organ odmiennych wniosków w oparciu o ten sam materiał dowodowy; 5) art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z 12 oraz 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez odmowę dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków polegającej na anulowaniu wcześniej dokonanych z urzędu przez organ zmian, podczas gdy zmiany te spowodowały zmiany danych w zakresie praw podmiotowych do gruntu. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o ; 1) uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].12.2012 r. a także poprzedzającej ją decyzję Starosty P. z dnia [...]. 10.2012 r., 2) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Do skargi skarżący dołączyli materiał dowodowy w postaci zdjęć, map i decyzji mających wskazywać na zasadność skargi. W jej uzasadnieniu wskazali zaś, że Aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...].05.1974 r. nabyli prawo użytkowania wieczystego do działki nr [...], wg późniejszej numeracji [...], położonej w P., przy ulicy [...]. Decyzją Burmistrza Miasta P. z dnia [...] września 1998 r. prawo użytkowania wieczystego zostało przekształcone w prawo własności. Dla działki tej prowadzona jest księga wieczysta nr KW nr [...]. Na działce tej pobudowali dom. Podczas przekazywania im działki w użytkowanie wieczyste, jednocześnie wskazano i wydano w terenie działkę, na której miał zostać pobudowany dom. Decyzja ta została następnie skonkretyzowana w następnych orzeczeniach organów. Zgodnie z postanowieniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...].10.1973 r. dom skarżących (wówczas dopiero projektowany) stanowił segment skrajny ([...]) budynku szeregowego dla [...] rodzin. Jak wynika z tegoż postanowienia projekt techniczny miał zostać opracowany w oparciu o uzgodnioną w Wydziale szkicową koncepcję dla całego budynku szeregowego. Ówczesny Urząd Powiatowy w P. decyzją z dnia [...] marca 1974 r. zatwierdził plan realizacyjny - plan zagospodarowania terenu działki budowlanej oraz projekt obiektu budowlanego. Następnie dnia [...] marca 1974 r. Naczelnik Miasta P. wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. Skarżący stoją na stanowisku, iż to zmiana wprowadzona z urzędu w ewidencji gruntów i budynków, dokonana podobno na zlecenie Starosty P. z 2007 r., spowodowała zmianę stosunków własnościowych na gruncie. Wg organu ich dom został pobudowany na działce, której nie są właścicielami, a należącej do Skarbu Państwa, obecnie szybko skomunalizowanej po zmianie w ewidencji. Przez zmianę tę powstała niejako dodatkowa działka, choć w/w postanowienie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z 1973 r. stanowi, że dom skarżących jest piątym domem w zabudowie szeregowej. Ówczesne władze nie miały zatem żadnych wątpliwości, co do tego kto jest właścicielem gruntu, na którym miał być pobudowany nasz dom. Ponadto, skarżący wskazują, że gdyby stan faktyczny (i prawny) przedmiotowej nieruchomości był zgodny z wprowadzoną z urzędu bezprawnie zmianą w ewidencji, nie otrzymaliby pozwolenia na budowę domu, gdyż wg zmiany część domu stałaby na [...] a jest to strefa ochronna. Jak wynika z załączonego wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zaznaczenie kolorem żółtym), działka [...] (po zmianie), znajduje się częściowo na istniejącym (już w czasie przekazania skarżącym nieruchomości w wieczyste użytkowanie) [...]. Ponadto studzienka odwadniająca [...] (widoczna na zdjęciu nr 2) znalazłaby się w piwnicach nich domu. Przebieg granic skarżący zobrazowali na załączonych zdjęciach. Ponadto wskazali, że działkę [...], na której rzekomo pobudowali dom zajmuje i zajmował od zawsze ten sam sąsiad (osoba prywatna), a od 2008 r. (zmiana w ewidencji)- wg organu - Skarb Państwa. Sąsiad zamieszkiwał i zamieszkuje na działce nr [...] przy ulicy [...] a my na działce [...] przy ulicy [...], domy jedną ścianą przylegają do siebie. Zmiana w ewidencji z 2008 r. stworzyła dodatkową działkę, na której skarżący rzekomo pobudowali dom. Działka ta została skomunalizowana w 2011 r., mimo że sam Urząd Miasta w pismach z dnia 17.03.2009 r. oraz 18.08.2009 r. skierowanych do Starostwa Powiatowego w P. stanął na stanowisku, że w przypadku dokonania likwidacji błędu w zapisach ewidencji gruntów nieruchomość przedmiotowa nie będzie podlegała komunalizacji. Skarżący wskazali także, że w 2001 r. zakładali dodatkowe przyłącze do domu, na wykonanie którego potrzebne było pozwolenie ze Starostwa Powiatowego, otrzymali takowe wraz z mapką załączoną ze stanem z 1977 r. Na rok 2001 wg organu należący do nich budynek stał w dobrym miejscu, na ich gruncie, ten stan jednak zmienił się już w 2008 r., mimo że nie było ku temu żadnych podstaw prawnych, organ dysponował taką samą dokumentacją w latach 7otych, w 2001 r. oraz 2008 r. Dokonanie zmiany w ewidencji gruntów poprzez przywrócenie poprzednio obowiązującego zapisu jest zatem w ocenie skarżących konieczne, bowiem zmiana w ewidencji gruntów i budynków dokonana w 2008 r. jest zmianą dokonaną bezprawnie, organ nie miał żadnych podstaw prawnych, by takiej zmiany dokonać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy art. 7, 77 § 1 i 107 §3 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawę. Podstawę wszczęcia postępowania w sprawie stanowił wniosek skarżących w którym domagali się oni przywrócenia w ewidencji gruntów stanu jaki w odniesieniu do działki [...] oraz działki [...] istniał do 2008r. Należy wskazać, iż podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, to jest utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 (§ 44 i nast.) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 ustawy. Zgodnie z § 45 ust. 1 tego rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. W myśl przepisów § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Przepisy rozporządzenia określają zamknięty katalog źródeł zmian przedmiotowych i podmiotowych danych ewidencyjnych. Wprowadzenie zmian w ewidencji może nastąpić albo w trybie czynności materialno-technicznej, w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany (art. 22 ust. 2 i 3 ustawy w zw. z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia), o którym organ tylko zawiadamia (§ 49 ust. 1 rozporządzenia), albo w drodze decyzji (§ 47 ust. 3 rozporządzenia), co ma miejsce wówczas, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Z powyższych przepisów, określających podstawowe cele i zasady prowadzenia ewidencji gruntów i postępowania mającego za przedmiot aktualizację ewidencji wynika, że ewidencja gruntów, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, jest zbiorem informacji, a rejestr ewidencji jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów. Zapisy w ewidencji gruntów mają charakter deklaratoryjny, ponieważ są one wtórne w stosunku do stanu prawnego. Ewidencja odzwierciedla ten stan, natomiast go nie tworzy (por. wyroki: NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. I OSK 389/10, LEX nr 745227; WSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. III SA/Lu 198/10, LEX nr 757052; NSA z dnia 4 marca 1999 r., sygn. II SA 17/99, LEX nr 46214). Z podstawowej zasady kształtującej sposób wprowadzania i wymiany danych ewidencyjnych, jaką jest zasada aktualności wynika, że nie jest wykluczone prostowanie błędów i pomyłek w ewidencji, pod warunkiem wszakże, iż prowadzi ono do ujawnienia w zapisach ewidencji danych aktualnych. Organ rejestrowy prowadzący kataster nieruchomości pozbawiony jest możliwości dokonywania merytorycznej oceny dokumentów przekazywanych mu celem ich uwidocznienia w rejestrze, poza tymi przypadkami, które dotyczą dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej włączanej do państwowego zasobu, to jest obowiązku wynikającego z § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837) i tylko w zakresie wynikającym z tego przepisu (to jest kontroli poprawności wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych jak i sporządzonej dokumentacji przed włączeniem jej do zasobu). W ocenie Sądu odnosząc się do wniosku skarżących organy nie wyjaśniły w sposób rzetelny na jakiej podstawie, kiedy i dlaczego doszło do wprowadzenia wskazanych przez skarżących zmian. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż bez wątpienia należąca do skarżących działka [...] jest charakterystyczna, bowiem jest to działka [...], wydzielona w latach 70 pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne ([...] segmentów) oraz usytuowana w bezpośrednim sąsiedztwie [...]. Z map ewidencyjnych będących w posiadaniu skarżących, a bez wątpienia również właściwych organów w sposób w ocenie Sądu nie budzący żadnych wątpliwości wynika, jak słusznie wskazują skarżący, iż przynajmniej do [...] maja 2001 r. ( uzyskano wówczas pozwolenie na budowę przyłącza) na działce należącej do skarżących tj. oznaczonej nr [...] jak również sąsiadujących z nią działkach [...] posadowione były budynki mieszkalne- [...] segmentów. Nie ulega także wątpliwości, że ze znajdującej się w aktach sprawy mapie ( k-48 ) wydanej do celów służbowych w dniu [...] listopada 2012 r. oraz załączonej przez skarżących do skargi mapie datowanej na [...] listopada 2008r. - która została przyjęta do zasobów [...] października 2004r. wynika, iż musiało dojść do zmian numeracji działek ewentualnie wydzielenia zupełnie nowej działki i to na terenie stanowiącym zwarte osiedle [...] domów. Na mapie przyjętej do zasobów w 2004r. pojawia się bowiem zupełnie nowa nie figurująca na wcześniejszych mapach działka [...] ([...]), która usytuowana zostaje pomiędzy działkami [...], czyli de facto na miejscu dawnej działki [...]. Zestawienie znajdujących się w aktach sprawy map wskazuje, iż jej pojawienie się ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, bowiem to na skutek właśnie wydzielenia w/w działki [...] nastąpiło przesunięcie numeracji działek sąsiednich co w konsekwencji doprowadziło do tego, że będąca bez wątpienia wówczas własnością skarżących - zabudowana działka, która wcześniej nosiła nr [...] stała się działką [...], zaś obecnie figurująca w mapach działka [...] powstała jako nowa działka na skutek w/w przesunięcia. Już bowiem z samego zestawienia w/w map obrazujących położenie działki [...] przed i po zmianie wynika, że obecnie działka ta położona jest w zupełnie innych granicach- na jej terenie usytuowany jest m.in. [...]. Powyższa ocena opiera się wprawdzie w większości na materiale dowodowym przedłożonym przez skarżących, jednak na jej podstawie zasadny wydaje się podniesiony przez nich zarzut, że za niekorzystne dla nich zmiany, które doprowadziły do tego, iż w chwili obecnej zarzuca się im, iż posadowili oni 40 lat temu budynek na nie należącej do nich nieruchomości i sugeruje się im m.in. konieczność wykupienia działki od Gminy odpowiedzialność ponoszą prawdopodobnie organy ewidencyjne. Tym samym w ocenie Sądu mając na uwadze skutki prawne jakie pociągnęły za sobą w/w zmiany, w sprawie bez wątpienia istnieje konieczność zweryfikowania, sprawdzenia i ustalenia przez organy, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości- kiedy, w oparciu o jakie dokumenty i na jakiej podstawie doszło faktycznie do wprowadzenia kwestionowanych przez skarżących zmian. Ustaleń tych organy nie poczyniły w rozpoznawanej sprawie, przez co dopuściły się w ocenie Sądu naruszenia wskazanych na wstępie przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Wskazane powyżej naruszenia w ocenie Sądu miały zaś istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu l instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a.. Rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 p.p.s.a. Jednocześnie na podstawie art. 200 w/w ustawy Sąd rozstrzygnął w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego.