IV SA/Wa 384/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2011 r. sprawy ze skargi M. M. i C. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat A. H. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku gospodarczo-garażowego zrealizowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. [...] w M. Poprzednia decyzja organu w przedmiotowej sprawie została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 139/09 uznającym M. i C. M. stronami postępowania w rozpatrywanej sprawie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. organ zawiadomił strony o prawie czynnego udziału, wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów, przeglądania akt sprawy, złożenia wyjaśnień. Wobec niewniesienia przez strony nowych dowodów i niewskazania nieznanych dotąd okoliczności, organ podtrzymał poprzednią decyzję wydaną w sprawie. Pismem nadanym w dniu [...] sierpnia 2009 r. skarżący wezwali organ do merytorycznego rozpoznania ich odwołania z uwzględnieniem argumentów wysuniętych przez nich we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza M. nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. W kolejnym piśmie skierowanym do organu w dniu [...] września 2009 r., skarżący podkreślili, iż nie wyrażają zgody na zatwierdzenie wyżej wspomnianego projektu, podtrzymując wszystkie argumenty podnoszone w toku postępowania sądowo-administracyjnego. W dniu [...] września 2009 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. odwołanie od przedmiotowej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzji zarzucono brak należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy z naruszeniem zasad prawdy obiektywnej oraz brak odniesienia w jej treści do podniesionych przez skarżących zarzutów. Ponadto wskazano, że stronami w rozpatrywanej sprawie powinni być także właściciele pozostałych nieruchomości sąsiadujących z inwestycją będącą przedmiotem wydanej przez organ decyzji. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji tudzież o uchylenie tej decyzji i orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Dodatkowo odwołanie zawierało wniosek o dopuszczenie dowodu z akt postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. prowadzonego przez Wojewodę [...] i wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności podnoszonych w składanych w przedmiotowym postępowaniu pismach. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego w sprawie nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto, organowi I instancji nie można było zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego lub procesowego, która uzasadniałaby odmienne rozstrzygnięcie. Przedłożony projekt, zdaniem organu, został sporządzony przez osoby ze stosownymi uprawnieniami i zgodnie z wymogami określonymi w przepisach Prawa budowlanego. W dniu [...] stycznia 2011 r. M. i C. M. wnieśli skargę na wspomnianą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w W. Decyzję zaskarżono w całości i wniesiono o jej uchylenie jak i o uchylenie decyzji organu I instancji. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazano, podobnie jak we wcześniejszym odwołaniu od decyzji organu I instancji, że stronami postępowania powinni być także właściciele pozostałych nieruchomości sąsiadujących z inwestycją. Nieuwzględnienie ich w tej roli stanowi, zdaniem skarżących, naruszenie przepisów prawa materialnego i stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd orzekający w sprawie związany jest stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 4 kwietnia 2009 II OSK 90/08. W myśl art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W cytowanym wyroku z dnia 4 kwietnia 2009 NSA zaakcentował, że właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem przedmiotowej inwestycji są stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, co przesądza jednocześnie, że są oni też stroną postępowania o stwierdzenie nieważności tego pozwolenia. W żadnym razie nie można uznać, iż w sprawie o pozwolenie na budowę (a także o stwierdzenie nieważności tego pozwolenia) właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji jest stroną postępowania tylko wówczas, gdy inwestycja ta jest realizowana z naruszeniem przepisów regulujących warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konsekwencji słuszny jest zarzut skargi, że stronami przedmiotowego postępowania powinni być również właściciele nieruchomości położonej przy ulicy [...], czyli również bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji (położonej przy ulicy [...]). Z akt sprawy bezspornie wynika, że właściciele nieruchomości położonej przy ulicy [...], nie brali udziału w postępowaniu, nie byli o nim zawiadamiani, nie doręczono im decyzji wydanych w sprawie. Z niezrozumiałych przyczyn po uchyleniu wyroku przez NSA organy za stronę postępowania uznały tylko skarżących małżonków M., pomijając właścicieli nieruchomości graniczącej z inwestycją z drugiej strony działki inwestora. NSA w swoim uzasadnieniu wyraźnie wyraził swoje stanowisko co do podmiotowego ukształtowania postępowania w przedmiotowej sprawie. Zadaniem organu było zastosować się do tych zaleceń. Brak podstaw do traktowania tych zaleceń tylko literalnie i potraktowania jako strony tylko osób z imienia i nazwiska wskazanych w treści wyroku NSA i wyroku WSA. Organ orzekający w sprawie powinien był ustalić krąg podmiotów, będących stroną, stosownie do wiążących wytycznych i potraktować jako stronę również właścicieli nieruchomości przy ul. [...]. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a.