IV SA/Wa 410/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie odcinka drogi ekspresowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. oraz odwołania B. P. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie odcinka drogi ekspresowej [...] ([...]) od węzła "K." do węzła "L." na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie odcinka drogi ekspresowej ([...]) od węzła "K." do węzła "L.". Stowarzyszenie "Z." z siedzibą w W. oraz B. P. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, powołując się na treść art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), że sprawy wszczęte przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy i niezakończone decyzją ostateczną, rozpatruje się w oparciu o dotychczasowe przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150), z tym, że dotychczasowe kompetencje ministra właściwego do spraw środowiska, przejął Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Organ odwoławczy wskazał, że wnikliwie przeanalizował całość akt sprawy, zbadał raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz dokonał oceny wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody i nie znalazł uchybień, które mogłyby prowadzić do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu braku wykonania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji to zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymagają: projekt koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, projekty planów zagospodarowania przestrzennego, projekty strategii rozwoju regionalnego, projekty polityk, strategii, planów lub programów w dziedzinie przemysłu, energetyki, transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, leśnictwo, rolnictwo, rybołówstwa, turystyki i wykorzystania terenu, a także projekty polityk strategii, planów lub programów, których realizacja może znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Organ wskazał, że oceny strategicznej nie przeprowadza się dla pojedynczych inwestycji czyli np. dla odcinka drogi ekspresowej [...] ([...]) od węzła "K." do węzła "L.". Podkreślił jednak, że Węzeł [...] został uwzględniony w kompleksowym opracowaniu Program budowy dróg na lata 2008-2012, Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (Dz.U. Nr 35, poz. 220), Programie Operacyjnym Infrastruktura i Środowisko, Strategii Rozwoju Kraju (SRK), Narodowych Strategicznych Ramach Odniesienia 2007 -2013 (NSRO). Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko, Program budowy dróg na lata 2008-2012, SRK i NSRO zostały poddane strategicznej ocenie oddziaływania na środowisko przed ich przyjęciem. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niewłaściwej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na stan powietrza to organ wskazał, że w zaskarżonej decyzji określono szereg warunków mających na celu ochronę środowiska przed zanieczyszczeniami powietrza, zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji inwestycji. Są to m.in.: lokalizowanie zapleczy budowy i parków maszyn w jak największej odległości od zabudowy mieszkaniowej, budowa ekranów akustycznych i wałów ziemnych, obustronne nasadzenia pasów zieleni izolacyjnej (zróżnicowanych kompozycyjnie i gatunkowo). Na inwestora nałożono obowiązek wykonania analizy porelizacyjnej w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań mających na celu zapewnienie ochrony terenu zabudowy mieszkaniowej przed hałasem oraz w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, gleby i wód podziemnych. Nałożono także obowiązek wykonania badań monitoringowych. Zakres monitoringu będzie obejmował wykonanie pomiarów hałasu oraz pomiaru zanieczyszczeń powietrza tlenkiem węgla, tlenkami azotu i węglowodorami. W raporcie w rozdziale 6.4.1. szczegółowo przeanalizowano kwestię zanieczyszczeń powietrza. Podstawą do określenia emisji zanieczyszczeń komunikacyjnych była prognoza ruchu samochodowego i dane o wielkości istniejącego ruchu pojazdów na odcinkach [...] i [...]. W raporcie uwzględniono związek benzen należący do węglowodorów aromatycznych oraz wszelkie obliczenia wykonano na jego przykładzie. Odnosząc się do Programu Ochrony Powietrza (POP) organ wskazał, że został on przyjęty rozporządzeniem Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie określenia ochrony powietrza dla strefy aglomeracji [...]. Określa on kierunki działań oraz zakres działań naprawczych mających na celu przywrócenie poziomów dopuszczalnych w/w substancji. Organ podkreślił również, że planowana inwestycja ma na celu stwierdzenie bezpiecznego odcinka trasy drogowej zapewniającego wysoki komfort dalekobieżnego ruchu drogowego o dużych prędkościach, ułatwienie dojazdu do lotniska "[...]", dostosowanie drogi do prognozowanego ruchu z jednoczesnym odciążeniem centralnych części [...] od ruchu przelotowego. Jednocześnie tereny zabudowy mieszkaniowej zostaną odciążone od uciążliwości zawiązanych z ruchem tranzytowym. Spowoduje to poprawę stanu akustycznego i aerosanitarnego środowiska przy istniejących ulicach w [...] i okolicach. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia w analizach hałasu pochodzącego z pobliskiego lotniska "O." to organ wskazał, że w raporcie oddziaływania na środowisko zostały zawarte informacje na temat sąsiadowania rozważanej inwestycji z lotniskiem. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz.U. Nr 120, poz. 826) w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określa dopuszczalne poziomu hałasu w środowisku spowodowane przez poszczególne grupy źródeł. Natomiast nie określa dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku na okoliczność pozostawania tego środowiska pod równoczesnym oddziaływaniem różnych rodzajów źródeł hałasu. Z raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że po zastosowaniu zabezpieczeń akustycznych określonych w raporcie i nałożonych w zaskarżonej decyzji nie będzie powodować ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko. Ponadto po upływie roku od dnia jej oddania do użytkowania zostanie wykonana analiza porealizacyjna, której rezultat zadecyduje o tym, czy konieczne będzie podjęcie dalszych działań mających na celu zapewnienie właściwego ładu akustycznego w środowisku. Rozpatrując zarzut niezgodności wydanego rozstrzygnięcia z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia po stwierdzeniu zgodności lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, przy czym w ust. 1 a w/w artykułu wskazano, że wymóg ten nie znajduje zastosowania w odniesieniu do dróg krajowych. Zatem RDOŚ w W. wydając decyzję nie musiał analizować jej zgodności z ustaleniami obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności to zgodnie z art. 108 § 1 kpa decyzji, od której służy odwołanie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne m.in. dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. RDOŚ w W. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek inwestora. Planowana inwestycja będzie finansowana ze środków UE w ramach "Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007 – 2013". Realizacja inwestycji jest ważna z punktu widzenia planowanej organizacji mistrzostw Europy w piłce nożnej EURO 2012 ponieważ zapewni ona usprawnienie ruchu wewnątrz W. Ponadto budowa drogi ekspresowej [...] jest częścią większego zadania inwestycyjnego, mającego istotne znaczenie w skali kraju, jakim jest budowa przejścia przez W. autostrady [...]. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku pozwolenia wodnoprawnego, organ wskazał, że zgodnie z art. 46 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska przed wydaniem pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto organ nie zgodził się z zarzutem braku zapewnienia w projekcie rozwiązań ruchu lokalnego, dróg dla pieszych, ścieżek rowerowych. Wzdłuż nowej drogi powstaną liczne, dodatkowe drogi lokalne zapewniające dojazd do zabudowy mieszkaniowej i gruntów rolnych. Ponadto zostaną wybudowane liczne przejazdy nad i pod drogą, a na przecięciach z liniami kolejowymi powstaną wiadukty zapewniające bezkolizyjność ruchu drogowego i kolejowego. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wpływu wibracji na zdrowie i warunki życia ludzi oraz zabudowę mieszkaniową to organ wskazał, że obowiązujące przepisy nie obejmują zagadnienia ochrony przed wibracjami. Ochrona ta jest realizowana w oparciu o przepisy prawa budowlanego oraz normy budowlane i powinny być rozstrzygane w postępowaniu związanym z uzyskaniem pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Stowarzyszenie "Z." z siedzibą w W., zarzucając zaskarżonej decyzji: odstąpienie od wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, naruszenie art. 47 pkt 1a ustawy Prawo ochrony środowiska, który nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia analizy i oceny oddziaływania inwestycji na zdrowie i warunki życia ludzi, istotne uchybienia procedury w zakresie wpływu trasy na stan jakości powietrza atmosferycznego, brak uwzględnienia kumulacji oddziaływania trasy z działalnością pobliskiego rozbudowanego lotniska "O.", nieprawidłowe wykonanie oceny wpływu inwestycji na środowisko w zakresie oddziaływania wibracji i infradziwięków generowanych przez ruch ciężki, pominięcie właściwych podstaw prawnych w skarżonej decyzji bowiem jako podstawę prawną przyjęto jedynie art. 138 kpa w sytuacji gdy dla decyzji środowiskowej zasadniczą podstawę prawną stanowi Konwencja z Aarhus, brak uchylenia przez organ drugiej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podsumowując uzasadnienie skargi skarżące stowarzyszenie wskazało, że istotne merytoryczne błędy w analizie rozprzestrzeniania się spalin oraz drgań wokół trasy deprecjonują prawidłowość oceny inwestycji na zdrowie i warunki życia ludzi. Odpowiedzialność organu wydającego decyzję oraz autora raportu za podawanie wniosków w sprawach ochrony środowiska i zdrowia ludzi wymaga niezbędnej w tym zakresie, gruntownej poprawy raportu i ponowienia konsultacji społecznych dot. poprawionej dokumentacji. Ponadto obowiązkiem organu i autora raportu było przeprowadzić analizę za względu na konsekwencje znacznego spadku cen nieruchomości oraz kosztów nakładów finansowych, kosztów konserwacji i remontów gospodarstw domowych. Stowarzyszenie żąda rozpatrzenia sprawy w zakresie wariantowania mającego na celu minimalizację możliwości skierowania ciężkiego ruchu tranzytowego w granice W., zaznaczając, że warianty alternatywne przebiegu trasy [...] były rozważane we wcześniejszych studiach, ale nigdy nie poddano ich procesowi konsultacji społecznych, zgodnie z wymogami Konwencji i prawa unijnego. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., jak i poprzedzająca ją decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 kpa i art. 77 kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa). Podstawę materialnoprawną decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie odcinka drogi ekspresowej [...] ([...]) od węzła "K." do węzła "L.", utrzymanej następnie w mocy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.). Planowana inwestycja polegająca na budowie odcinka drogi ekspresowej [...] ([...]) od węzła "K." do węzła "L." zaliczana jest do przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem realizacja tego przedsięwzięcia jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 46 ust. 1 Prawo ochrony środowiska). Stosownie do treści art. 46 ust. 3 powołanej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie. Prawidłowe ustalenie postanowień decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wymaga szerokiego zakresu informacji z różnych dziedzin. I dlatego, aby zapewnić ich prawidłowy poziom merytoryczny, ustawodawca przewidział w art. 48 ust. 2, iż wydanie przedmiotowej decyzji poprzedza jej uzgodnienie pod kątem dopuszczalnych warunków przedsięwzięcia z organami wymienionymi w tym przepisie. Uzgodnień organy dokonują nie tylko w granicach swej właściwości, ale także swoich kompetencji. Jak wynika z akt administracyjnych wydanie kwestionowanej przez skarżących decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskaniem uzgodnień właściwych organów, które wypowiedziały się co do dopuszczalnych warunków planowanego przedsięwzięcia w zakresie swoich kompetencji. Jednocześnie podstawę orzekania przy podejmowaniu decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wskazanego przedsięwzięcia stanowił sporządzony w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W oparciu o wskazany materiał dowodowy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie odcinka drogi ekspresowej [...] ([...]) od węzła "K." do węzła "L.". Wobec powyższego w ocenie Sądu zarzuty i obawy strony skarżącej co do projektowanej inwestycji nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a zwłaszcza w sporządzonym w sprawie raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w którym dokonano wszechstronnej i szczegółowej analizy wpływu planowanej inwestycji na zamieszkujących w sąsiedztwie ludzi oraz otaczające środowisko tj. ziemię, glebę, powietrze, wody nawierzchniowe i podziemne. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do stwierdzenia, iż w przypadku spełnienia przez inwestora określonych warunków zostaną naruszone wymagania zdrowotne, higieniczne i środowiskowe organy środowiskowe zasadnie wydały decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanej inwestycji. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że analizowano dwa warianty przedsięwzięcia: wariant zerowy polegający na całkowitej rezygnacji z przedsięwzięcia, tzn. pozostawienia drogi nr [...] bez zmian (w stanie istniejącym) oraz wariant inwestycyjny zakładający budowę drogi ekspresowej Nr [...] wraz przyległymi odcinkami autostrady [...]. Z uwagi na istniejące zagospodarowanie terenu nie ma możliwości wariantowania innego przebiegu nowej drogi. Jako korzystniejszy do realizacji wybrano wariant inwestycyjny, mając na względzie znaczna poprawę stanu akustycznego i aerosanitarnego środowiska przy istniejących ulicach w W. i okolicach oraz odciążenie terenów zabudowy mieszkaniowej. Przyznać należy, że pogorszą się warunki akustyczne i aerosanitarne dla osób mieszkających w sąsiedztwie nowej trasy drogowej, ale – jak słusznie wskazał organ – możliwość zastosowania nowych rozwiązań ochronnych (pasy zieleni, ekrany akustyczne) nie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych wartości normatywnych. Organy środowiskowe uznały, iż biorąc pod uwagę oddziaływanie planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi, po zastosowaniu rozwiązań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacja przedsięwzięcia wg wariantu inwestycyjnego nie powinna negatywnie oddziaływać na życie i zdrowie ludzi. Ponadto jak wynika z akt sprawy w przypadku realizacji powyższego wariantu droga nie przecina żadnego obszaru należącego do Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Planowana droga nie przebiega również w bezpośrednim sąsiedztwie powyższych obszarów. Najbliżej położone obszary sieci Natura 2000 to: Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków "D." (w odległości 9 km od planowanej inwestycji) i projektowany Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk "P." (w odległości 8 km od rojektowanej drogi). Ze względu na znaczną odległość projektowanej drogi ekspresowej od siedlisk gatunków ptaków, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000 stwierdzono, że realizacja inwestycji nie wpłynie znacząco negatywnie na funkcjonowanie populacji kluczowych dla tych obszarów gatunków oraz nie spowoduje fragmentacji ich siedlisk. Zauważyć należy, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. stosując się do zasady przezorności, nałożył na inwestora obowiązek prowadzenia nadzoru przyrodniczego w trakcie realizacji przedsięwzięcia (np. obowiązek zamontowania 200 sztuk skrzynek lęgowych różnego typu w okolicznych lasach i zadrzewieniach śródpolnych, przerwanie prac ziemnych na czas okresu lęgowego jaskółek brzegówek). Organ dał możliwość realizowania takiej ochrony również po wykonaniu przedsięwzięcia, nakładając na inwestora konieczność wykonania analizy porealizacyjnej oraz prowadzenia monitoringu przyrodniczego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku rzetelnego i jednoznacznego odniesienia się do kwestii skażenia powietrza to wskazać należy, że organ drugiej instancji szeroko odniósł się wyjaśniając, iż problem ochrony powietrza został szczegółowo przeanalizowany w raporcie (rozdział 6.4.1 raportu). Podstawą do określenia emisji zanieczyszczeń komunikacyjnych była prognoza ruchu samochodowego na rok 2025 i 2012. W modelowaniu rozkładu zanieczyszczeń uwzględniono również ich aktualny poziom (dane z roku 2007). Kwestie dotyczące ochrony powietrza zostały szczegółowo ocenione przez organ drugiej instancji. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nałożono szereg warunków zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji przedsięwzięcia mających na celu ochronę środowiska, zdrowia i życia ludzi przed zanieczyszczeniami powietrza. Ponadto w decyzji nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań mających na celu zapewnienie ochrony terenu zabudowy mieszkaniowej przed hałasem oraz w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, gleby i wód podziemnych. Wobec powyższego zdaniem Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku analizy wpływu wibracji i infradziwięków generowanych w czasie budowy i w trakcie użytkowania trasy na zabudowę mieszkaniową i mieszkańców, należy zauważyć, że obowiązujące przepisy w zakresie ochrony środowiska nie obejmują zagadnienia ochrony przed drganiami (wibracjami). Ochrona przed drganiami realizowana jest w oparciu o przepisy prawa budowlanego oraz normy budowlane. Kompetencje w tym zakresie należą do organów administracji architektoniczno - budowlanej oraz nadzoru budowlanego i zagadnienia związane z tym zjawiskiem powinny być rozstrzygnięte w postępowaniu związanym z uzyskaniem pozwolenia na budowę. Nieuzasadniony zdaniem Sądu jest zarzut Stowarzyszenia, iż w toku postępowania naruszona została Konwencja z Aarhus. Konwencja z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 roku (Dz.U. z 2003, Nr 78, poz. 706) nie jest umową międzynarodową, która może być stosowana bezpośrednio bez konieczności dokonywania zamian w systemie prawnym państwa, które Konwencję tę podpisało i ratyfikowało. Świadczy o tym sposób sformułowania przepisów tej Konwencji. W art. 9 Konwencji mowa jest o tym, że każda ze stron zapewni, w ramach krajowego porządku prawnego, że każda osoba, która stwierdzi, że jej żądanie udostępnienia informacji zgodnie z postanowieniami artykułu 4 pozostało nierozpatrzone, niesłusznie odrzucone w całości lub w części, załatwione nieodpowiednio lub w inny sposób potraktowane niezgodnie z postanowieniami tego artykułu, będzie miała dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym z mocy ustawy. Przytoczone wyżej przepisy Konwencji z Aarhus, zdaniem Sądu, świadczą o tym, że przepisy tej Konwencji nie mogą być stosowane bezpośrednio. Są one zobowiązaniem dla władz państwa, które ratyfikowało tę Konwencję do podjęcia działań legislacyjnych i ustanowienia przepisów, które będą realizowały przepisy tej Konwencji. Ideą Konwencji jest zapewnienie społeczeństwu udziału w postępowaniu dotyczącym dotyczących środowiska. W postępowaniu dotyczącym wydania decyzji, która było przedmiotem oceny Sądu, dostęp ten, zdaniem Sądu, został zagwarantowany. Podkreślić należy, że rozpoznając skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia 4 lipca 2007 r. o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji: budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] ([...]) – odcinek: węzeł K. (bez węzła) – węzeł "O." (z węzłem) – wraz z przebudową infrastruktury technicznej, oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 stycznia 2008 r. (sygn.akt IV SA/Wa 1815/07) wypowiedział się co do prawidłowości raportu oddziaływania na środowisko, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2008 r. (sygn.akt II OSK 1267/08) skargę kasacyjną od powyższego wyroku oddalił. Podsumowując Sąd – w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - stanął na stanowisku, iż w postępowaniu administracyjnym podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa. Wyczerpująco zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy stosownie do treści art. 77 § 1 kpa. W konsekwencji – zgodnie z zasadą przekonania unormowaną w art. 11 kpa dokonano uzasadnienia faktycznego i prawnego zajętego stanowiska zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej i prawa materialnego. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.