IV SA/Wa 463/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant referent Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. P. i K. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1812), zwanej dalej "specustawą przesyłową", po rozpatrzeniu odwołania A. P. i K. P. oraz R.D. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych dla inwestycji pod nazwą: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]", sprostowanej postanowieniem Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., w pkt 1 uchylił - zapis dotyczący warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczących przeciwdziałaniu poważnym awariom przemysłowym, stanowiący dotychczasową treść punktu 2.1.3, znajdujący się na stronie 5 i 6, i w tym zakresie orzekł - poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "2.1.3. ustalenia dotyczące ochrony środowiska określa decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] kwietnia 2015 roku (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] (z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]), na odcinku od miasta [...] (w km 0+000 - wyjście ze Stacji Elektroenergetycznej O.) przez gminy: [...], [...], [...], [...], [...], [...] do gminy [...] (w km 98+914) oraz od miasta O. (w km 120+085), przez gminę D. do gminy J. (w km 136 - podejście do Stacji Elektroenergetycznej [...]), według wariantu preferowanego, zmieniona decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], uchylającą w części ww. decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą w mocy przedmiotową decyzję, zgodnie z którą: - planowane przedsięwzięcie winno uwzględniać w fazie projektowania, realizacji oraz eksploatacji warunki wykorzystania terenu zawarte w ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz ww. decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], właściwych dla przedmiotowej inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, - planowane przedsięwzięcie winno spełniać wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji potrzebnej do wydania decyzji pozwolenia na budowę (art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), zawarte w ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz ww. decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], właściwych dla przedmiotowej inwestycji, - stwierdzono konieczność zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko poprzez działania opisane w ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o środowiskowych uwarunkowaniach oraz ww. decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] - ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o środowiskowych uwarunkowaniach oraz ww. decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], nie nałożono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, - przedsięwzięcia nie zaliczono do grupy zakładów o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, - ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o środowiskowych uwarunkowaniach, utrzymanej w tym zakresie w mocy ww. decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], nałożono obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie badania natężenia hałasu w otoczeniu linii elektroenergetycznej o zakresie, obszarze i terminach przedstawionych w ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o środowiskowych uwarunkowaniach i przedłożenie wyników w terminie 15 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania, [...] Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu oraz Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w O.; w pkt II. uchylił znajdujący się na stronie 8, zapis stanowiący dotychczasową treść pkt 8 dotyczący terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, i w tym zakresie orzekł poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "8. Termin wydania nieruchomości: Działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych określam termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stała się ostateczna"; w pkt III. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, iż wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r., uzupełnionym pismami z dnia [...] lutego i 1 marca 2016 r. P. S .A. z siedzibą w K. , wystąpiły na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 2 specustawy przesyłowej do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla inwestycji polegającej na budowie dwutorowej linii 400 kV [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]. We wniosku inwestor wyjaśnił, że wnioskowana decyzja odnosi się do części inwestycji, oraz że lokalizacja inwestycji - w części objętej wnioskiem - została przewidziana w miejscowych planach zagospodarowania terenu. Ponadto wnioskodawca wskazał, że decyzja nie ma wywołać skutków, o których mowa w art. 19 ust. 1 i 3 specustawy przesyłowej, ma natomiast wywołać skutki określone w art. 22 ust. 1 ww. ustawy, w odniesieniu do nieruchomości wskazanych w pkt 9 wniosku. W dniu [...] marca 2016 r. A. P. i K. P. wnieśli o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu rozstrzygnięcia spraw dotyczących tytułu prawnego wnioskodawcy do nieruchomości, na których ma powstać inwestycja, a także do czasu rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Dyrektora Ochrony Środowiska w O.. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., odmówił zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda [...], na podstawie art. 5 ust. 1, art. 34 ust. 2 pkt 2 specustawy przesyłowej wydał w dniu [...] marca 2016 r. decyzję nr [...], o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych dla inwestycji pod nazwą: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]". Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku Spółki, na podstawie art. 111 § 1a i 1b k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej, odmówił uzupełnienia decyzji Wojewody [...] w zakresie wskazanym przez inwestora w pkt 1 ppkt a i b wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. Jednocześnie postanowieniem nr [...] z dnia [..] kwietnia 2016 r., Wojewoda [...] sprostował, na podstawie przepisu art. 113 § 1 kpa w zw. z art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej, oczywistą omyłkę ww. decyzji własnej. Odwołanie od decyzji wnieśli: R. D., A. P. , A. P. i K. P., K. P., T. P., A. G., M. K. i J. S., M. M. , H. S., W. B., S. K., B. A., K. W. oraz R. T. oraz B. T. i J. T.. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy, w tym zbadał poprawność postępowania organu pierwszej instancji oraz poprawność decyzji Wojewody [...], jak również rozpoznał zarzuty podniesione w odwołaniach i pismach uzupełniających. Zgodnie z art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w zakresie skutków, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, w odniesieniu do nieruchomości wskazanych w punkcie 9 wniosku wystąpiły P. S. A. z siedzibą w K.. Projektowana inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych określonych w załączniku do specustawy przesyłowej, w którym pod pozycją numer 4 wymieniono inwestycję pn.: "Budowa linii 400 kV [...]". Minister w wyniku dokonanej analizy wniosku inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji uznał, że jest on komplety, zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 4 specustawy przesyłowej. Organ stwierdził, iż Wojewoda [...] w toku prowadzonego postępowania prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Wojewoda [...] wydał w dniu [...] marca 2016 r. decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla przedmiotowej inwestycji, która stosownie do art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej podlegała natychmiastowemu wykonaniu. Zgodnie z art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej, projekt powyższej decyzji został sporządzony przez osobę, o której mowa w art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej, tj. osobę posiadającą dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie gospodarki przestrzennej. Stosownie do art. 10 ust. 1 specustawy przesyłowej, Wojewoda [...] doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędzie gminy właściwym ze względu na lokalizację inwestycji, na stronach internetowych urzędu wojewódzkiego i urzędu gminy, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim. Minister stwierdził, iż wydana decyzja wymagała dokonania korekty merytoryczno – reformacyjnej w oparciu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z tego powodu, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], RDOŚ w O. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Po rozpatrzeniu odwołań GDOŚ decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...] uchylił w części ww. decyzję środowiskową i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja GDOŚ wydana została po zakończeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla omawianej inwestycji, a co za tym idzie, organ I instancji nie mógł uwzględnić faktu wydania decyzji, która pojawiła się dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Mając to na uwadze Minister na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie I niniejszej decyzji uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w zakresie, w jakim odnosiła się ona do ww. decyzji środowiskowej, orzekając w tym zakresie poprzez ustalenie nowego zapisu uwzględniającego wydanie ww. decyzji GDOŚ. Zdaniem Ministra zaskarżona decyzja nie spełnia warunku określonego w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, gdyż nie określa terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, nie krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna. Według Ministra termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń zawarty w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dotyczy zarówno nieruchomości, w stosunku do których decyzja ta ma wywołać skutki z art. 19 ust. 3 - 5 specustawy przesyłowej, jak i nieruchomości, w stosunku do których decyzja ta ma wywołać skutki z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Skutek ten polega na odjęciu prawa własności nieruchomości dotychczasowemu właścicielowi i przejściu tego prawa na Skarb Państwa. Jest to więc skutek odpowiadający wywłaszczeniu, choć nie jest to wywłaszczenie sensu stricte. Z kolei skutki decyzji wymienione w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej są analogiczne do skutków decyzji o ograniczeniu prawa własności nieruchomości, wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 ugn. Zdanie drugie art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej nakazuje stosować odpowiednio przepisy art. 124 ust. 2 i 5 - 8 ugn, co jeszcze bardziej podkreśla związek instytucji prawnych uregulowanych w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej i w art. 124 ust. 1 ugn . Ponadto, na podstawie art. 24 specustawy przesyłowej w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skoro tak, to do skutków prawnych decyzji wynikających z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej należy także odpowiednio stosować art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w którym wprost mowa jest o wykonywaniu w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku właściciela lub użytkownika wieczystego, wskazanego w decyzji o ograniczeniu prawa własności, udostępnienia nieruchomości. Art. 141 § 1 uopea przewiduje w tych przypadkach środek egzekucyjny prowadzący do odebrania nieruchomości w celu jej wydania wierzycielowi. Wydanie nieruchomości nastąpi oczywiście wyłącznie w granicach uprawnienia wierzyciela i obowiązku zobowiązanego wynikającego z decyzji. Minister stwierdził, iż w związku w powyższym wprowadził do zaskarżonej decyzji zapis określający termin wydania nieruchomości objętych zakresem tej decyzji, co znalazło swoje potwierdzenie w pkt II niniejszej decyzji. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji Minister stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy przesyłowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w pkt I i II niniejszej decyzji. Organ odwoławczy uznał, że zarzuty podniesione przez R. D. oraz A. P. i K. P., reprezentowanych przez adw. P. S., nie zasługują one na uwzględnienie. W odniesieniu do argumentacji R. D., iż nikt z polskich sieci nie kontaktował się z nim w tej sprawie, tylko wystosowano pismo do Wojewody [...] o strategicznym wejściu na jego posiadłość, jak miało to miejsce w przypadku działki [...], odnośnie której skarżący podpisał umowę, oraz zaoferowania przez inwestora zbyt niskiej ceny za działki o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gmina K. i odrzucenia propozycji inwestora w tym względzie, Minister wyjaśnił, że kwestia ta nie jest przedmiotem rozważań organów administracji publicznej właściwych w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Przepisy obowiązującego prawa, w tym przepisy specustawy przesyłowej, nie uzależniają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody lub przyjęcia oferty w drodze umowy podmiotu będącego właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym tejże nieruchomości, bądź zawarcia umowy na wejście na teren, na którym ma być realizowana inwestycja. Minister dodał, że realizacja elektroenergetycznych inwestycji jest konieczna m.in. z uwagi na ciążące na Polsce istotne obowiązki w zakresie wzmocnienia bezpieczeństwa przesyłu energii elektrycznej, zintegrowania systemów elektroenergetycznych, współtworzenia zliberalizowanego rynku przesyłu energii, a także wzmocnienia konkurencyjności w dziedzinie elektroenergetyki. W świetle powyższego ustawodawca uznał za niezbędne priorytetowe potraktowanie grupy inwestycji przesyłowych elektroenergetycznych z wykorzystaniem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej oraz opracowania i zastosowania w stosunku do tych inwestycji szczególnych rozwiązań prawnych, upraszczających i przyspieszających procedury związane z procesem inwestycyjnym, co znalazło odzwierciedlenie w zapisach specustawy przesyłowej. Jednocześnie racjonalny ustawodawca stworzył inwestorowi, realizującemu inwestycje elektroenergetyczne, możliwość wyboru ścieżki prawnej przygotowania takich inwestycji. Obecnie inwestor może realizować takie inwestycje w oparciu o przepisy specustawy przesyłowej, mającej charakter nadzwyczajny albo na podstawie przepisów ustaw obowiązujących przed wejściem w życie ww. ustawy. W niniejszej sprawie inwestor, składając wniosek, na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 2 specustawy przesyłowej dokonał wyboru procedury prawnej, według której będzie ją realizował. W świetle obowiązujących obecnie przepisów był do tego uprawniony, natomiast organy administracji publicznej nie są uprawnione do kwestionowania wyboru zastosowanych przez inwestora środków prawnych. Zarówno wojewoda, jak i Minister, badają wniosek inwestora pod kątem jego zgodności z prawem. Decyzja wydana w wyniku rozpatrzenia takiego wniosku ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami prawa, to organ obowiązany jest w sprawie wydać decyzję pozytywną. Minister wskazał, że dokonał oceny prawnej całości omawianego przedsięwzięcia inwestycyjnego, dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę pod kątem spełnienia wszystkich wymagań formalnoprawnych oraz zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z obowiązującymi przepisami, a wyniki tej oceny zostały szczegółowo przedstawione na stronie od 8 do 13 uzasadnienia decyzji. W świetle powyższego kwestie rokowań prowadzonych przed wszczęciem postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...], w tym odrzucenia oferty złożonej przez inwestora, zaproponowanej ceny, niepodpisania umowy, pozostają bez wpływu na postępowanie w niniejszej sprawie oraz ocenę legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Tym samym twierdzenia R. D. organ uznał za bezzasadne. Odnośnie zarzutu R. D. dotyczącego wysokości odszkodowania z tytułu ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości organ wyjaśnił, że kwestia ta znajduje się poza zakresem przedmiotowego postępowania, tym samym Minister nie może się w tej kwestii wypowiadać. Zarówno Wojewoda [...] jak i Minister, orzekają w sprawie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a nie w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania. Organ dodał, iż w piśmie z dnia [...] maja 2016 r., inwestor wyjaśnił, że pomiędzy Inwestorem a skarżącym została zawarta umowa z dnia [...] października 2013 r. dotycząca działek nr [...] i [...], K., K., zgodnie którą skarżący zobowiązany był do ustanowienia służebności przesyłu w formie aktu notarialnego na rzecz inwestora na ww. nieruchomościach za ustalonym w umowie wynagrodzeniem i odszkodowaniem, na które wyraził on zgodę zawierając ww. umowę. Intencją Inwestora, jest zagwarantowanie sobie, z uwagi na wagę Inwestycji trwałego tytułu prawnego do nieruchomości znajdujących się na trasie Inwestycji, w tym do działek nr [...] i [...], K., K., należących do Skarżącego. Tytułem takim jest ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności przesyłu, a w przypadku braku zgody właściciela nieruchomości na ustanowienie takiej służebności przesyłu, decyzja administracyjna". Skarżący wielokrotnie wzywany był do ustanowienia służebności przesyłu na rzecz inwestora zgodnie z zawartą umową z dnia [...] października 2013 r., jednak nie miał woli stawienia się do akt notarialnego. W związku z tym inwestor celem zagwarantowania sobie tytułu prawnego do nieruchomości na potrzeby realizacji Inwestycji złożył wniosek o wydanie decyzji w niniejszej sprawie. Minister ustosunkowując się do zarzutów R. D. zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2016 r., dotyczących niezgodnych z prawem działań inwestora oraz władz samorządowych polegających na wyborze niekorzystnego wariantu przebiegu linii, sprzecznych z istniejącymi opiniami i raportami oraz nie mającym racjonalnego i ekonomicznego uzasadnienia, wyjaśnił, że zarówno wojewoda, jak i minister nie są uprawnieni do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w zakresie skutków, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej decyduje o jej przebiegu oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno- wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy przesyłowej. Minister wskazał, iż pismem z dnia [...] maja 2016 r., wezwał inwestora do wypowiedzenia się w kwestii dotyczącej możliwości ewentualnej zmiany lokalizacji inwestycji, aby zminimalizować ingerencję planowanej inwestycji w nieruchomości prywatne, a w przypadku braku możliwości dokonania powyższych zmian, do szczegółowego uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia zgłaszanych przez skarżących żądań. Inwestor w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. odniósł się do zastrzeżeń i uwag skarżących. W kwestii wspólnego zarzutu podniesionego przez R. D. w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. oraz A. P. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r., dotyczącego nieuwzględnienia przez inwestora miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sprawie przebiegu dwutorowej linii 400 kV [...], oraz "oparcie decyzji na załączonym przez wnioskodawcę uchylonym w części miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii 400 kV [...] na terenie Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r.", Minister wyjaśnił, iż zgodnie z art. 22 ust.1 specustawy przesyłowej w zakresie lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem wszelkie zarzuty odnoszące się do stosowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz zgodności przedmiotowej inwestycji z nimi Minister uznał za chybione. Organ nadmienił, iż Wójt Gminy L. w piśmie z dnia [...] września 2015 r. poinformował, że omawiana inwestycja winna być lokalizowana zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie gminy L. (Dz. U. Woj. [...]. z dnia [...] stycznia 2015 r. poz. [...]). Za nieprawdziwe Minister uznał twierdzenie A. P. o naruszeniu art. 73 § 1 k.p.a., poprzez nieuzasadnione odmówienie (...) w trakcie postępowania wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, poprzez brak odpowiedniego powiadomienia (...), jako strony o toczącym się postępowaniu. Z akt administracyjnych omawianej sprawy wynika bowiem , że A. P. zapoznała się w dniu [...] marca 2016 r. z aktami sprawy dotyczącymi wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, co potwierdza znajdujący się w tych aktach organu pierwszej instancji protokół z wglądu w akta sprawy. W przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie braku odpowiedniego powiadomienia skarżącej, jako strony o toczącym się postępowaniu, gdyż Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Bezspornym jest fakt, iż skarżąca w toku postępowania przed Wojewodą złożyła dwa pisma z dnia [...] marca 2016 r. oraz z dnia [...] marca 2016 r, zawierające uwagi dotyczące omawianego postępowania, tym samym zarzut braku odpowiedniego powiadomienia (...) jako strony o toczącym się postępowaniu nie znajduje uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Za niezasadny organ uznał zarzut A. P. podniesiony w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r., dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., gdyż pismem Wojewody z dnia [...] marca 2016 r., doręczonym skarżącej w dniu [...] marca 2016 r. (co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru) została zawiadomiona o możliwości przeglądania akt sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W ocenie organu bezzasadny jest zarzut podniesiony przez A. P., K. P. oraz R. D. naruszenia "art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1265 z późn. zmianami), poprzez niezałączenie do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.), i ograniczenie się w tym zakresie do załączenia jedynie nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii 400 kV [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...] (...), która została wydana na podstawie przepisów sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1265 z późn. zmianami), a co za tym idzie, nie może być wykorzystywana w niniejszym postępowaniu. Organ wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżących, inwestor załączył do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowej inwestycji, wydaną zgodnie z ustawą środowiskową. Na dzień wydania decyzji Wojewody [...], decyzja środowiskowa pozostawała w obrocie prawnym i zaopatrzona była w rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie przez organ decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oznacza zatem, że decyzja nieostateczna może zostać wykonana, a tym samym jej adresat zostaje zobligowany do podporządkowania się jej rozstrzygnięciu, zanim kontrola odwoławcza potwierdzi legalność tej decyzji. Minister dodał,. Iż w swoim rozstrzygnięciu (punkt I rozstrzygnięcia niniejszej decyzji) uwzględnił to, że GDOŚ zakończył postępowanie odwoławcze i wydał ostateczną decyzję uchylającą w części decyzję środowiskową i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą ją w mocy. Twierdzenie skarżących, iż decyzja środowiskowa nie może być wykorzystana w niniejszym postępowaniu, z tego powodu, że została wydana na podstawie przepisów "sprzed wejścia w życie" specustawy przesyłowej pozostaje również w oczywistej sprzeczności z przepisem art. 34 ust. 1 ww. ustawy, który stanowi, że decyzje wydane w związku ze strategicznymi inwestycjami w zakresie sieci przesyłowej przed dniem wejścia w życie tej ustawy zachowują moc. Organ stwierdził, iż wbrew zarzutom skarżących bez znaczenia pozostaje fakt załączenia jedynie nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii 400 kV [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...] (...), która została wydana na podstawie przepisów sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1265 z późn. zmianami). W kwestii zaskarżenia przez A. P. postanowienia Wojewody [...] organ wyjaśnił, że postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., Wojewoda odmówił zawieszenia, na wniosek A. P. i K. P., postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych dla omawianej inwestycji. W myśl zaś art. 101 § 3 kpa, na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Tym samym na wskazane powyżej postanowienie zażalenie nie przysługiwało, jednakże podstawie art. 142 k.p.a, strona niezadowolona z niego może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji. W niniejszej sprawie A. P. skorzystała z ww. uprawnienia i zaskarżyła postanowienie Wojewody [...] co umożliwiło Ministrowi ocenę jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania. W ocenie Ministra, Wojewoda [...] zasadnie postanowił odmówić zawieszenia postępowania na wniosek A. P. i K. P.. Z przepisu art. 98 § 1 kpa wynika, że uprawnienie do żądania zawieszenia postępowania służy wyłącznie stronie, na której żądanie wszczęto postępowanie. Uprawnienie to nie służy zatem innym stronom ani też podmiotom uczestniczącym w postępowaniu na prawach strony. To na wniosek inwestora, a nie skarżących, wszczęto przedmiotowe postępowanie w sprawie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla omawianego odcinka. Z tego względu wniosek A. P. i K. P. nie zasługiwał na uwzględnienie. Za pozbawiony podstaw Minister uznał zarzut A. P. i K. P. dotyczący naruszenia przepisu art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej, poprzez powierzenie sporządzenia projektu zaskarżonej decyzji osobom, co do których nie wykazano, aby były osobami, o których mowa w art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Z adnotacji znajdującej się na decyzji Wojewody [...] (strona 11) wynika, że projekt decyzji został sporządzony przez B. G.. Wojewoda [...] przy piśmie z dnia [...] maja 2016 r., przesłał dowód, na potwierdzenie powyższej okoliczności, tzn. poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię świadectwa ukończenia studiów podyplomowych przez B. G. w zakresie urbanistyki i gospodarki przestrzennej, a to oznacza, że projekt decyzji Wojewody [...] został sporządzony zgodnie z wymogiem określonym w art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej. Za niezasadny Minister uznał zarzut A. P. i K. P., dotyczący naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, polegający na nieprecyzyjnym i nieuzasadnionym określeniu lokalizacji i powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości będącej własnością skarżących oraz braku w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] uzasadnienia dla ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości skarżących i "dokładnego wskazania rodzajów ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego". Organ stwierdził, iż w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji Wojewody [...] nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w zakresie skutków, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej w sposób zgodny z wymogami k.p.a. i specustawy przesyłowej. Inwestor we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. w pkt 9 wskazał w stosunku, do których działek decyzja ma wywołać skutki z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej wraz z podaniem dokładnej powierzchni pasa technologicznego. Ponadto wnioskodawca w ppkt c pkt 9 ww. wniosku wyjaśnił, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy obszaru pasa technologicznego o powierzchni, określonej na powyższym wykazie oraz zaznaczonej na mapach stanowiących załącznik nr 8 do (...) wniosku. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Przebieg linii określono szczegółowo na mapach stanowiących załącznik do zaskarżonej decyzji, a w samej decyzji wyjaśniono, na czym będzie polegać ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i jaki obszar (podany w m2) będzie podlegać ograniczeniom. Wojewoda [...] w sposób odpowiadający art. 107 § 3 kpa uzasadnił swoją decyzję, wskazując przesłanki, które wziął pod rozwagę przy rozpatrywaniu sprawy. Wojewoda [...] w pkt 7 swojej decyzji orzekł, o ograniczeniu w sposobie korzystania z wymienionych w tym punkcie nieruchomości poprzez: udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji, w tym słupami kratowymi serii E33, zapewnienie prawa wejścia inwestorowi prawa wejścia na teren wskazanych wyżej działek dla prowadzenia budowy linii będącej przedmiotem wniosku, a także prac związanych z budową, przebudową, utrzymaniem, eksploatacją, konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii linii będącej przedmiotem wniosku. Proporcja pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa (np. prawa do nieruchomości) a zamierzonym celem (np. inwestycji w zakresie sieci przesyłowej) została zbadana w trakcie niniejszego postępowania, co szeroko zostało opisane na stronie 15 i 16 niniejszego uzasadnienia). Ponadto, jak wyjaśnił inwestor przy piśmie z dnia [...] maja 2016 r. "Pas technologiczny wynosi 70 m (po 35 m od osi linii), zgodnie z przyjętymi przez Inwestora normami bezpieczeństwa w zakresie oddziaływania Inwestycji na zdrowie oraz komfort zdrowia i życia ludzkiego. Mając na uwadze, że pas technologiczny stanowi minimalną powierzchnię niezbędną dla realizacji Inwestycji (...) trudno wyobrazić sobie, aby wniosek Inwestora i w konsekwencji Decyzja obejmował obszar mniejszy". W ocenie Ministra bezzasadne jest powoływanie się przez skarżących w kontekście ww. zarzutu na fakt, że działki [...] i [..] położone w obrębie B., gm. L., będące własnością A. P. i K. P., były już przedmiotem decyzji administracyjnych wydanych na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a decyzje te zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2473/15, z uwagi na nieprecyzyjne określenie obszaru i zakresu ograniczenia prawa własności, a decyzja Wojewody Mazowieckiego posiada takie same wady jak decyzje uchylone ww. wyrokiem, gdyż inwestor złożył "tożsamy wniosek". Powyższe okoliczności znajdują się poza zakresem niniejszego postępowania, jak również pozostają bez wpływu na nie, gdyż dotyczy odrębnego postępowania prowadzonego w oparciu o inną podstawę prawną. W kwestii zarzutu "braku dokładnego wskazania zakresu wycinki drzew" Minister wskazał, iż inwestor w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. wyjaśnił, iż wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej obejmował wyłącznie nieruchomości rolne i łąki. Powyższy zarzut organ uznał za bezzasadny. Odpowiadając na zarzut "niezgodnej ze stanem prawnym mapy stanowiącej załącznik do decyzji", Minister wyjaśnił, że organy orzekające w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie są uprawnione do kwestionowania przedłożonych przez inwestora map pod kątem ich zgodności ze stanem prawnym. Przedmiotem takiego postępowania jest ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej na podstawie złożonego przez inwestora wniosku po uprzednim zbadaniu go pod kątem jego zgodności z obowiązującymi przepisami. Powyższa okoliczność wykracza zatem poza zakres niniejszego postępowania. W konstatacji Minister stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja - poza częścią uchyloną niniejszą decyzją - nie naruszają prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. P. i K. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc w motywach skargi, że Minister wydając zaskarżoną decyzję zapomniał o zasadzie legalizmu. Na stronie 10 decyzji znajduje się zdanie, że inwestycja planowana nie przebiega przez grunty leśne będące własnością Skarbu Państwa, co jest niezgodne z rzeczywistym stanem. Na tym terenie jest ujęcie wody, jednak decyzja wodnoprawna dla tego rejonu została już wydana i jest zaskarżona, ponieważ w bliskiej odległości od ujścia były prowadzone prace i nastąpił szereg zaniechań inwestora. Te tereny są podmokłe. Skarżący wskazali, że inwestor może ubiegać się o wydanie decyzji lokalizacyjnej, ale powinno być to kontrolowane i powinien nastąpi szereg działań ze strony Ministra aby sprawdzić czy decyzja jest zgodna, bo decyzja lokalizacyjna nie jest aktem upoważniającym do realizacji określonej inwestycji i należy sprawdzić czy zawiera wszystkie elementy zawarte w art. 54 u.p.z.p. oraz w przepisach odrębnych. Skarżący stwierdzili, że nie zgadzają się aby z taką lekkością były wydawane tak ważne decyzje m.in. lokalizacyjna. Podnieśli, że wszelkie decyzje dot. środowiska i planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy L. zostały zaskarżone i nie ma jeszcze orzeczenia NSA. Zachowania inwestora nie do końca są prawidłowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na niezasadność podniesionych w niej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wbrew skardze zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem zasady legalizmu ( praworządności). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych opublikowane w Dz. U. z 2016 r., poz. 1812. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 i 4 ustawy decyzję o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, na wniosek inwestora, wydaje właściwy miejscowo wojewoda, zaś organem II instancji jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. W niniejszej sprawie ze względu na miejsce realizacji przedmiotowej inwestycji organem właściwym do wydania takiej decyzji był Wojewoda [...], zaś organem odwoławczym Minister Infrastruktury i Budownictwa. W wyniku dokonanej analizy materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w niniejszej sprawie, jak również treści decyzji organów obu instancji, Sąd nie stwierdził aby organy dopuściły się naruszenia zarówno przepisów cytowanej powyżej ustawy, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W tych warunkach za gołosłowne należy uznać twierdzenie skarżących, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Minister nie uwzględnił zasady legalizmu zwłaszcza, że w skardze w ogóle nie wskazano na czym naruszenie tej zasady miało polegać. Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należy uznać zarzut skargi, że Minister na stronie 10 zaskarżonej decyzji niezgodnie ze stanem rzeczywistym podał, że planowana inwestycja nie przebiega przez grunty leśne będące własnością Skarbu Państwa. Ze znajdującego się w aktach wniosku inwestora z dnia [...] stycznia 2016 r. wynika bowiem jednoznacznie, że planowana inwestycja przebiega przez działki prywatne o nr [...], [...] z obrębu [...], gmina K. i o nr [...], [...] z obrębu [...], gmina L. oraz nr [...] z obrębu [...], gmina L.. Jak słusznie stwierdził Minister w odpowiedzi na skargę, że ma żadnego znaczenia, że według ewidencji gruntów i budynków nieruchomości te są określone jako użytki leśne i grunty leśne, gdyż zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażonej w art. 18 ust. 1cyt. wyżej ustawy do gruntów objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie stosuje się przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Odnośnie twierdzenia skarżących, że na tym terenie znajduje się ujęcie wody, a wydane pozwolenie wodnoprawne zostało zaskarżone, zaś inwestor dopuścił się szeregu zaniechań, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali aby kwestia ujęcia wody miała jakikolwiek związek z przedmiotową inwestycją, jak również nie wskazali aby na którejkolwiek z działek objętych planowaną inwestycją takie ujęcie wody występowało. Zauważyć należy, iż we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. inwestor wyraźnie wskazał, że dla planowanej inwestycji nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne, a taki wymóg stawia art. 4 ust. 1 pkt 12 powołanej wyżej ustawy. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów poszczególnych działek jedynie wynika, że poza gruntami rolnymi, łąkami, pastwiskami, gruntami zadrzewionymi, lasami i gruntami leśnym występują rowy, dla których nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne w przypadku tego rodzaju inwestycji. Całkowicie chybione jest twierdzenie skarżących, że konieczne jest sprawdzenie czy decyzja lokalizacyjna zawiera wszystkie elementy zawarte w art. 54 u.p.z.p. Otóż zauważyć należy, że wedle art. 11 ust. 1 cyt. ustawy w sprawach określonych w niniejszym rozdziale przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z wyjątkiem art. 57 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stosuje się odpowiednio do decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Oznacza to, że powołany przepis art. 54 u.p.z.p. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Pokreślenia wymaga, że odpowiednikiem art. 54 u.p.z.p. w ustawie z dnia [...] lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych jest art. 8 ust. 1 określający elementy decyzji wydanej w tym przedmiocie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w art. 8 ust. 1 tej ustawy. Zauważyć przy tym należy, że Minister rozpatrując sprawę po pierwsze - uwzględnił decyzję GIOŚ w dniu [...] października 2016 r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zmienił decyzję organu I instancji w tym zakresie, po drugie – w oparci o ten sam przepis stosownie do wymogu z art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy określił termin wydania nieruchomości. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.