IV SA/Wa 467/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. i M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącym cały uiszczony wpis sądowy w kwocie 300 (trzysta) złotych. K. K. i M. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. dla terenu byłego [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w S. wniosła o jej odrzucenie wskazując, iż przedmiotowa skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w powołanym przepisie ma charakter surogatu środka zaskarżania wnoszonego na akty organów administracji i jest niezbędnym elementem uznania dopuszczalności skargi kierowanej do sądu (por. np. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1274/10. Niepublikowane). W rozpoznawanej sprawie działający w imieniu skarżących pełnomocnik - r.pr. K. G. - pismem z dnia 18 listopada 2013 r., które zostało złożone bezpośrednio w organie w dniu 25 listopada 2013 r., wezwał Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Wobec powyższego należy przyjąć, że został spełniony pierwszy z warunków zaskarżenia, tj. wniesienie skargi po wezwaniu organu administracji do usunięcia naruszenia prawa. Przechodząc do oceny kolejnego aspektu dopuszczalności przedmiotowej skargi należy wskazać, że stosownie do treści art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako P.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83) stwierdził, że art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Powyższe oznacza, że skarżący mogli skutecznie wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2013 r. w terminie trzydziestu dni od doręczenia ich pełnomocnikowi odpowiedzi Rady na wezwanie z dnia 18 listopada 20013 r. r., a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jego wniesienia, to jest od 25 listopada 2013 r. W przedmiotowej sprawie Rada Miejska w S. nie rozpatrzyła wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji termin do wniesienia skargi upłynął sześćdziesiątego dnia od daty wniesienia wezwania, tj. w dniu 24 stycznia 2014 r. Zestawienie tej daty z datą wniesienia skargi do Sądu za pośrednictwem Rady Miejskiej w S. (12 luty 2014 r.) jednoznacznie wskazuje, że skargę wniesiono po upływie przewidzianego przez art. 53 § 2 P.p.s.a. terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.