IV SA/Wa 532/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego M. P. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M.P. decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - po rozpoznaniu odwołania Jerzego Lekki na decyzję Zarządu [...] w W. nr [...] z dnia [...] lipca 2013r., którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zakładu opieki zdrowotnej i apteki z elementami zagospodarowania terenu na działce nr ew. [...] z obrębu [...]-[...]-[...]w rejonie ul. P. róg ul. G. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji w całości. Stan faktyczny sprawy jest następujący : M.P. w dniu [...] listopada 2009r. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zakładu opieki zdrowotnej i apteki na działce nr ew. [...]z obrębu [...]-[...]-[...] w rejonie ul. P. róg ul. G. W toku postępowania została wydana ostateczna decyzja kasatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2010r. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 19 października 2010r. (sygn. akt IV SA/Wa 1277/10) uchylił tę decyzję. Wskutek wniesienia skarg kasacyjnych od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 maja 2012r. (sygn. akt II OSK 315/11) uchylił zaskarżony wyrok i skargę na decyzję SKO w Warszawie z dnia [...] czerwca 2010r. oddalił. W tej sytuacji wniosek o wydanie warunków zabudowy ponownie wrócił do organu I instancji, który decyzją z dnia [...] lipca 2013r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zakładu opieki zdrowotnej i apteki z elementami zagospodarowania terenu na działce nr ew. [...] z obrębu [...]-[...]-[...] w rejonie ul. P. róg ul. G. Odwołanie od tej decyzji złożył J.L. SKO w W. rozpoznając je podjęło dodatkowe czynności oraz zważyło następujące kwestie: - zwróciło się do wnioskodawcy o sprecyzowanie wniosku poprzez jednoznaczne określenie czy przedsięwzięcie ma polegać na budowie kolejnego budynku na działce nr ew. [...] o parametrach wskazanych we wniosku (jeden budynek został już bowiem wybudowany na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę), czy na zmianie sposobu użytkowania istniejącego na działce budynku biurowego na zakład opieki zdrowotnej i apteki, - w piśmie z dnia [...]listopada 2013r. M.P. wyjaśnił, że wniosek nie dotyczy budowy kolejnego budynku lecz polega na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku zgodnie z przeznaczeniem podanym we wniosku i związaną z tym przebudową tegoż budynku zgodnie z parametrami podanymi we wniosku, - organ ustalił, że istnieje w obrocie prawnym prawomocna decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2010r. o zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego o funkcji biurowej na zakład opieki zdrowotnej i aptekę na tej samej działce, - wobec sprecyzowania wniosku w niniejszym postępowaniu przez inwestora w piśmie z dnia [...] listopada 2013r., zdaniem Kolegium istnieje tożsamość niniejszego postępowania z postępowaniem zakończonym decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2010r., - w tej sytuacji nie było możliwe wydanie drugiej decyzji, której przedmiot będzie tożsamy z inną wcześniej wydaną decyzją, Wobec tego należało uchylić decyzję Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] lipca 2013r. i umorzyć postępowanie organu I instancji. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014r. wniósł M.P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie art. 77 § 1, art. 105 § 1 i art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. oraz art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podkreślił, że organ niezgodnie ze stanem faktycznym oraz dowodami uznał, że decyzje nr [...] i [...] są tożsame. Przedmiotem decyzji nr [...] jest jedynie zmiana funkcji budynku już istniejącego. Z tego względu w decyzji tej pozostawiono bez zmian gabaryty budynku, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz kształt dachu. Natomiast w decyzji nr [...] zakłada się niewielką przebudowę oraz zmiany w zakresie zagospodarowania terenu. Organ pomijając pismo inwestora z dnia [...] listopada 2013r. oraz nie dokonując właściwego porównania treści decyzji nr [...] oraz [...] naruszył dyspozycję art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę dowodów. Jednocześnie wobec uniemożliwienie wydania decyzji o warunkach zabudowy poprzez zastosowanie art. 105 § 1 K.p.a. naruszono art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. W dalszej części skargi zawarto wywody dotyczące bezzasadności zarzutów odwołania J.L. od decyzji Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] lipca 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest uzasadniona. W ocenie Sądu Kolegium przedwcześnie przyjęło, że sprawa objęta niniejszym postępowaniem tj. zgodnie ze sprecyzowanym na etapie postępowania odwoławczego wnioskiem M.P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku o funkcji biurowej na zakład opieki zdrowotnej i aptekę wraz z przebudową jest tożsama ze sprawą dla inwestycji, na którą inwestor otrzymał już decyzję administracyjną prawomocną z dnia [...] listopada 2010r. nr [...]. Jak trafnie podnosi skarga powyższa decyzja dotyczy wyłącznie zmiany sposobu użytkowania istniejącego na działce nr ew. [...]z obrębu [...]-[...]-[...] budynku biurowego na inny sposób użytkowania tj. zakład opieki zdrowotnej i aptekę. Analiza załączonej do akt postępowania administracyjnego decyzji nr [...] ustalającej warunki zabudowy prowadzi do wniosku, że stanowisko skarżącego jest trafne. Otóż rozstrzygnięcie to obejmuje wyłącznie zmianę sposobu użytkowania istniejącego na działce budynku, bez określenia jakichkolwiek innych jeszcze czynności, których w niniejszym postępowaniu wydaje się, że domaga się skarżący i które ustawa kwalifikuje jako wymagające wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sąd podkreśla sformułowanie "wydaje się" bowiem właśnie owa kwestia tj. czego dokładnie domaga się obecnie inwestor winna zostać ustalona przez organ odwoławczy. Otóż art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.) stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z kolei ust. 2 tego przepisu stanowi, iż przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Przepis ust. 1 art. 59 ustawy odsyła do przepisów regulujących proces budowlany, co oznacza konieczność posiłkowania się przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r, poz. 1409 ze zm.). Przepis art. 3 pkt 7 tej ustawy definiuje roboty budowlane jako budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Bezspornie decyzja nr [...] dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku, który nie stanowi inwestycji celu publicznego, co kwalifikuje takie przedsięwzięcie do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w świetle art. 59 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie jednak inwestor w piśmie z dnia [...] listopada 2013r., na którym to piśmie organ de facto oparł swoje rozstrzygnięcie, podał że wniosek dotyczy zmiany sposobu użytkowania i związanej z tym przebudowy istniejącego budynku zgodnie z parametrami podanymi we wniosku. Oznaczało to konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego – co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - w oparciu o akta zgromadzone przed organem I instancji oraz ewentualnie uzupełniającego postępowanie dowodowe (art. 136 K.p.a.), na okoliczność na czym konkretnie miałaby polegać przebudowa budynku objętego zmianą użytkowania. Definicję przebudowy zawiera art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Rozważając zatem, czy proponowana przez inwestora przebudowa kwalifikuje się do objęcia decyzją o warunkach zabudowy organ powinien sięgnąć do brzmienia art. 3 pkt 7a powołanej ustawy i dokonać subsumcji ustalonego stanu faktycznego do wskazanej wyżej normy prawa. Dopiero ten zabieg pozwoli na ustalenie, czy zakres obecnego wniosku w części "przebudowy" inwestora kwalifikuje się do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i de facto stanowi dodatkowe czynności poza tymi, na które inwestor uzyskał decyzję nr [...]. Sąd podkreśla dodatkowo, że w skardze pełnomocnik zwrócił uwagę, że inwestor w niniejszym postępowaniu oczekuje także rozpatrzenia wniosku w zakresie zmiany zagospodarowania terenu, co z kolei uregulowane jest w art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu. Przepis ten dotyczy bowiem wszystkich innych przypadków zmiany zagospodarowania terenu, których nie obejmuje ust. 1 art. 59, a więc takie, które w przeciwieństwie do art. 59 ust. 1 ustawy, nie są związane z wykonaniem robót budowlanych podlegających regulacji Prawa budowlanego. Wobec powyższego konieczne jest ponowne przeanalizowanie treści żądania inwestora bowiem dopiero wskutek tych ustaleń organ będzie władny ustalić, czy niniejszy wniosek obejmuje dokładnie ten sam rodzaj inwestycji, na którą M.P. uzyskał ostateczna (prawomocną) decyzję, czy też – jak twierdzi w skardze – obecnie wniosek obejmuje dodatkowe czynności, które w świetle ustawy o planowaniu wymagają także uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli organ uzna, że nie istnieje tożsamość przedmiotowa obydwu spraw będzie miał obowiązek wydać decyzję merytoryczną, nie zaś umarzać postępowanie. Osobną kwestią pozostaje czy będzie ona pozytywna dla inwestora, czy negatywna. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c) P.p.s.a. orzekł jak na wstępie. Wstrzymanie wykonania decyzji znajduje uzasadnienie w normie 152 P.p.s.a., natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a..