IV SA/Wa 533/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W piśmie z dnia 28 lutego 2014 r. M. B., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia w terytorium RP wobec stwierdzenia braku podstaw do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, ze zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006r., s. 189). W celu stwierdzenia przez Sąd, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi wskazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Powyższe stanowisko potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 25 września 2009 r. sygn. I OZ 892/09, z dnia 6 października 2009 r., sygn. II OZ 833/09, z dnia 21 października 2013 r., sygn. II OZ 862/13). W niniejszej sprawie skarżący reprezentowany jest przez profesjonalnego prawnika, mimo to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w ogóle nie został uzasadniony. Sąd nie może zatem ocenić, czy w stosunku do skarżącego zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 cyt. ustawy. Jednocześnie należy podkreślić, że również z innych ustaw, w tym ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012 r., poz. 680) nie wynika szczególny tryb rozpoznawania takiego wniosku. Należy podkreślić, że rolą Sądu na tym etapie postępowania nie jest analiza wniesionej skargi do kątem ewentualnego poszukiwania twierdzeń, które mogłyby uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. To wnioskodawca ma przedstawić argumenty, które mają przemawiać za udzieleniem mu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym. We wniesionej skardze podniesiono jedynie zarzuty dotyczące zaskarżonych decyzji, brak jest natomiast oddzielnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Jednocześnie podkreślić należy, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest jego brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że jeśli strona skarżąca we wniosku nie wskaże żadnych okoliczności, o których stanowi art. 61 § 3 ustawy, wówczas Sąd zobligowany będzie do jego oddalenia. Przy czym, oddalenie wniosku nie wyklucza możliwości wystąpienia przez stronę z nowym wnioskiem w tym przedmiocie. (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 1065/05) W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.