IV SA/Wa 544/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. W. z dnia 2 maja 2017 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia w ewidencji gruntów i budynków stanu działki postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania Z. W. i T. W., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. orzekającą o odmowie przywrócenia w ewidencji gruntów i budynków stanu działki nr [...] położonej w obrębie [...], gmina [...], sprzed zmiany z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. W. Postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 544/16 Sąd odrzucił skargę Z. W. Przyczynę odrzucenia skargi stanowiło nieuzupełnienie braków formalnych skargi, tj. nienadesłanie dwóch odpisów skargi. Sąd wskazał, że w zakreślonym terminie skarżący nadesłał pismo stanowiące w znacznym zakresie powtórzenie zarzutów skargi, które jednak nie odpowiadało w pełni treści skargi (wraz z jego odpisem). Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W treści zażalenia zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie złożył odpisów skargi identycznych ze skargą nie z własnej winy, ponieważ pisma, według których pisał skargę, uległy zniszczeniu wskutek pęknięcia rury centralnego ogrzewania i zostały zalane. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 543/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu postanowienie Sąd wskazał, że wniesienie zażalenia stwarza procesową przeszkodę dla merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OZ 778/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Z. W. na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2016 r. odrzucające skargę. Jak wynika z akt sprawy, odpis ww. postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 28 kwietnia 2017 r. (k. 112 akt sądowych). Pismem z dnia 2 maja 2017 r. (k. 106 akt sądowych), nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 4 maja 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżący złożył kolejny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazał, że nie złożył odpisów skargi identycznych ze skargą nie z własnej winy, ponieważ pisma przewodnie, według których pisał skargę, uległy całkowitemu zniszczeniu, gdyż na skutek pęknięcia rury centralnego ogrzewania zostały zalane. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2017 r. sygn. akt 544/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ponowny wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, zawarty w piśmie z dnia 2 maja 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie spełnił wymogów formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż nie dopełnił czynności, której nie dokonał w terminie, tj. nie złożył żądanych odpisów skargi. Postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt I OZ 275/18 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażaleń T. W. oraz Z. W., uchylił ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2017 r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że obowiązkiem WSA w Warszawie było wezwanie skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że dopiero należyte wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu pozwoli na jego merytoryczne rozpoznanie. Mając na uwadze wskazania zawarte w powyższym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2018 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 2 maja 2017 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi z dnia 22 stycznia 2016 r. poświadczonych za zgodność z oryginałem własnoręcznym podpisem, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie skarżący nadesłał pismo z dnia 25 kwietnia 2018 r. (k. 200 akt sądowych), w którym zwrócił się z prośbą o wykonanie dwóch kopii wniesionej przez niego skargi. Podkreślił, że nie ma możliwości sporządzenia odpisów skargi w związku z zalaniem dokumentów. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 10 maja 2018 r. przesłano skarżącemu dwa egzemplarze kopii skargi z dnia 22 stycznia 2016 r. oraz ponownie wezwano do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 2 maja 2017 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi z dnia 22 stycznia 2016 r. poświadczonych przez skarżącego za zgodność z oryginałem własnoręcznym podpisem, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nadesłał w zakreślonym terminie brakujące odpisy skargi (k. 205 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 87 § 1 p.p.s.a., przesłankami przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, które muszą wystąpić łącznie, są: uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi, dokonanie czynności procesowej, która nie została dokonana w terminie oraz złożenie przedmiotowego wniosku w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia. Z kolei zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc powyższe przesłanki do niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skarżący dochował terminu do wystąpienia z kolejnym wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Termin ten należy bowiem liczyć od dnia doręczenia skarżącemu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OZ 778/17, oddalającego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2016 r. odrzucające skargę, tj. od dnia 28 kwietnia 2017 r. Przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 4 maja 2017 r., a zatem z zachowaniem ustawowego terminu. Następnie stwierdzić należy, że skarżący w zakreślonym terminie uzupełnił braki formalne wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, bowiem stosownie do zarządzenia z dnia 10 maja 2018 r. nadesłał brakujące odpisy skargi. Mając na uwadze stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt I OZ 275/18, podkreślić należy, że należyte wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz ich prawidłowe uzupełnienie przez stronę pozwoliło na jego merytoryczne rozpoznanie. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku, zauważyć należy, że zgodnie z art. 87 § 5 p.p.s.a., po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczono skarżącemu w dniu 7 marca 2016 r., zatem ostatni dzień uchybionego terminu przypadł na 14 marca 2016 r. Określony w cytowanym przepisie roczny termin upłynął więc z dniem 14 marca 2017 r. Mając jednak na uwadze postępowanie międzyinstancyjne zakończone ww. postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2018 r., uchylającym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2017 r. odrzucające przedmiotowy wniosek skarżącego o przywrócenie terminu oraz przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, przyjąć należy, że w sprawie niniejszej wystąpiła okoliczność wyjątkowa, o której mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. Dokonując oceny, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne czy klęski żywiołowe (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OZ 295/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jako przyczynę uchybienia terminu w niniejszej sprawie skarżący wskazał okoliczność, iż pisma, według których pisał skargę, uległy zniszczeniu wskutek pęknięcia rury centralnego ogrzewania i zostały zalane. Należy zatem uznać, że uchybienie terminu nie było przez skarżącego zawinione. Przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy strony w uchybieniu terminu. W rozpatrywanej sprawie przyjąć należy, że skarżący uprawdopodobnił wystąpienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, dlatego też podlega on przywróceniu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.