IV SA/Wa 549/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Rady Miasta i Gminy L. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryfy na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Miasta i Gminy L. postanawia: odrzucić skargę. M. M. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta i Gminy L. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryfy na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Miasta i Gminy L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, którym w niniejszej sprawie jest uchwała Rady W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wezwanie na piśmie – przed wniesieniem skargi do Sądu – właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który ma zastosowanie do skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/09, LEX nr 515664). Takie też stanowisko zostało zaprezentowane i przekonywująco uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, LEX nr 260435 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, s. 60 i ZNSA z 2007 r., z. 2, s. 83). Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie wyczerpanie środków zaskarżenia wymagało, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym czynność ta powinna być dokonana przed wniesieniem skargi do Sądu – i tryb ten w niniejszej sprawie został przez skarżącego wyczerpany. Jednakże ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że wezwanie złożone zostało osobiście w kancelarii Delegatury Placówki Zamiejscowej w S. [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. w dniu 2 grudnia 2013 r. Organ udzielił odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie w piśmie z dnia 16 grudnia 2013 r., której odbiór skarżący potwierdził w dniu 2 stycznia 2014 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 3 lutego 2014 r. Tymczasem skarga została wprawdzie nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 1 lutego 2014 r. (dowód: data stempla placówki pocztowej operatora publicznego uwidoczniona na kopercie znajdującej się w aktach sądowych, karta 6), jednak skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pomijając obowiązek, wynikający z art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienia skargi za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi – Rady Miasta i Gminy L. W związku z tym za dzień wniesienia skargi do Sądu przez skarżącego uznać należy dopiero dzień przesłania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na adres Rady Miasta i Gminy L., tj. dzień 12 lutego 2014 r. (dowód: data stempla placówki pocztowej operatora publicznego widniejąca na kopercie znajdującej się w aktach sądowych sprawy, karta 20). Dodatkowo należy podnieść, że Sąd przesłał skargę – otrzymaną w dniu 4 lutego 2014 r. (dowód: data prezentaty Biura Podawczego Sądu uwidoczniona na skardze, karta 2 akt sądowych) – właściwemu organowi niezwłocznie po jej otrzymaniu. Zestawiając datę doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w dniu 2 stycznia 2014 r. z datą wniesienia przez niego skargi w dniu 12 lutego 2014 r., stosownie do dyspozycji zawartej w treści art. 54 § 1 i art. 53 § 2 powołanej ustawy, stwierdzić należy, że skarga wniesiona została z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, który upłynął z dniem 3 lutego 2014 r. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.