IV SA/Wa 554/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi L. B., K. N. i K. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją dnia [...] grudnia 2015 r., Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].02.2015r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...].03.1955r. nr [...] o wywłaszczeniu i ustaleniu odszkodowania za przejętą na rzecz Państwa Wojewódzkiego Zarządu Łączności w L. część nieruchomości o pow. 1071 m² położonej w R. przy [...], oznaczonej na planie sytuacyjnym literami E1, E2, F, M, L, E1, stanowiącej współwłasność I. N. i M. N., uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...].03.1955 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w skarżonej decyzji z dnia [...].02.2015 r. nr [...] organ naczelny zebrał możliwie pełny materiał dowodowy dotyczący kwestionowanego orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...].03.1955 r. umożliwiający pełną ocenę czy w postępowaniu zakończonym przedmiotowym orzeczeniem wywłaszczeniowym zaszły przesłanki obligujące organ do wydania rozstrzygnięcia o którym mowa w art. 158 § 1 i 2 Kpa. W świetle powyższego, nie można organowi administracji postawić zarzutu naruszenia ww. przepisów, bowiem uczyniono zadość wymogom stawianym przez przepis art. 7 Kpa. W ocenie organu naczelnego kontrolowane orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...].03.1955 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem części nieruchomości stanowiącej współwłasność I. N. i M. N., weszło do obrotu prawnego, gdyż jak wskazano w decyzji z dnia [...].02.2015 r., w aktach archiwalnych sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru skarżonej decyzji przez byłych właścicieli, zatem może stanowić przedmiot postępowania prowadzonego na podstawie art. 156 i nast. Kpa. W trakcie postępowania administracyjnego, które prowadzone było w trybie nadzoru na podstawie i w granicach art. 156 § 1 Kpa i nast., niezbędnym było ustalenie czy decyzja, która podlega tej analizie dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa i w sytuacji ich wystąpienia stwierdzenie jej nieważności lub w sytuacji wystąpienia przesłanek z § 2 - stwierdzenie naruszenia prawa. Przedmiotową nieruchomość wywłaszczono na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952r., nr 4, poz. 31), dlatego w świetle zgodności z przepisami ww. aktu prawnego oraz stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dacie orzekania należy oceniać kwestionowane orzeczenie. Organ podał, że Minister Infrastruktury i Rozwoju prawidłowo nie stwierdził przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4, 5, 6 i 7 Kpa, które obligowałyby organ naczelny do wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...].03.1955 r. nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości stanowiącej współwłasność I. N. i M. N., albowiem: - orzeczenie z dnia [...].03.1955r. nr [...] zostało wydane przez organ właściwy, tj. organ szczebla wojewódzkiego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L.; - brak jest dowodów na okoliczność, iż orzeczenie to rozstrzygało sprawę uprzednio rozstrzygniętą ostatecznie inną decyzją lub orzeczeniem; - kwestionowane orzeczenie nie zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie; - wykonalność kontrolowanego orzeczenia nie budzi wątpliwości; - brakuje podstaw do twierdzenia, iż w/w orzeczenie w razie wykonania wywołałoby czyn zagrożony karą lub jest dotknięte wadą powodującą jego nieważność z mocy prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest w szczególności wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Za wydanie decyzji bez podstawy prawnej uważa się wydanie rozstrzygnięcia w przypadku braku przedmiotu sprawy, do którego możliwe byłoby zastosowanie danego przepisu prawa. Ponadto za brak podstawy prawnej rozumie się to, iż decyzja rzeczywiście podstawy takiej nie posiada, nie zaś to. że jej nie wymienia bądź wymienia niewłaściwy przepis. W rozpatrywanej sprawie nie można stwierdzić, zdaniem Ministra, aby orzeczenie z dnia [...].03.1955 r. w kontrolowanej części zostało wydane bez podstawy prawnej przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L., bowiem oceniane orzeczenie zostało wydane na podstawie art. 21 ust. 1 oraz art. 33 ust. 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Rażące naruszenie prawa, zgodnie z utrwalonymi w orzecznictwie oraz doktrynie poglądami, stanowi oczywiste, wyraźne i bezsporne naruszenie przepisu prawa, tym samym występuje wówczas, gdy proste zestawienie treści przepisu z treścią rozstrzygnięcia wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechny jest również pogląd, iż wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa następuje wówczas, gdy skutki wydanego rozstrzygnięcia są nie do zaakceptowania w praworządnym państwie. Organ podtrzymał ustalenia dotyczące osoby M. N.. W sprawie osoba ta występuje bowiem po pod kilkoma opisami, jako M. N., L. N. oraz L. N. syn I.. Przechodząc do oceny legalności orzeczenia organ wskazał, że wykonawca narodowych planów gospodarczych, zgodnie z art. 5 cyt. dekretu, przed wystąpieniem o wywłaszczenie, był zobowiązany wystąpić do Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z wnioskiem udzielenie zezwolenia na nabycie nieruchomości, dołączając jednocześnie opinię właściwego prezydium wojewódzkiej rady narodowej stwierdzającą, że przedmiotowa nieruchomość jest niezbędna dla realizacji zamierzeń występującego z wnioskiem, uwzględniając zarówno potrzeby wykonawcy narodowych planów gospodarczych, jak i uzasadnione potrzeby ogólnogospodarcze. Minister podał, że jak wynika z akt archiwalnych przedmiotowej sprawy Zastępca Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia [...].05.1953 r. udzielił zezwolenia Dyrekcji Okręgowej Poczty i Telekomunikacji w L. jako wykonawcy narodowych planów gospodarczych na nabycie pod budowę zespołu budynków urzędu pocztowego i centrali automatycznej nieruchomości położonych w R., przy ul. [...] i ul. [...] oznaczonych na załączonym planie sytuacyjnym linią koloru czerwonego oraz literami ABCDEFGHIA o łącznej pow. 0,5322 ha. w tym również nieruchomości stanowiącej współwłasność I. N. i M. N.. Równocześnie, jak wskazano w skarżonym rozstrzygnięciu organu naczelnego z dnia [...].02.2015 r., Zastępca Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego zezwolił na dokonanie zbiorowego wezwania wszystkich właścicieli nieruchomości w drodze publicznych obwieszczeń zgodnie z § 4 ust. 5 Zarządzenia Przewodniczącego PKPG z dnia 17.11,1949 r. (Mon. Polski A-29 poz. 1084) w kształcie nadanym zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 1950 r. (Mon. Polski A-53 poz. 609). Przedmiotowe zezwolenie zostało udzielone w oparciu o wniosek Ministra Poczt i Telegrafów z dnia [...].05.1953 r. Do wniosku dołączono, zgodnie z treścią art. 7 ust. 3 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., zaświadczenie lokalizacyjne nr [...] wydane przez Wydział Budownictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...].04.1953 r. wyrażające zgodę na ostateczną lokalizację szczegółową budowy zespołu budynków dla Urzędu Pocztowo - Telekomunikacyjnego i Centralę Abonencką w R. przy ul. [...] i [...]. opinię Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...].04.1953 r. wydaną na podstawie art. 5 ust. 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. oraz plan sytuacyjny nieruchomości. Jednocześnie należy wskazać, że ww. wniosek Ministra Poczt i Telegrafów z dnia [...].05.1953 r. stanowił jednocześnie zezwolenie o którym mowa w art. 7 ust. 3 pkt. 1 dekretu wywłaszczeniowego, bowiem wskazywał że inwestycja może być zlokalizowana jedynie na nieruchomościach wskazanych we wniosku. Tym samym nie można uznać, zdaniem Ministra, aby w powyższym zakresie organ wywłaszczeniowy rażąco naruszył prawo, gdyż zarówno cel wywłaszczenia, jak i wymagania formalne dotyczące uzyskania zezwolenia zostały spełnione. Zgodnie z treścią art. 8 dekretu o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, wykonawca narodowych planów gospodarczych po uzyskaniu ww. zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, zobowiązany był wezwać właściciela nieruchomości do jej odstąpienia za cenę określoną na podstawie przepisów art. 28 zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej. Zaś w przypadku, gdy nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne, jedyną działkę wywłaszczonego wraz z domem jednorodzinnym, wezwanie powinno zawierać dodatkowo wyrażenie gotowości zawarcia umowy za nieruchomość zamienną. Jak wskazał Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia [...].07.1953 r. nr [...] Dyrekcja Okręgowa Poczty i Telekomunikacji w L. wezwała, w formie zbiorowego obwieszczenia, właścicieli nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych - w tym również w pkt 3 wystąpiono do I. N. i M. N. jak właścicieli nieruchomości położonej w R. przy [...]. działka nr [..] o pow. 1689 nr wraz z zabudowaniami, uregulowanej w księdze wieczystej rep. hip. [...] - do jej dobrowolnego odstąpienia. W wezwaniu wskazano, gotowość zawarcia umowy kupna ww. nieruchomości za cenę, która zostanie ustalona na podstawie art. 28 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. i zatwierdzona przez Ministra Poczt i Telegrafów. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, iż nie zawarcie umowy w ww. terminie będzie wiązało się z wywłaszczeniem nieruchomości w oparciu o przepisy ww. dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. Na egzemplarzu wezwania znajdującym się w aktach sprawy widnieje adnotacja sporządzona przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. z dnia [...].07.1953 r. z której wynika, iż wezwanie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Prezydium Miejskiej Rady Narodowej miasta R. w terminie wskazanym w art. 8 ust. 4 dekretu tj. dniach [...] lipca, co było zgodne z ówcześnie obowiązującymi przepisami i wydanym zezwoleniem Przewodniczącego PKPG. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego braku w ofercie konkretnej ceny, przy jednoczesnym wskazaniu jedynie zasad jej określania, okoliczność ta nie stanowiła, zdaniem Ministra, rażącego naruszenia prawa. W uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.04.2008 r. sygn. akt 1 OPS 2/08 - podjętej w związku występującymi wówczas rozbieżnymi liniami orzeczniczymi sądów dotyczącej obowiązku podania konkretnej ceny w wezwaniu w trybie art. 8 dekretu wywłaszczeniowego - wskazano, że w wezwaniu właściciela do odstąpienia nieruchomości, o którym mowa w art. 8 ust. 1, wykonawca narodowych planów gospodarczych wprawdzie był zobowiązany wskazać cenę konkretnie określoną, zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej, niemniej określenie ceny w wezwaniu przez odesłanie do art. 28 dekretu nie stanowiło naruszenia art. 8 ust. 1 dekretu, uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Sąd uznał, że interpretacja przedmiotowego przepisu budzi wątpliwości, zaś odmienna interpretacja przepisu nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa. Minister podał, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, najistotniejsze znaczenie miało wezwanie właściciela nieruchomości do jej zbycia przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, gdyż stanowiło ono postawę wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego w trybie przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. Mając powyższe na uwadze organ naczelny podtrzymał stanowisko sformułowane w skarżonej decyzji z dnia [...].02.2015 r. wskazując, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że w powyższym zakresie organ, akceptując prawidłowość wystosowanej oferty, rażąco naruszył ówcześnie obowiązujące prawo, w szczególności mając zna uwadze fakt, iż powołane przez skarżących we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy wyroki sądów administracyjny zostały wydane przed wydaniem ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.04.2008 r. sygn. akt I OPS 2/08 ujednolicającej dotychczas niejednolite orzecznictwo sądowoadministracyjne w zakresie, która wiąże organ naczelny. Organ podał, że zgodnie z treścią art. 17 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. ubiegający się o wywłaszczenie składał wniosek o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego do prezydium wojewódzkiej rady narodowej, wskazując nieruchomość podlegającą wywłaszczeniu, jej powierzchnię oraz właściciela nieruchomości, cel wywłaszczenia oraz na czym ma ono polegać. Jak podniesiono w skarżonym rozstrzygnięciu, pismem z dnia [...].08. (rok nieczytelny - prawdopodobnie 1953) nr [...] Dyrekcja Okręgowa Poczty i Telekomunikacji w L. wystąpiła z wnioskiem o wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa - z oddaniem w zarząd i użytkowanie przedsiębiorstwu państwowemu "Polska Poczta Telegraf i Telefon"', szeregu nieruchomości, w tym w pkt 3 nieruchomości położonej w R. przy [...] nr [...], działka nr [...] o pow. 1689 m wraz z zabudowaniami, uregulowanej w księdze wieczystej rep. hip. [...]. stanowiącej własność I. N. i M. N.. Do wniosku dołączono - zgodnie z art. 17 ust. 3 dekretu - zezwolenie Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia [...].05.1953 r. nr [...], dowód wezwania przez Dyrekcję Okręgową Poczt i Telekomunikacji w L. właścicieli do dobrowolnego odstąpienia nieruchomości z dnia [...].07.1953 r. nr [...], ogólny plan sytuacyjny z naniesieniem wszystkich nieruchomości podlegających wywłaszczenia i dwa zaświadczenia hipoteczne wydane przez Oddział Ksiąg Wieczystych Sądu Powiatowego w R. z dnia [...].06.1949 r. nr [...] oraz z dnia [...].06.1953 r. nr [...]. W przedmiotowym wniosku wystąpiono również o wydanie zezwolenia na objęcie nieruchomości wskazanych we wniosku, w trybie art. 19 dekretu wywłaszczeniowego, jednak przedmiotowe wystąpienie nie dotyczyło nieruchomości I. N. i M. N.. Organ naczelny podtrzymał zatem wcześniejsze stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...].02.2015 r. wskazując, że powyżej przytoczone okoliczności oznaczają, iż wymogi formalne wniosku zostały spełnione. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż w powyższej części naruszono ówcześnie obowiązujące przepisy. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. prezydium wojewódzkiej rady narodowej zawiadamiało właściciela nieruchomości o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego. Odpis zawiadomienia wywieszano na tablicy ogłoszeń właściwej gminnej (miejskiej) rady narodowej. Zawiadomienie - zgodnie z ust 4 ww. art. 18 dekretu - powinno było zawierać wskazanie nieruchomości w stosunku do której wszczęto postępowanie wywłaszczeniowe, ze wskazaniem przeznaczonej do wywłaszczenia powierzchni każdej nieruchomości, wskazanie na czym ma polegać wywłaszczenie, wymienienie właścicieli nieruchomości, wskazanie na czyją rzecz następuje wywłaszczenie oraz pouczenie o możliwości przeglądania akt oraz o możliwości składania wniosków i sprzeciwów w terminie 14 dni od doręczenia zawiadomienia lub od daty wywieszenia obwieszczenia. Zawiadomieniem z dnia [...].08.1953 r. Nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. poinformowało strony o wszczęciu - na wniosek Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telekomunikacji w L. z dnia [...].08.1953 r. - postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do nieruchomości położonych w R. przy ul. [...], [...] i ul. [...] w granicach określonych na załączonym do wniosku planie, w tym m.in. w pkt. 3 w stosunku do nieruchomości położonej przy [...], o pow. 1689 m² wraz z zabudowaniami, uregulowanej w księdze wieczystej rep. hip. [...]. stanowiącej własność I. N. i M. N.. W zawiadomieniu wskazano, że wywłaszczenie będzie polegało na odjęciu na rzecz Skarbu Państwa z oddaniem w zarząd i użytkowanie przedsiębiorstwu państwowemu "Polska Poczta Telegraf i Telefon" - na cele związane z realizacją narodowych planów gospodarczych. Poinformowano także o możliwości przeglądania wniosku wywłaszczeniowego w siedzibie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej - Wydział Społeczno - Administracyjny w L. wraz z załącznikami oraz o możliwości składania wniosków i sprzeciwów w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia zawiadomienia w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R.. Z uwagi na fakt, że wniosek wywłaszczeniowy dotyczył szeregu nieruchomości stanowiących własność większej ilości obywateli, zgodnie art. 18 ust. 2 dekretu wywłaszczeniowego, zawiadomienie było wywieszone na tablicy ogłoszeń w gmachu Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. od dnia [...].09.1953 r. do dnia [...].09.1953 r. Jak podniesiono w skarżonej decyzji organu naczelnego, skutkiem doręczenia byłym właścicielom, w trybie przewidzianym w art. 18 ust. 2 dekretu, ww. zawiadomienia z dnia [...].08.1953 r. było wniesienie przez I. N. i L. N. sprzeciwu, w wyniku rozpatrzenia którego Wojewódzki Zarząd Łączności w L. następca prawny Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telekomunikacji w L. pismem z dnia [...].07.1954 r. nr [...] skierowanym do Wydziału Społeczno-Administracyjnego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L., wniósł o ograniczenie wywłaszczenia nieruchomości należącej do I. i M. N. do południowej jej części (niezabudowanej) o pow. 1126 m² oraz wyraził gotowość wypłaty odszkodowania w oparciu o art. 28 dekretu wywłaszczeniowego. Minister Infrastruktury i Rozwoju podtrzymał wcześniejsze stanowisko wskazując, że w powyższym zakresie nie stwierdzono zaistnienia naruszenia prawa, które uzasadniłoby wyeliminowanie kwestionowanego orzeczenia z obrotu prawnego. Jak podkreślono w decyzji z dnia [...].02.2015 r. w myśl art. 20 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. po upływie czternastodniowego terminu na zgłoszenie wniosków i sprzeciwów prezydium wojewódzkiej rady narodowej wyznaczało rozprawę. O miejscu i terminie rozprawy prezydium wojewódzkiej rady narodowej zawiadamiało co najmniej na 7 dni naprzód wykonawcę narodowych planów gospodarczych, który zgłosił wniosek o wywłaszczenie, właściciela nieruchomości oraz inne osoby zainteresowane, o których powzięło wiadomość ze zgłoszonych wniosków lub sprzeciwów albo z urzędu. Do zawiadomienia miał zastosowanie, odpowiednio, w/w przepis art. 18 ust. 2 dekretu. Zawiadomieniem z dnia [...].09.1954 r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. powiadomiło strony o terminie i miejscu przeprowadzenia rozprawy wywłaszczeniowo - odszkodowawczej, którą wyznaczono w siedzibie Prezydium Rady Narodowej w R. na dzień [...].10.1954 r. na godzinę 13. Powyższe zawiadomienie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Prezydium Miejskiej Rady Narodowej m. R. przez okres 7 dni (od dnia [...].09.1954 r. do dnia [...].09.1954 r.). Jak wskazał Minister Infrastruktury i Rozwoju, z treści protokołu rozprawy wywłaszczeniowo - odszkodowawczej przeprowadzonej w dniu [...].10.1954 r. wynika, że stawili się na niej byli właściciele tj. I. N. i M. N., którzy wnieśli o przesunięcie granicy wywłaszczenia o 4 m od budynku w kierunku ul. [...], ze względu na fakt prowadzenia zakładu-warsztatu samochodowego, co powoduje konieczność częstego manewrowania samochodami, które w pierwotnym projekcie nie miały swobodnego wjazdu i wyjazdu. Byli właściciele dodatkowo podnieśli, że na wywłaszczonej części nieruchomości znajduje się studnia artezyjska oraz kanalizacja odpływowa, ponadto są fundamenty wraz z piwnicami po rozebranym budynku frontowym i oficynie. Do tego znajduje się płot. który częściowo został zniszczony przez przedsiębiorstwo, które prowadzi roboty. Skutkiem tych wniosków byłych właścicieli zgłoszonych na rozprawie przeprowadzonej dnia [...].10.1954 r., był wniosek Wojewódzkiego Zarządu Łączności w L., sformułowany w piśmie z dnia [...].01.1955 r. nr [...], o wyłączenie spod wywłaszczenia trójkąta o pow. 55 m² w związku z czym ostatecznie wywłaszczeniem objęta została południowa część nieruchomości położonej przy ul. [...] o pow. 1071 m². Organ podał, że zgodnie z treścią art. 21 dekretu wywłaszczeniowego, po przeprowadzeniu rozprawy wywłaszczeniowej lub wobec nie wniesienia sprzeciwów, prezydium wojewódzkiej rady narodowej orzekało o wywłaszczeniu albo odmawiało wywłaszczenia, gdy ustąpiły powody stanowiące podstawę do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego. Orzeczenie powinno zawierać wskazanie przedmiotu i rodzaju wywłaszczenia, wskazanie na czyją rzecz wywłaszczenie nastąpiło, jeżeli wpłynęły wniosku lub sprzeciwy - uzasadnienie ich przyjęcia lub odrzucenia. Orzeczeniem z dnia [...].03.1955 r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. orzekło w pkt. 1 o wywłaszczeniu na rzecz Państwa/Wojewódzkiego Zarządu Łączności w L., części o pow. 1071 m2 z nieruchomości położonej w R., przy [...], stanowiącej własność I. i M. N.. Uzasadniając rozstrzygnięcie ww. części organ wojewódzki wskazał, że wywłaszczona część nieruchomości niezbędna jest dla realizacji narodowych planów gospodarczych, a starania inwestora o nabycie jej w drodze dobrowolnej umowy nie dały rezultatów, więc należało orzec wywłaszczenie. Jednocześnie w pkt. 2 cyt. orzeczenia z dnia [...].03.1955 r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. orzekło o przyznaniu na rzecz wywłaszczonych odszkodowania w kwocie 179,93 zł. ustalonego na podstawie szacunku rzeczoznawcy wojewódzkiego inż. W. M.. Rzeczoznawca dokonał oszacowania przedmiotowych nieruchomości w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.11.1952 r. (Dz. U. Nr 52 poz. 333). Wywłaszczone nieruchomości położone w R., w tym część nieruchomości stanowiąca własność I. i L. N., stanowiły - jak wynika z protokołu rzeczoznawcy wojewódzkiego inż. W. M. - niezabudowane części działek gruntu, które nie były użytkowane na cele rolnicze ani ogrodnicze. Zatem, jak wskazał organ naczelny w decyzji z dnia [...].02.2015 r., odszkodowanie ustalono według miernika ceny jaki przysługiwał za gruntu klasy 1 w strefie miejskiej, tj. 1 ha - 1680 zł. W konsekwencji rzeczoznawca ustalił, iż wartość wywłaszczonej nieruchomości o pow. 0,1071 ha położonej przy ul. [...], stanowiącej własność I. i L. N. wynosi 179,93 zł. Jak podniesiono w skarżonym rozstrzygnięciu z dnia [...].02.2015 r., w myśl art. 30 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. wykonawca narodowych planów gospodarczych powinien dostarczyć nieruchomość zamienną w przypadku, jeżeli wywłaszczona nieruchomość stanowi gospodarstwo rolne lub ogrodnicze, warsztat rzemieślniczy bądź jedyną działką wywłaszczonego z domem jednorodzinnym lub dwurodzinnym, bądź leż przeznaczoną pod budową takiemu domu, wywłaszczający obowiązany jest zaofiarować tytułem odszkodowania nieruchomość zamienną, położoną, o ile możności, w tej samej miejscowości i o tym samym lab zbliżonym charakterze. W innych przypadkach dostarczenie nieruchomości zamiennej wymaga zezwolenia władzy naczelnej wykonawcy narodowych planów gospodarczych, udzielonego za zgodą Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Przy czym, obowiązek ten nie powstawał, jeśli przedmiotem wywłaszczenia była tylko część gospodarstwa, działki z domem jednorodzinnym lub dwurodzinnym albo warsztatem rzemieślniczym. Minister wskazał również, że w przypadku dotyczącym nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] nr [...] o pow. 1689 m², wywłaszczeniu podlegała jedynie część jej o pow. 1071 m². To na wyłączonej z wywłaszczenia części nieruchomości znajdowały się zabudowania w postaci: budynku, w którym mieściły się biura i magazyn oraz warsztat samochodowy, a także mieszkalnego budynku dwuizbowego oraz garażu. Treść zaświadczenia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. Referatu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia [...].01.1951 r. wskazuje, że place przeznaczone pod budowę gmachu pocztowego położone przy [...] i przy ul. [...] w R. nie stanowią gospodarstw rolnych ani też ogrodniczych. W związku z powyższymi okolicznościami Minister uznał, że przedmiotowa część nieruchomości nie należała do katalogu nieruchomości uprzywilejowanych o których mowa w art. 30 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. a tym samym, wbrew stanowisku skarżących, brak było podstaw do przyznania tytułem odszkodowania nieruchomości zamiennej. W orzeczeniu pouczono o możliwości wniesienia odwołania do Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L., w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia orzeczenia, względnie obwieszczenia orzeczenia na tablicy urzędowych ogłoszeń. Kwestionowane orzeczenie z dnia [...].03.1955 r. zostało doręczone byłym właścicielom, co znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, zaś z akt sprawy nie wynika, aby od ww. orzeczenia wniesiono odwołanie.  Po przeanalizowaniu całości akt sprawy organ naczelny podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko wskazując, że z akt sprawy nie wynika, aby badane orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...].03.1955 r. o wywłaszczeniu i ustaleniu odszkodowania zawierało jakiekolwiek naruszenia mające charakter rażący. Minister wskazał, że z akt sprawy nie wynika również, jak wyżej podniesiono, aby wystąpiły inne przesłanki wskazane w art. 156 § 1 Kpa. które zobowiązywałyby organ do stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...].03.1955 r. w ww. części. Jednocześnie wskazał, że skarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].02.2015r. nr [...] została skierowania do J. B., która jak wynika z odpisu aktu zgonu z dnia [...].03.2014 r., zmarła dnia [...].03.2014 r. w R.. O powyższej okoliczności organ nie został powiadomiony. W związku z wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę winien, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchylić skarżoną decyzję obarczoną wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, i mając na uwadze zasadność podjętego rozstrzygnięcia ponownie rozstrzygnąć o odmowie stwierdzenia nieważności. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł L. B. Działający w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik K. N. i K. K., zarzucają jej wydanie z naruszeniem: - art. 7, art. 77, art. 80 Kpa i art.156 §1 i § 2 Kpa polegającego na uznaniu, iż organ wywłaszczeniowy nie naruszył rażąco prawa, gdyż cel wywłaszczenia jak i wymagana forma dotyczące uzyskania zezwolenia zostały spełnione, jak również naruszenie zasady prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że zaskarżoną decyzją organ I instancji stwierdził, iż nie można uznać, aby organ wywłaszczeniowy rażąco naruszył prawo, gdyż zdaniem organu 1 inst. zarówno cel wywłaszczenia jak i wymagania formalne dotyczące uzyskania zezwolenia zostały spełnione. Organ I inst. uznał również, iż brak w ofercie konkretnej ceny, przy jednoczesnym wskazaniu jedynie zasad jej określenia, okoliczność ta nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazanych przepisów co uniemożliwia ostanie się tej decyzji. Zdaniem skarżących brak ceny w wezwaniu zbiorowym do polubownego odstąpienia nieruchomości było rażącym naruszeniem art. 8 dekretu z dnia 26.04.1949 r. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący również uważają że gdyby bez zwłoki rozpatrywano ich sprawę nie opieszale to orzecznictwo Sądu Administracyjnego wydane wcześniej byłoby jak najbardziej aktualne. W tym miejscu skarżący podnosi, iż decyzja wywłaszczenia dotycząca działki bezpośrednio sąsiadującej z działką skarżących została unieważniona- decyzja z dnia [...].02.2003 r. wydana przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się toku nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. W tym postępowaniu organ nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Tak więc badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja, a których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Oczywistość naruszenia prawa polega na nie budzącej wątpliwości sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Z kolei skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. np. wyrok NSA z 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1521/10). Jeżeli zaś chodzi charakter przepisu, który został naruszony, konieczne jest dokonanie oceny w konkretnej sprawie funkcji jaką pełni dany przepis w relacji do całej regulacji dotyczącej tego rodzaju sprawy i czy naruszenie tego przepisu miało rzeczywiście wpływ na treść kwestionowanej decyzji administracyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z 21 kwietnia 2008 r., I OPS 2/08). We wniosku o stwierdzenie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...].03.1955 r. wnioskodawca powołał się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Podnieść należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12.05.2015 r., sygn. P 46/13, stwierdził, że art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że niedookreślony charakter przesłanki rażącego naruszenia prawa powoduje, zdaniem Trybunału, że z czasem wzrasta ryzyko prawne, polegające na możliwości wykształcenia się odmiennej linii orzeczniczej zarówno w stosunku do norm materialnych i procesowych, które legły u podstaw wydanej decyzji, jak i samej przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zwrócono też uwagę (pkt 10.5 akapit 1), że działanie organów państwa na podstawie prawa, będące przejawem zasady praworządności (legalizmu), nie oznacza bezwzględnego obowiązku eliminowania z obrotu wadliwych decyzji, na podstawie których strona nabyła prawo (...), po upływie znacznego czasu od wydania tego aktu administracyjnego. Jedynie (pkt 8.4) w szczególnych okolicznościach, gdy przemawia za tym inna zasada konstytucyjna, jest dopuszczalne odstąpienie od zasady bezpieczeństwa prawnego (...). Należą tu sytuacje nadzwyczaj wyjątkowe, gdy ze względów obiektywnych zachodzi potrzeba dania pierwszeństwa określonej wartości chronionej bądź znajdującej (...) oparcie w przepisach Konstytucji. Ostatecznie Trybunał pozostawił ustawodawcy do rozstrzygnięcia czy właściwe byłoby zastosowanie dziesięcioletniego terminu prekluzyjnego z art. 156 § 2 K.p.a., czy też innego terminu. W dacie rozstrzygania w tej sprawie przez Sąd, ustawodawca stosownej regulacji jeszcze nie podjął, wobec tego koniecznym stało się dalsze stosowanie art. 156 § 2 K.p.a. w jego obecnym brzmieniu, z uwzględnieniem jednakże oceny prawnej wyrażonej przez Trybunał Konstytucyjny i ze świadomością, że upływ kilkudziesięciu lat od dnia wydania kwestionowanej w tym trybie decyzji - w powołaniu się na fakt, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa – winien być wzięty pod uwagę przy jej rozpatrywaniu. Rozstrzygnięcie, którego stwierdzenia nieważności żądają skarżący w niniejszym postępowaniu, zapadło na podstawie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych do realizacji narodowych planów gospodarczych. Zgodnie z art. 5 dekretu, zezwolenia na nabycie nieruchomości udzielał Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego na wniosek wykonawcy Narodowych Planów Gospodarczych na podstawie opinii Prezydium właściwej Wojewódzkiej Rady Narodowej, jeżeli uznał, że nieruchomość jest niezbędna dla realizacji narodowych planów gospodarczych oraz, że przewidziane będą środki na jej nabycie. Jak wynika z akt sprawy Zastępca Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w dniu [...].05.1953 r. udzielił zezwolenia Dyrekcji Okręgowej Poczty i Telekomunikacji w L. (jako wykonawcy narodowych planów gospodarczych) na nabycie pod budowę zespołu budynków urzędu pocztowego i centrali automatycznej nieruchomości położonych w R., przy ul. [...]. [...] i ul. [...] oznaczonych na załączonym planie sytuacyjnym linią koloru czerwonego oraz literami ABCDEFGHIA, w tym również nieruchomości stanowiącej współwłasność I. N. i M. N.. Jednocześnie Zastępca Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego zezwolił na dokonanie zbiorowego wezwania wszystkich właścicieli nieruchomości w drodze publicznych obwieszczeń, co pozostawało w zgodzie § 4 ust. 5 Zarządzenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia 17.11.1949 r. (Mon. Polski A-29 poz. 1084) Do wniosku dołączono również zaświadczenie lokalizacyjne nr [...] wydane przez Wydział Budownictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. wyrażające zgodę na ostateczną lokalizację szczegółową budowy zespołu budynków dla Urzędu Pocztowo, opinię Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...].04.1953 r. wydaną na podstawie art. 5 ust. 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. oraz plan sytuacyjny nieruchomości. Trafnie ocenił minister, że wniosek Ministra Poczty i Telegrafów z dnia [...].05.1953 r. stanowił jednocześnie zezwolenie o którym mowa w art. 7 ust. 3 pkt. 1 dekretu wywłaszczeniowego, bowiem wskazywał że inwestycja może być zlokalizowana jedynie na nieruchomościach wskazanych we wniosku. Zasadnie zatem Minister uznał, że cel wywłaszczenia, jak i wymagania formalne dotyczące uzyskania zezwolenia zostały spełnione. Podstawowym zarzutem podniesionym przez skarżących był brak ceny w wezwaniu zbiorowym do polubownego odstąpienia nieruchomości – co w ich ocenia stanowiło rażące naruszeniem art. 8 dekretu z dnia 26.04.1949 r. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 8 dekretu o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, wykonawca narodowych planów gospodarczych po uzyskaniu zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, zobowiązany był wezwać właściciela nieruchomości do jej odstąpienia za cenę określoną na podstawie przepisów art. 28 dekretu zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej. W przypadku, gdy nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne, jedyną działkę wywłaszczonego wraz z domem jednorodzinnym, wezwanie powinno zawierać dodatkowo wyrażenie gotowości zawarcia umowy za nieruchomość zamienną. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia [...].07.1953 r. Dyrekcja Okręgowa Poczty i Telekomunikacji w L. wezwała, w formie zbiorowego obwieszczenia, właścicieli nieruchomości (m.in. I. N. i M. N.) niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, określając w wezwaniu gotowość zawarcia umowy kupna nieruchomości za cenę, która zostanie ustalona na podstawie art. 28 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. i zatwierdzona przez Ministra Poczty i Telegrafów. W ocenie Sądu, brak ceny w tym wezwaniu nie może być uznany za rażące naruszenie prawa. Kwestia określenia ceny zgodnie z art. 8 ust. 1 dekretu, jak też skutków naruszenia przepisu w tej mierze była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 2/08. W uchwale Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że: 1. W wezwaniu właściciela do odstąpienia nieruchomości, o którym mowa w art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych do realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31), wykonawca narodowych planów gospodarczych był zobowiązany wskazać cenę konkretnie określoną, zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej. 2. Określenie ceny w wezwaniu, o którym mowa w art. 8 ust. 1 powołanego dekretu, przez odesłanie do art. 28 tego dekretu, nie stanowiło naruszenia art. 8 ust. 1 dekretu, uzasadniającego z tego tylko powodu stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Wobec tego wezwania skierowane do współwłaścicieli nieruchomości bez podania konkretnej ceny naruszały prawo, jednakże nie było to naruszenie o charakterze rażącym, obligujące do stwierdzenia nieważności takiego orzeczenia. Należy ponadto zauważyć, że kwoty odszkodowań obliczane były przez rzeczoznawców w oparciu o sztywne obowiązujące stawki. Nie istniał bowiem wówczas wolny rynek obrotu nieruchomościami. Ewentualne zastrzeżenia co do sporządzanego na etapie postepowania wywłaszczeniowo-odszkodowawczego operatu szacunkowego mogły się w zasadzie sprowadzać do przyjęcia błędnej wielkości szacowanej nieruchomości lub zastosowania nieaktualnych stawek. Podstawy do uwzględnienia skargi nie może również stanowić podniesiona przez skarżących okoliczność, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2001 r., sygn. akt I SA/Wa 103/00, wydał w dniu [...] lutego 2003 r. decyzję stwierdzającą nieważność orzeczenia Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. w części dotyczącej działki o pow. 2189 m2 - bezpośrednio sąsiadującej z działką skarżących. Wyrok NSA z 29 maja 2001 r. stwierdzał bowiem nieważność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Wsi z [...] listopada 1999 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia jedynie z powodu naruszenia przepisów o właściwości organu. Uprzedni zaś wyrok NSA z 27 listopada 1996 r. sygn.. akt IV SA 589/95 uchylił natomiast wcześniejszą decyzję ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa odmawiającą wszczęcia owego postępowania nieważnościowego. Zauważyć przy tym należy, że decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] lutego 2003 r. - na co również zwrócił uwagę pełnomocnik uczestnika w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. - zapadła przed podjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 2/08. Wskazać należy, że zgodnie z art. 15 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny podejmuje uchwały mające na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podstawowym celem uchwał abstrakcyjnych jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa sądów. Realizacja postulatu jednolitości orzecznictwa jest prostą konsekwencją respektowania zasady równości wobec prawa – osiągamy stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego. Ochrona tych wartości poprzez przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie w sferze prawa publicznego. Zgodnie z art. 269 § 1 tej ustawy jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z powołanego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (A. Kabat, Komentarz do art. 269 p.p.s.a., LEX 2013). Sąd nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego z urzędu. Również rozstrzygnięcie w przedmiocie uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa w I. instancji z powodu skierowania jej do strony nieżyjącej, należy uznać za prawidłowe. Organ orzekający w sprawie przeprowadził postępowanie starannie odnosząc się do materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym i wyjaśniając stronie motywy braku podstaw do stwierdzenia nieważności Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...].03.1955 r. Co prawda nieuprawione było odnoszenie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do ustaleń poczynionych w decyzji I. instancji – skoro decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Jednak z uwagi na to, że w zaskarżonej decyzji organ ponownie poczynił ustalenia co do legalności kwestionowanej decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L., uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ orzekający w sprawie prawidłowo również ocenił, że w sprawie nie zachodzą inne przesłanki do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 K.p.a. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.