IV SA/Wa 591/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Barszcz Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Golat sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) Protokolant: ref. Natalia Berkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2021 r., [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (GIOŚ) decyzją z [...] lutego 2021 r. , nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Naruszenie polegające na gospodarowaniu odpadami niezgodnie z wydanym stronie zezwoleniem, określającym warunki prowadzenia odzysku odpadów poza instalacjami, zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z [...] lutego 2019 r., do którego Strona nie wniosła zastrzeżeń. GIOŚ wskazał, że odwołujący posiada decyzję Marszalka Województwa [...] z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], zezwalającą na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami w procesach R5 - recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych oraz R13 - magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R12 w procesie rekultywacji wyrobiska [...], zlokalizowanego na działce nr [...] w m. [...] gm. [...]. W ww. decyzji określono m.in. rodzaje i ilości odpadów dopuszczonych do przetwarzania na terenie wyrobiska odwołującego. Podczas kontroli stwierdzono, że odwołujący w sposób nieprawidłowy realizował obowiązki wynikające zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Wypełniał on wyrobisko kruszywa naturalnego w m. [...]. odpadami w postaci elementów stolarki okiennej PCV, opakowań z tworzyw sztucznych, przewodów elektrycznych, płyt wiórowych, szyb zespolonych, odpadów z gospodarstw domowych (tj. butelki PET i kartony tekturowe po napojach). Wymienione odpady nie zostały ujęte w ww. decyzji Marszałka Województwa [...]. Organ wskazał, że takie działanie stanowi, zarówno naruszenie warunków udzielonego zezwolenia, jak i przepisów ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. 2015 r., poz. 796). Dalej Organ zwrócił uwagę, że z ustnych wyjaśnień kontrolowanego podanych do protokołu, wynika, iż ten nie sprawował żadnego nadzoru nad rodzajem i ilością odpadów kierowanych na wyrobisko. Transporty odpadów przyjmowane były na podstawie informacji telefonicznej. Nie posiadał on i nie prowadził dokumentacji dotyczącej gospodarowania odpadami (tj. kart ewidencji odpadów, kart przekazania odpadów), jak również nie był w posiadaniu wagi samochodowej, którą można by było ważyć przyjmowane odpady. Powyższe prowadzi do wniosku – zdaniem Organu - że odwołujący świadomie nie podejmował żadnych działań, zmierzających do przestrzegania warunków wydanego zezwolenia, zarówno w zakresie przyjmowania wyłącznie określonych rodzajów odpadów, wymienionych w zezwoleniu, jak również przyjmowania odpadów w ściśle pokreślonych ilościach. Co więcej, stwierdzona w trakcie ponownych oględzin wyrobiska, obecność 4 samochodów samowyładowczych (wywrotek) oraz pracująca koparka miała na celu, w ocenie organu odwoławczego, niezwłoczne przykrycie warstwą piasku odpadów o charakterze komunalnym oraz utrudnienie czynności kontrolnych w zakresie określenia ich szacunkowej ilości. Odnosząc się do odwołania Strony, Organ wskazał, że Odwołujący, zarzucił organowi niedokonanie wystarczających ustaleń faktycznych i brak jednoznacznego wykazania, że naruszył warunki udzielonego mu zezwolenia. GIOŚ podniósł, że strona zdaje się nie dostrzegać, że organ dokonał ustaleń na podstawie sporządzonej dokumentacji, w tym fotograficznej. Odpady widoczne w dokumentacji zdjęciowej, stanowiącej załącznik do protokołu kontroli, mają ewidentnie charakter odpadów podobnych do komunalnych i nie stanowią, zgodnie z twierdzeniem strony, odpadów gruzu. Nie może zatem odnieść zamierzonego skutku samo kwestionowanie stanu faktycznego obiektywnie stwierdzonego i opisanego, bez przedstawienia okoliczności, które mogłyby te ustalenia podważyć. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania GIOŚ wyjaśnił, że ustalony przez organ I instancji stan faktyczny, został utrwalony w postaci protokołu kontroli, do którego strona nie wniosła żadnych uwag ani zastrzeżeń. Zdaniem Organu również ilości przyjętych na wyrobisko transportów podane przez stronę w trakcie składania wyjaśnień, wahające się od 30 do 40 wywrotek, (co stanowi, w zależności od ładowności wykorzystywanych samochodów, ok. 330-720 Mg) należy uznać za nieprawdziwe. Organ przyjął, że masa odpadów przyjętych przez stronę zadeklarowana w zbiorczym zestawieniu danych o odpadach za rok 2018. przekazywanym do marszałka, wynosiła 3880 Mg. Podane ilości różnią się o rząd wielkości, co stanowi dowód całkowitego braku nadzoru strony nad ilością przyjmowanych odpadów. Z powyższych względów, zarzut strony, iż organ w sposób nieuprawniony uznał jej działania za niezgodne z zezwoleniem, jest pozbawiony podstaw. Ponadto zdaniem Organu bez wpływu na okoliczność nałożenia na odwołującego kary pieniężnej pozostaje podnoszony przez stronę argument, iż transport z [...] stycznia 2019 r., nie został zdeponowany w wyrobisku, a zutylizowany w stosownym przedsiębiorstwie. Na tę okoliczność organ odwoławczy przeprowadził w trybie art. 136 k.p.a. wnioskowany dowód z dołączonych do odwołania dokumentów, tj. karty przekazania odpadów oraz faktury wystawionej za zagospodarowanie odpadów o kodzie [...]. Po analizie dostarczonych przez stronę dokumentów, organ odwoławczy uznał, że nie można nadesłanej dokumentacji uwzględnić jako dowód w sprawie na okoliczność wskazaną w odwołaniu. Z przedłożonych dokumentów wynika, iż odpady o kodzie [...] w ilości 10,46 Mg, zostały przekazane [...] lutego 2019 r, firmie [...]. Przy czym odwołujący nie wyjaśnił, w jaki sposób określono ilość odpadów, skoro instalacja odwołującego nie była wyposażona w wagę samochodową. Dodatkowo odpady nie mogły być poddane przetworzeniu przez wskazaną firmę, bowiem podmiot odbierający, w obu lokalizacjach, w których działa, ([...] i [...]), nie posiada zezwolenia na przetwarzanie odpadów (decyzja Starosty [...] [...] oraz decyzja Starosty [...] [...], wydane w zakresie zbierania odpadów). Dalej Organ zwrócił uwagę, że odwołujący, działając jako profesjonalny podmiot zajmujący się gospodarowaniem odpadami, posiadający pozwolenie, niedopełniając obowiązków w nim określonych, powinien był liczyć się z konsekwencjami takiego działania, w tym również z możliwością nałożenia na niego kary w wysokości określonej przepisami. Organ wymierzający karę wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu kara pieniężna została wymierzona za naruszenie, polegające na świadomym gospodarowaniu odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. Odwołujący w sposób świadomy nie dokumentował żadnych transakcji z udziałem odpadów, dlatego określenie faktycznego rozmiaru działalności prowadzonej przez stronę było utrudnione. Jednakże na podstawie informacji przekazanej do Marszałka Województwa [...] o przetworzeniu poza instalacją w ciągu trzech miesięcy 3880 Mg odpadów, Organ uznał odwołującego za prowadzącego wyspecjalizowane przedsiębiorstwo znacznych rozmiarów. Wskazał, że odpady, jakie były przedmiotem naruszenia, to transport zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji oraz odpady ujawnione w czasie kontroli na dnie wyrobiska. Ilość odpadów, (tj. ok. 100 Mg) organ oszacował na podstawie informacji z protokołu oględzin, stanowiącego zał. Nr 2 do protokołu kontroli [...], dokumentacji fotograficznej oraz ekonomiki i logistyki transportu. Zdeponowane odpady stanowiły w przeważającej części odpady z tworzyw sztucznych, chociaż stwierdzono także odpady ze szkła i płyty wiórowej. Odpady te nie ulegają biodegradacji, stanowiąc duże obciążenie dla środowiska. GIOŚ analizując materiał dowodowy oraz naruszenie stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji, doszedł do wniosku, iż kara pieniężna nałożona na stronę była w pełni uzasadniona, a jej wysokość tj. 20 000 zł, adekwatna do wagi stwierdzonego naruszenia. Kara mieści się w dolnej granicy ustawowego limitu i nie można uznać jej za zawyżoną. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w sposób zgodny z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. zgromadził materiał dowodowy, który stanowił wystarczającą podstawię do prawidłowych ustaleń faktycznych i zastosowania właściwych konsekwencji norm prawnych, w tym zwłaszcza zastosowania art. 194 ust. 5 i 7 ustawy o odpadach. GIOŚ wskazał także, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a. W pierwszej kolejności powołując się na wskazane wyżej okoliczności organ wskazał, że naruszenia, jakich dopuściła się Strona, nie można uznać za znikome (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.). Zaskarżona decyzja nie dotyczy zdarzenia, za które odwołującemu była już wymierzona administracyjna kara pieniężna prawomocną decyzją przez inny uprawniony organ administracji publicznej (art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a.). Poza tym strona nie usunęła naruszenia prawa (art. 189 f § 2 k.p.a.). Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie naruszeniem prawa jest przetwarzanie odpadów niezgodnie z wymaganym zezwoleniem, spowodowane całkowitym zaniedbaniem obowiązków posiadacza odpadów, m.in. w zakresie prowadzenia ewidencji odpadów i brakiem nadzoru nad przetwarzaniem ich w wyrobisku. K. C. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję GIOŚ z dnia [...] lutego 2021 r. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach poprzez przyjęcie, że ilość i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy w przedmiotowej sprawie uzasadniały nałożenie kary w wysokości 20 000 zł, podczas gdy naruszenie opisane w decyzji, gdyby rzeczywiście występowało w skali opisanej w decyzji, czemu strona zaprzecza, uzasadniałoby nałożenie kary nie wyższej, niż 1 000 zł; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 194 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez ponowne ukaranie skarżącego za ten sam czyn, to jest nieprowadzenie ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów w sytuacji, w której powyższe zaniechanie zostało ukarane mandatem szczegółowo wskazanym w protokole kontroli sygn. [...]; 3) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie stanu faktycznego w zakresie rzekomego występowania "pewnej" ilości odpadów komunalnych zdeponowanych w wyrobisku skarżącego przy jednoczesnym braku przeprowadzenia postępowania dowodowego, służącego precyzyjnemu ustaleniu skali przedmiotowego stanu, co skutkowało wyżej wskazanym naruszeniem prawa materialnego. Wobec powyższego wniesiono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a o uchylenie zaskarżonej decyzji, na zasadzie art. 200 p.p.s.a. o zwrot skarżącemu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja GIOŚ z [...] lutego 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję WIOŚ z [...] kwietnia 2019 r. wymierzającą skarżącemu administracyjną karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. Zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 992). Z art. 194 ust. 5 wspomnianej ustawy wynika, że administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1000 000 zł. Z art. 194 ust. 7 ustawy wynika, że wysokość kary, o której mowa w ust. 5, oblicza się, uwzględniając w szczególności ilość i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy. Z kolei, w myśl art. 199 tej ustawy przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. W ocenie Sądu organy prawidłowo wykazały – na podstawie zgromadzonego materiału - że skarżący działał niezgodnie z uzyskanym zezwoleniem, co uzasadniało zastosowanie art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach i wymierzenie stronie administracyjnej kary pieniężnej. Mając na uwadze zarzuty skargi należy wskazać, że wymierzenie kary nie zależy od podnoszonej spornej kwestia ilości odpadów stwierdzonych podczas oględzin. Sam fakt stwierdzenia naruszenia prawa – tj. gospodarowanie odpadami niezgodnie z uzyskanym zezwoleniem - obliguje organ do wymierzenia kary. Skarżący tych ustaleń oprócz ogólnego wskazania, że organ nie dokonał jakościowej ewidencji odpadów, w sposób przekonywujący nie zakwestionował. Natomiast z akt sprawy jednoznacznie wynika tj. (z dokumentacji fotograficznej i protokołu podpisanego przez stronę bez zastrzeżeń), że strona przetwarzała odpady inne niż wskazane w zezwoleniu/przyjmowała inne, do których jest uprawniona, tj. np. szkło, plastik, odpady pochodzenia komunalnego i z cmentarza. Na powyższą konstatację złożył się wynik oględzin, z których sporządzono protokół z [...] lutego 2019 r. i w świetle których ustalono, iż na terenie działki stanowiącej własność skarżącego wypełniono wyrobisko kruszywa naturalnego odpadami w postaci elementów stolarki okiennej PCV, opakowań z tworzyw sztucznych, przewodów elektrycznych, płyt wiórowych, szyb zespolonych, odpadów z gospodarstw domowych (tj. butelki PET i kartony tekturowe po napojach). Wymienione odpady nie zostały ujęte w decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] sierpnia 2018 r. zezwalające skarżącemu na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami w procesie R5 oraz R13 w procesie rekultywacji wyrobiska. Powyższy protokół został podpisany bez zastrzeżeń. Należy wskazać, że wspomniany protokół korzysta jako dokument urzędowy, z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń (art. 76 § 1 k.p.a.). Dowód ten może być co prawda kwestionowany przez stronę (art. 76 § 3 k.p.a.), ale konieczne jest tu przedstawienie przez zainteresowanego konkretnych dowodów w sposób nie budzący wątpliwości podważających wiarygodność dokumentu urzędowego (por. np. wyrok NSA z 25 stycznia 2019 r., II GSK 5223/16 i cyt. tam orzeczenia NSA – CBOSA). Natomiast protokół kontroli podpisany bez uwag, a zwłaszcza przez przedsiębiorcę, co ma miejsce w niniejszej sprawie, zwiększa jeszcze moc dowodową tego dokumentu urzędowego. Do konkluzji takiej prowadzi zasada swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), w tym stanowiące jej istotny komponent zasady doświadczenia życiowego, a także powszechnie uznana zasada, iż nikt nie może powoływać się na fakty czy okoliczności sprzeczne z jego poprzednimi oświadczeniami lub czynnościami (co do obowiązywania tej zasady w postępowaniu administracyjnym zob. np. postanowienie NSA z 11 maja 2017 r., I OZ 603/17; wyrok WSA w Warszawie z 6 września 2016 r., IV SA/Wa 551/16 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z 22 września 2017 r., II SA/Rz 626/17 - CBOSA). Odnosząc się do wysokości nałożonej kary – to mając na uwadze całokształt sprawy – Sąd uznał, że decyzja w tym zakresie odpowiada prawu, a uzasadnienie w sposób wystarczający uzasadnia przyjęte stanowisko. Wyznacznikiem wymiaru konkretnej wartości kary jest art. 194 ust. 7 ustawy, ale także art. 199 ustawy o odpadach, wskazujący okoliczności, które organ musi uwzględnić, tj. rodzaj naruszenia, wpływ naruszenia na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia, rozmiary prowadzonej działalności, skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Poza samymi okolicznościami, jakie organ musi uwzględnić przy wymiarze kary, ustawodawca nie wskazał, która przesłanka jest szczególnie istotna. Argumentacja strony skarżącej koncentruje się natomiast wokół konieczności określenia przez organ konkretnej skali stwierdzonych naruszeń, tj. dokładnej ilości odpadów. Należy zwrócić uwagę, że uwzględniając wysokość kary uwzględnia się natomiast wiele okoliczności konkretnej sprawy (a nie tylko ilość odpadów). Należy dodać, że nawet brak ustalenia dokładnej ilości odpadów nie może stanowić podstawy do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, ponieważ ta opiera się na kryteriach zobiektywizowanych, w tym przypadku na przesłance gospodarowania odpadami niezgodnie z zezwoleniem, który to obowiązek wynika z art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach. Dodatkowo wskazać należy, że niedopuszczalna jest sytuacja, że strona prowadząca działalność w zakresie odpadów w sytuacji stwierdzenia naruszeń określonych w zezwoleniu, tylko dlatego, że nie prowadzi ewidencji nie zostanie ukarana. Doprowadziłoby to do sytuacji, że będzie bardziej uprzywilejowana niż podobne podmioty prowadzące taką ewidencję. W niniejszej sprawie na wysokość administracyjnej kary pieniężnej wpływ miały następujące kwestie m.in. to, że skarżący nie kontrolował przyjmowanych transportów odpadów w zakresie ilości i ich jakości, nie prowadził jakiekolwiek ewidencji gromadzonych, przetwarzanych odpadów, odpady były zlokalizowane w różnych miejscach (dokumentacja fotograficzna) - co utrudniało organom ustalenie dokładnej ilości odpadów. Poza tym Skarżący nie był wstanie wyjaśnić skąd pochodzą odpady i jaka jest ich ilość. Bezsporne jest, że na dnie wyrobiska, na nieutwardzonym gruncie zlokalizowano odpady inne niż te określone w zezwoleniu, którym dysponowała strona. Strona również dokonała przysypania już wcześniej ujawnionych odpadów z [...] stycznia 2019 r. (oględziny [...] stycznia 2019 r.). Nie można wykluczyć zatem, na co wskazał organ, że okoliczności sprawy wskazują, że skarżący świadomie gospodarował odpadami niezgodnie z zezwoleniem, co mogło stanowić zagrożenie dla środowiska i życia ludzi. Przy czym jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się gospodarowaniem odpadów i powinien zdawać sobie sprawę z nieprzestrzegania prawa w zakresie prowadzonej przez siebie działalności. Ustalając dla skarżącego karę wskazaną w rozstrzygnięciu decyzji uwzględniono też takie okoliczności jak: rozmiary prowadzonej działalności, oszacowana ilość zbieranych odpadów, jak i czas trwania naruszenia oraz okoliczności jego wystąpienia. Firma rozpoczęła działalność w październiku 2018 r. a stwierdzone nieprawidłowości odnotowano już [...] stycznia 2018 r. Jak już wyżej wskazano, transporty odpadów na wyrobisko przyjmowane były na podstawie informacji telefonicznej i skarżący nie miał stałego nadzoru nad rodzajem i ilością odpadów, które dostarczane były na teren kopalni, czego efektem było gospodarowanie odpadami wbrew obowiązującym przepisom prawa. W niniejszej sprawie nie bez znaczenia jest także, że kara została wymierzona w dolnej granicy przewidzianej w ustawie. Te okoliczności – zdaniem Sądu – wskazują na prawidłowe ustalenia organu w zakresie przyjętej wysokości administracyjnej kary pieniężnej. Ponadto w sprawie należy mieć na względzie, że istotne znaczenie dla skuteczności zawartej w powyższych przepisach ustawy o odpadach kary pieniężnej ma przy tym prewencja ogólna (generalna), polegającą na oddziaływaniu na podmioty korzystające ze środowiska i uświadamianiu obowiązków związanych z dotrzymywaniem warunków korzystania ze środowiska, których niezrealizowanie może skutkować poniesieniem odpowiedzialności prawnej. W aspekcie prewencji szczególnej (indywidualnej) celem ww. przepisów jest skłonienie podmiotu ponoszącego odpowiedzialność do dochowania powyższych wymagań w przyszłości. Wymierzenie kary w tej sprawie jest zatem niezbędne nie tylko w celu przymuszenia podmiotu do realizacji obowiązków wynikających z udzielonego zezwolenia, ale i zgodnie z wymaganiami przepisów, teraz i w przyszłości, ale także dla ochrony interesu publicznego (ochrony środowiska). W sprawie zdaniem Sądu nie zaszły też okoliczności uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary, do czego organ także odniósł się w zaskarżonej decyzji i Sąd podziela w tym zakresie przedstawioną argumentację. Niezasadny jest również wskazany w skardze zarzut podwójnego ukarania za ten sam czyn. Trzeba zauważyć, że stronie w niniejszym postępowaniu została wymierzona kara za przetwarzanie odpadów niezgodnie z uzyskanym zezwoleniem na podstawie art. 194 ust. 5 ustawy, a nie za fakt nieprowadzenia ewidencji (np. art. 180 ustawy o odpadach). Odnosząc się do kwestii powołanych wyroków w skardze – należy wyjaśnić, że każda sprawa jest badana indywidualnie, w określonym stanie faktycznym. Sąd ani organ nie jest związany innymi rozstrzygnięciami, zwłaszcza, gdy nie dotyczą bezpośrednio strony skarżącej. W ocenie Sądu wydając zaskarżoną decyzję organ dochował należytej staranności i w sposób wystarczający rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, a Strona nie zakwestionowała w sposób przekonywujący jego ustaleń. Zważywszy zatem na poczynione ustalenia, w całości za chybione uznać należy zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy o odpadach. W konsekwencji nie można też podzielić zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Poza zarzuconymi, Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania decyzji GIOŚ z obrotu. Z tych względów Sąd uznał, że, zarówno wymierzona administracyjna kara pieniężna, jak i jej wysokość zostały określone w sposób zgodny z prawem, a skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.