IV SA/Wa 613/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W piśmie z dnia 15 stycznia 2017 r. A. K., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP w okresie 1 roku od dnia wykonania decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku. W skardze zawarto wniosek o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu Skarżący podał, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia słuszny interes strony i nie jest ono sprzeczne z interesem społecznym, a dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium RP nie stanowi zagrożenia obronności lub bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Wykonanie decyzji w przypadku korzystnego orzeczenia będzie powodowało istotne trudności związane z dokończeniem procedury w zakresie ochrony międzynarodowej i konieczność znacznych kosztów związanych z powrotem do Polski. Ponadto Skarżący wskazał, że w skardze zawarł szereg istotnych okoliczności związanych z przebiegiem postępowania w sprawie wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Wobec tego wykonanie decyzji uniemożliwi Skarżącemu udział w postępowaniu sądowym. Postanowieniem z dnia 17 maja 2017 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na skutek zażalenia złożonego przez organ Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 października 2017 r. sygn. II OZ 1102/17 uchylił postanowienie Sądu I. instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia NSA wskazał m.in., że Sąd nie odniósł się do akt sprawy oraz faktu, że Skarżący ustanowił w niniejszej sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd ponowie oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, mając na względzie wytyczne NSA uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku w niniejszej sprawie Skarżący podał m.in., że wydalenie go z terytorium RP przed rozpoznaniem niniejszej sprawy pozbawi go możliwości udziału w postępowaniu sądowym. W ocenie Sądu nie może zostać uwzględniony ten zarzut. Z akt sprawy wynika, że w niniejszym postępowaniu Skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata. Ten sam pełnomocnik występował również w imieniu Skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Wobec tego prawo do sądu będzie zagwarantowane bowiem Skarżącego będzie reprezentował profesjonalny pełnomocnik (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. II OZ 616/17). Wskazać należy, że podnoszone przez Skarżącego okoliczności dotyczące konieczności dokończenia procedury w zakresie ochrony międzynarodowej nie znajdują oparcia w aktach sprawy. Z danych wskazywanych przez organ (k.49) wynika, że obecnie nie toczy się postępowanie administracyjne dotyczące udzielenia Skarżącemu ochrony międzynarodowej. Z akt sprawy, zwłaszcza z wniosku o przyznanie prawa pomocy, wynika, że Skarżący nie posiada majątku na terytorium RP, prowadzi również jednoosobowe gospodarstwo domowe. W toku przesłuchania w Placówce Straży Granicznej w G. oświadczył, że nie ma rodziny w Polsce ani innym kraju członkowskim UE. Wobec tego wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje naruszenia jego życia rodzinnego. Kwestia dotycząca konieczności poniesienia kosztów związanych z ponownym przyjazdem na terytorium RP również nie może przemawiać za uwzględnieniem wniesionego w niniejszej sprawie wniosku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.