IV SA/Wa 625/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania, z uwagi na wniesienie skargi po upływie ustawowego terminu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, odpis ww. postanowienia doręczono skarżącej w dniu 15 kwietnia 2016 r. W dniu 22 kwietnia 2016 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazała, że nie została w należyty sposób pouczona przez organ administracji o wynikającym z art. 83 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązku korzystania z usług operatora publicznego, którym jest Poczta Polska S.A. Ponadto stwierdziła, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została odebrana przez osobę nieupoważnioną i przekazana do jej rąk dopiero w dniu 7 stycznia 2016 r., przy czym na podstawie informacji otrzymanych od osoby przekazującej przesyłkę zrozumiała, że przesyłka została doręczona w dniu przekazania. Wyjaśniła, iż w dniu 5 stycznia 2016 r. przebywała jeszcze w sanatorium w K. (na dowód czego przedłożyła fakturę VAT z sanatorium) oraz dodała, że nie upoważniła nikogo do odbioru korespondencji, lecz wielokrotnie zastrzegała, by nie odbierać kierowanych do niej przesyłek. Skarżąca oświadczyła, że składając skargę była przekonana o dochowaniu terminu, który według jej wiedzy miał upłynąć dopiero w dniu 8 stycznia 2016 r. W ocenie skarżącej, niedochowanie terminu nastąpiło wskutek okoliczności, na które nie miała wpływu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu wydając postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia na posiedzeniu niejawnym. W piśmie tym należy m.in. uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie przyjmuje się, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; jednocześnie z wnioskiem dopełniona została czynność, dla której określony był termin; uchybienie terminu wywoła ujemne dla strony skutki. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu (postanowienie NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GZ 129/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie należy przyjąć, że został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu doręczenia skarżącej odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi, z treści którego skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu, tj. w dniu 15 kwietnia 2016 r. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 22 kwietnia 2016 r., a więc z zachowaniem 7-dniowego terminu. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne czy klęski żywiołowe (postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OZ 295/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca wskazała okoliczność odbioru przesyłki przez osobę nieuprawnioną oraz przeświadczenie, że termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg od dnia przekazania decyzji do rąk skarżącej, jak również brak pouczenia skarżącej przez organ o wymogu ustanowionym w art. 83 § 3 p.p.s.a. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. znajdującego się w aktach administracyjnych, decyzja została wysłana na wskazany przez skarżącą adres do korespondencji oraz doręczona pełnoletniemu domownikowi – A. O. w dniu 5 stycznia 2016 r. Stosownie do uregulowania zawartego w art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego, doręczenie to należy uznać za skuteczne. Datą doręczenia pisma w trybie ww. przepisu jest bowiem dzień przyjęcia tego pisma przez dorosłego domownika. Skarżąca nie uprawdopodobniła natomiast, aby przyjmująca przesyłkę była osobą nieuprawnioną do odbioru korespondencji. Nadto, w zaskarżonej decyzji zostało zawarte pouczenie, że skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Termin ten upływał 4 lutego 2016 r. Przeświadczenie skarżącej, że przesyłka została doręczona w dniu przekazania jej do rąk własnych, nie może stanowić okoliczności stanowiącej o braku winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się do zarzutu braku pouczenia skarżącej przez organ administracji o wymogu ustanowionym w art. 83 § 3 p.p.s.a, tj. wymogu oddania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.), stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut ten pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że nawet gdyby In Post Sp. z o.o. był operatorem wyznaczonym w rozumieniu Prawa pocztowego, skarżąca wnosząc za jego pośrednictwem skargę również uchybiłaby terminowi do jej wniesienia, gdyż ze stempla na kopercie wynika, że przesyłka została nadana w dniu 6 lutego 2016 r. Przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy strony w uchybieniu terminu. W rozpatrywanej sprawie przyjąć należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.