IV SA/Wa 629/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. i M. C. o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. C. na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 21 września 2012 r. M. C. oraz K. C. złożyli do sprawy IV SA/Wa 629/12, ze skargi K. C. na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Niniejsza sprawa nie została zakończona do chwili obecnej przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wnioskujący o przyznanie prawa pomocy podali, że utrzymują się z dochodów w łącznej wysokości 560 zł. brutto miesięcznie, posiadają nieruchomość o powierzchni 7,36 ha, dom o powierzchni 80 m2 oraz zakład mleczarski. Zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2012 r., wykonanym w dniu następnym, referendarz sądowy wezwał wnioskujących o prawo pomocy do nadesłania dodatkowych oświadczeń i dokumentów. Wyznaczono stronom termin 14 dni na wykonanie tego wezwania. Pismo zawierające wezwanie zostało doręczone stronom w dniu 27 grudnia 2012 r. Natomiast w dniu 13 grudnia 2012 r. wpłynął do Sądu wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. Sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowego. Postanowienie to nie podlega zaskarżeniu, co powoduje konieczność rozpoznania wniosku o prawo pomocy przy uwzględnieniu faktu niewykonania wezwania referendarza sądowego. Stwierdzono, co następuje: M. i K. C. ubiegają się o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do treści art. 252 § 1 p.p.s.a. osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładanych danych o stanie rodzinnym. Z kolei w myśl art. 255 tej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Dopiero po zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w sprawie prawa pomocy. Oświadczenia złożone przez M. i K. C. we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny ich rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, a przede wszystkim budziły wątpliwości co do zgodności ze stanem rzeczywistym. Strona podała bowiem, że utrzymuje się z dochodów w łącznej wysokości 560 zł. brutto (miesięcznie), posiadając przy tym nieruchomość o powierzchni 7,36 ha, dom o powierzchni 80 m2 oraz zakład mleczarski. Dlatego referendarz wezwał wnioskujących o przyznanie prawa pomocy do nadesłania określonych dokumentów i oświadczeń, co miało na celu ustalenie ich rzeczywistej sytuacji dochodowej. Pomimo wyznaczenia terminu 14-dni na wywiązanie się z tego obowiązku, K. i M. C. nie przedstawili dokumentów i oświadczeń uwiarygodniających przedstawioną we wniosku PPF sytuację majątkową i dochodową. Nadmienić należy, że okoliczności, na które powołują się w piśmie z dnia 10 grudnia 2012 r. wnioskujący o prawo pomocy, dotyczące ich stanu zdrowia nie tłumaczą ich bezczynności w wykonaniu nałożonych przez referendarza obowiązków. Z przedstawionej przez nich kserokopii dokumentu nie wynika, że nie mogli oni podołać wezwaniu referendarza sądowego od momentu doręczenia pisma do dnia rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, tym bardziej, że treść wezwania obejmuje szereg informacji będących w wyłącznym posiadaniu wnioskujących oraz informacji (dokumentów), których uzyskanie nie wiąże się z nadmiernym wysiłkiem. Trzeba podkreślić, że brak jest podstaw do prowadzenia z urzędu postępowania w sprawie sytuacji rodzinnej i majątkowej osoby wnioskującej o prawo pomocy, jeżeli ona sama uchyla się od złożenia niezbędnych do oceny tej sytuacji dokumentów. Reasumując M. i K. C. nie wykazali dostatecznie, że spełniają przesłanki uzyskania prawa pomocy, gdyż nie przedstawili dokumentów i informacji które obrazowałyby ich sytuację materialną. W analogiczny sposób oceniono zachowanie strony (nieprzedłożenie w określonym terminie dodatkowych dokumentów i oświadczeń) m.in. w sprawie o sygn. akt II GZ 284/11, II OZ 892/12. Z tych powodów należało odmówić przyznania prawa pomocy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 255, art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.