IV SA/Wa 659/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.),, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę P. S.A. (dalej: "skarżąca", "P.") wnioskiem z 5 stycznia 2009 r. wystąpiła o jej wpisanie jako władającej działkami ewidencyjnymi nr: [...],[...] i [...], położonymi we wsi C. gmina J.. Na podstawie analizy posiadanych dokumentów organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków wydał [...] października 2009 r. decyzję nr [...] uchyloną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nr [...] z [...] marca 2010 r., a następnie decyzję [...] z [...] czerwca 2011 r., która również została uchylona decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. W dniu [...] sierpnia 2013 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęła ostateczna decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] sierpnia 2013 r. nr [...], w części utrzymująca i w części uchylająca decyzję Wojewody [...] o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej z [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Działki nr [...],[...] i [...], położone we wsi C., zostały w całości przeznaczone pod planowaną modernizacją linii kolejowej [...]. Starosta G. decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wpisania skarżącej, jako władającej działkami ewidencyjnymi nr: [...],[...] i [...] położonymi we wsi C. gmina J. Organ I instancji uznał, że skoro przedmiotowe działki przewidziane pod planowaną inwestycję stają się z dniem, w którym decyzja staje się ostateczna, własnością Skarbu Państwa, natomiast prawo użytkowania wieczystego tych nieruchomości nabywa skarżąca, to postępowanie w sprawie wpisania skarżącej jako władającej działkami ewidencyjnymi nr: [...],[...] i [...] stało się bezprzedmiotowe. Skarżąca w odwołaniu od powyższej decyzji podniosła, że sprawa wpisania jej jako władającej ma znaczenie dla toczącego się przed Wojewodą [...]m postępowania o uwłaszczenie w trybie art. 37a ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "P." (Dz. U. Nr 84, poz. 948, ze zm.). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] stycznia 2014 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty G. z [...] listopada 2013 r. Podniósł, że materiał dowodowy wskazuje, że właścicielem przedmiotowego gruntu na podstawie ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, w związku z planowaną modernizacją linii kolejowej [...] na terenie gmin: G. i J., stał się Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym P. P. S.A. Nie uzasadnia to umorzenia postępowania, stanowiąc natomiast podstawę odmowy wykazania P. S.A. - jako władającego tymi działkami - z uwagi na uregulowanie prawa własności do przedmiotowego gruntu. Jednocześnie stwierdził, iż zakres przysługującego skarżącej prawa do przedmiotowych działek ewidencyjnych nr: [...],[...] i [...] jest przedmiotem odrębnego postępowania toczącego się przed Wojewodą [...] o uwłaszczenie w trybie art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "P.". Skarżąca w skardze na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o jej uchylenie, wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty G. z [...] listopada 2013 r. Podała, że przedmiotowa nieruchomość stanowi linię kolejową. Starosta G. dokonał wskazanej zmiany w ewidencji gruntów na rzecz wpisu P. P. SA na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, tym samym w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U z 2007 r. Nr 16, poz. 94, ze zm.). Zdaniem skarżącej dokonując zmiany w ewidencji gruntów organ I instancji naruszył przepisy ww. ustawy. Podała, że zgodnie z art. 9s ust. 3 ww. ustawy o transporcie kolejowym nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stała się ostateczna, natomiast wg art. 9s ust. 3b, P. S.A. nabywa z mocy prawa z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych opisanych w ust. 3 oraz prawo własności budynków i innych urządzeń i lokali znajdujących się na tych nieruchomościach. Jednak zgodnie z treścią art. 9s ust. 6, przepisu ust. 3 nie stosuje się do nieruchomości będących przedmiotem własności lub użytkowania wieczystego P. S.A. lub P. S.A. Natomiast zgodnie z art. 9x ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym, jeśli przeznaczona na pas gruntu pod linię kolejową nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa została oddana w użytkowanie wieczyste, to użytkowanie to wygasa. Jednak w świetle art. 9x ust. 6 przepis ten nie ma zastosowania w odniesieniu do gruntów będących w użytkowaniu wieczystym P. S.A. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Tak więc P. S.A. nie mogła nabyć prawa użytkowania wieczystego w odniesieniu do ww. działek na podstawie wskazywanej decyzji z [...] grudnia 2012 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, gdyż wskazany przepis wyklucza nabycie gruntów będących w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Następnie wskazała, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "P." (Dz.U. Nr 84, poz. 948, ze zm.) P. S.A. wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem było P., bez względu na charakter prawny tych stosunków. Na podstawie art. 37a ust. 1 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "P." (Dz.U. Nr 84, poz. 948, ze zm.) do ww. nieruchomości skarżącej przysługuje z mocy prawa na dzień 1 czerwca 2003 r. prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz prawo własności budynków i innych urządzeń usytuowanych na przedmiotowym gruncie. Stosowne wnioski zostały przez P. S.A. złożone do Wojewody [...]. Postępowanie administracyjne jest w toku. Podniosła, że identyczny stan faktyczny został przedstawiony w sprawie, w której decyzję wydał już Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...][...] października 2010 r. nr [...]. W tej decyzji orzeczono, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie stanowiła dokumentu na podstawie którego należało wprowadzić zmianę podmiotową w ewidencji gruntów i budynków w drodze czynności materialno-technicznej. Ewidencja gruntów i budynków ma charakter techniczno-deklaratoryjny. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Następnie skarżąca podniosła, iż w niniejszej sprawie, w której występuje taki sam stan faktyczny, z decyzji lokalizacyjnej o ustaleniu linii kolejowej nie wynika, iż P. P. SA nabyły w myśl art. 9 s ust.3b ustawy prawo użytkowania wieczystego. Dlatego też, w ocenie skarżącej, przed dokonaniem zmiany w ewidencji gruntów, organ winien zawiesić postępowanie - na czas prowadzonego postępowania przed Wojewodą w trybie art. 37, a ww. ustawy z 8 września 2000 r., a po wydaniu rozstrzygnięcia przez Wojewodę, dokonać odpowiednich zmian w ewidencji gruntów. Zdaniem skarżącej, dokonana zmiana stanowi naruszenie prawa P. SA do przedmiotowego gruntu i jest sprzeczna z treścią art. 9s ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym, wg którego przepisu ust. 3 nie stosuje się do nieruchomości będących przedmiotem własności lub użytkowania wieczystego P. S.A. lub P. S.A. W związku z powyższym w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 9s ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym. Wskazując na powyższe zarzuciła organowi niezastosowanie art. 7 i 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "Kpa"), poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i brak analizy przepisów prawa regulujących kwestię zmiany ewidencji gruntów i wpisania praw P. S.A. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a. wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez stronę skarżącą. Mając tak określony zakres kontroli aktów wydawanych przez organy administracji publicznej Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nie podziela zarzutów skargi, uznając przede wszystkim, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 51 i art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, ze zm.), poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Spór dotyczy zasadności wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzji z [...] stycznia 2014 r. nr [...] uchylającej decyzję Starosty G. z [...] listopada 2013 r. nr [...] i orzekającej o odmowie wpisania P. S.A., jako władającego działkami ewidencyjnymi nr [...],[...] i [...], położonymi we wsi C. gmina J.. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w myśl art. 20, 22 i 24 powoływanej wyżej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów, jako zbiór informacji o gruntach, stanowi wyłącznie odzwierciedlenie aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności. Ewidencja gruntów i budynków nie może być natomiast źródłem praw, co oznacza, że nie można poprzez zmianę zapisu w ewidencji gruntów ustanowić prawa, czy rozszerzać jego zakres. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 1998 r. sygn. akt II SA 914/98 (Lex), stwierdzono, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, w związku z czym nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Tryb zmian o których mowa w art. 22 tej ustawy nie służy do kwestionowania czy ustalania stanu faktycznego i prawnego na nieruchomości, ani też do podważania tytułów dokonanych w ewidencji wpisów (tak też wyrok NSA z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 955/10, Lex). A zatem ewidencja gruntów, pełniąc funkcję informacyjno-techniczną, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy, a zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów i budynków (wyrok NSA z 29 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1596/10, Lex). Dlatego dokonanie zmian zapisów w ewidencji gruntów i budynków ma charakter wtórny do zmian natury prawnej i faktycznej zaistniałych na nieruchomości. Wpisy stanu prawnego nieruchomości dokonywane są w oparciu o odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń organów administracji oraz sądów, a także aktów notarialnych (art. 23 ustawy). Oznacza to, że za pomocą regulacji Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie można kwestionować, czy ustalać stanu faktycznego i prawnego na nieruchomości, ani też podważać tytułów dokonanych w ewidencji wpisów. Zatem organy prowadzące ewidencję nie są uprawnione do rozstrzygania stanu prawnego nieruchomości. Przedmiotem wniosku skarżącej było dokonanie wpisu w ewidencji gruntów i budynków P. S.A., jako władającego działkami ewidencyjnymi nr [...],[...] i [...], położonymi we wsi C. gmina J.. Wskutek przeprowadzenia odrębnego postepowania dokonano zmian w ewidencji gruntów, tj. działki ewidencyjne nr [...],[...] i [...], położone we wsi C. gmina J. przeniesiono do jednostki rejestrowej, gdzie jako właściciel wpisany został Skarb Państwa, a jako użytkownik wieczysty P. P.. Odnosząc się do treści wniosku zaznaczyć należy, że zgodnie z mającym podstawowe znaczenie przepisem art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także (to znaczy oprócz informacji o charakterze przedmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego): właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Zamieszczony w rozdziale 10 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zatytułowanym "Przepisy przejściowe i końcowe", przepis art. 51 stanowi, że w ewidencji gruntów i budynków, założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela, do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego. Jak podnosi się w orzecznictwie przepis art. 51 ustawy odnosi się do stanu prawnego i faktycznego, w którym władający był wpisany do ewidencji gruntów na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów, a obecnie podjął czynności zmierzające do uregulowania - wykazania - tytułu własności. Wyżej wymieniony przepis został zamieszczony w rozdziale przepisy przejściowe i końcowe ustawy i w okresie przejściowym wprowadzania w życie instytucji określonych w tej ustawie stanowi gwarancję dla władającego, o której mowa wyżej, iż do czasu uregulowania prawa własności - gruntu nie stanowiącego własności państwowej lub komunalnej - będzie wykazywany jako podmiot w ewidencji gruntów (vide wyrok NSA z 16 listopada 1999 r. sygn. akt II SA 1260/99, Lex 46220). Do wykazania osoby władającego, muszą być spełnione przesłanki wynikające z hipotezy art. 51 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, mianowicie wykazanie może nastąpić w ewidencji założonej na podstawie przepisów dekretu z 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, do czasu uregulowania tytułu własności. Ponadto z brzmienia art. 51 oraz usytuowania tego przepisu w ustawie wynika, że wykazaniu podlega osoba władająca w dniu wejścia w życie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Uregulowanie tytułu własności stanowi jednak przesłankę negatywną dalszego wykazywania osoby władającego, ze względu na to, że uregulowanie stanu prawnego skutkuje wykazywaniem w ewidencji gruntów jedynie osoby właściciela (por. wyrok NSA z 29 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2404/11, CBOSA). O ile poprzednio obowiązujące przepisy przewidywały możliwość wpisywania władającego w różnych sytuacjach, nawet gdy był wpisany właściciel i niezależnie od tego czy ten właściciel był osobą prywatną, czy państwową, o tyle ustawa z 1989 r. ograniczyła tę możliwość jedynie do gruntów państwowych i samorządowych. Istotne jest zatem, że działki ewidencyjne nr [...],[...] i [...], położone we wsi C. gmina J. przeniesiono do jednostki rejestrowej, gdzie jako właściciel wpisany został Skarb Państwa, a jako użytkownik wieczysty P. P. Podstawą materialnoprawną postępowania, na którego wszczęcie powołuje się skarżąca, wskazując źródło dokonania wpisu na jej rzecz w charakterze podmiotu władającego, jest art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "P." (Dz. U. Nr 84, poz. 948, z późn. zm.), zgodnie z którym, grunty wchodzące w skład linii kolejowych pozostające w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu P. SA, niestanowiące własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub P. SA stają się z dniem 1 czerwca 2003 r. z mocy prawa własnością Skarbu Państwa za odszkodowaniem, z zastrzeżeniem ust. 7 (ust. 1); do gruntów, o których mowa w ust. 1, P. SA przysługuje z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawo użytkowania wieczystego i prawo własności budynków, lokali i innych urządzeń znajdujących się na tych gruntach (2); nabycie praw, o których mowa w ust. 1 i 2, potwierdza wojewoda, w drodze decyzji (4); nabycie praw, o których mowa w ust. 1 i 2, nie może naruszać praw osób trzecich (5). Decyzja wojewody ma charakter decyzji deklaratoryjnej, czyli stwierdzającej, że stosunek administracyjnoprawny ukształtował się z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie. Samo jednak wszczęcie postępowania administracyjnego, nakierowanego na wydanie decyzji z art. 37a ustawy o komercjalizacji, nie zmienia tego stanu prawnego. Decyzja ta nie tworzy bowiem nowego stanu prawnego, tylko potwierdza stan, który powstał już z mocy nastąpienia zdarzenia określonego w przepisach. Istotną cechą konstrukcyjną przewidzianego w cytowanym przepisie tak zwanego "uwłaszczenia" P. jest to, że przewidziane w tym nim nabycie prawa własności następuje z mocy prawa, zaś deklaratoryjna decyzja wojewody nabycie tych praw jedynie potwierdza. Po ewentualnym wydaniu wnioskowanej decyzji stosunek administracyjnoprawny (materialny) pomiędzy stroną, a organem administracji publicznej nawiąże się (powstanie) z datą wsteczną, tj. z dniem 1 czerwca 2003 r., ponieważ ten moment ustawowo wyznacza treść relacji administracyjnoprawnej. Dopiero zatem decyzja administracyjna wydana w sprawie wszczętej wnioskiem z art. 37a ustawy o komercjalizacji, skonkretyzuje stosunek administracyjnoprawny oraz potwierdzi jego istnienie. Tym niemniej do czasu wydania tej decyzji, skutkującej jako deklaratoryjnej ex tunc, nie można powoływać się na to prawo, jako na prawo istniejące. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącej, kwestionującej dokonany wpis odnoszący się do działek ewidencyjnych nr [...],[...] i [...], położonych we wsi C. gmina J., które przeniesiono do jednostki rejestrowej, gdzie jako właściciel wpisany został Skarb Państwa, a jako użytkownik wieczysty P. P., zwrócić należy uwagę, że aktualizacja ewidencji gruntów i budynków odnosi się również do usuwania błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych. Czym innym jednak jest prostowanie błędnych wpisów w ewidencji, mających charakter oczywistych – w świetle złożonych dokumentów- pomyłek, a czym innym merytoryczne ustalanie przez organ prowadzący ewidencję przysługującego prawa własności. Stąd w postępowaniu wszczętym wnioskiem o wpis P. S.A. jako władającego, zamierzonego skutku nie może odnieść argumentacja wykazująca, że P. S.A. nie mogła nabyć prawa użytkowania wieczystego w odniesieniu do wymienionych działek na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, ze względu na to, że w świetle art. 9x ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym przepis art. 9x ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym (przewidujący, że jeżeli przeznaczona na pas gruntu pod linię kolejową nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego została oddana w użytkowanie wieczyste, użytkowanie to wygasa za odszkodowaniem, z dniem w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stała się ostateczna), nie ma zastosowania do gruntów będących w użytkowaniu wieczystym P.. Organ ewidencyjny nie prowadzi własnych ustaleń, skutkujących dokonaniem określonego wpisu. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych (a nie przyszłych i niepewnych) zmian do bazy danych ewidencyjnych, nawet gdyby oddziaływały one ex tunc. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na fakt, że ewidencja powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego – por. np. wyrok NSA z 15 października 1998 r., sygn. akt II SA 810/98; wyrok NSA z 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1094/98; wyrok NSA z 7 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 119/99, CBOSA. Co do przedstawionego na rozprawie z 10 czerwca 2014 r. twierdzenia, że przedmiotem wniosku wszczynającego postepowanie w niniejszej sprawie było wyłącznie przywrócenie stanu ewidencyjnego, obowiązującego przed ujawnieniem spółki P. jako użytkownika wieczystego gruntów, to – abstrahując od tego, że w przedmiotowym wniosku z 5 stycznia 2009 r. wyraźnie mowa jest o wpisie P. S.A., jako władającego odnośnie do działek nr [...]/[...] i [...] z obrębu C., gm. J. - niemożliwym jest żądanie przez skarżącą "przywrócenia" wpisu, zarówno wobec braku takiej konstrukcji w ustawie, jak i wobec nieposiadania przez skarżącą dokumentów uprawniających i obligujących organ do wprowadzenia do ewidencji pożądanych zmian. Z przedstawionych względów należy uznać, że organy prawidłowo ustaliły, iż nie została spełniona przesłanka dokonania wpisu na rzecz P. S.A. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak na wstępie.