IV SA/Wa 664/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Michał Sowiński (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "I." z siedzibą w B. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z [...] września 2008 r. nr [...] Marszałek Województwa [...], na podstawie art 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); dalej: "k.p.a." umorzył postępowanie w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], planowanej na działce nr [...], pomiędzy ul. [...] i ul. [...] w B. W odwołaniu od tej decyzji Stowarzyszenie [...] narzuciła organowi I instancji naruszenie wielu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 6, 7, 105 773 80, 105, 106 i 107 § 3) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, z późn. zm.). Stowarzyszenie wniosło o uchylenie ww. decyzji. Decyzją z [...] marca 2009 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] września 2008 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podkreślił, że Marszałek Województwa [...] prowadził sprawę uzgodnienia środowiskowych warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w związku z uchyleniem przez Ministra Środowiska postanowienia z [...] listopada 2006 r. wydanego w tej sprawie przez Wojewodę [...]. Uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia miało związek z dokonaną z dniem 31 sierpnia 2007 r.} zmianą przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Organ wskazał, że sprawa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia została przekazana do rozpatrzenia Marszałkowi Województwa [...] w związku ze zmianą przepisu art. 378 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.), Sygn. akt IV SA/Wa 664/0i określającego kompetencje organów ochrony środowiska, która nastąpiła z dniem 1 stycznia 2008 r. W myśl art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462, z późn. zm| niezakończone postępowania administracyjne w zakresie spraw podlegających przekazaniu na podstawie przepisów tej ustawy toczą się nadal przed organami, które przejęły zadania i kompetencje. W istocie zatem Marszałek Województwa [...] - jakkolwiek stwierdza w zaskarżonej decyzji, że kończy ona postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wszczęte z urzędu - prowadził to postępowanie w trybie art. 106 k.p.a., jako organ ochrony środowiska współdziałający z Burmistrzem B., przed którym toczyło się postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla analizowanego przedsięwzięcia. Pomocniczy, służebny charakter postępowania prowadzonego przez organ współdziałający jest zaznaczony m.in. przez ustanowienie w art. 106 § 2 i 3 k.p.a. szczególnego trybu jego wszczynania. Postępowanie to wszczynane jest na wniosek organu prowadzącego postępowanie główne, a nie z urzędu. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że niezrozumiała jest informacja o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie uzgodnienia uwarunkowań środowiskowych dla realizacji tego przedsięwzięcia, zamieszczona w piśmie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2008 r.? znak: [...], jak również stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji I instancji, że wniosek Burmistrza B. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia stał się bezprzedmiotowy, z uwagi na fakt, iż raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony dla stacji bazowej telefonii komórkowej [...], planowanej na działce nr [...], pomiędzy ul. [...] i ul. [...] w B., nie uwzględnia parametrów kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). Sygn. akt IV SA/Wa 664/09 Zdaniem organu odwoławczego parametry te nie mogły być uwzględnione w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ zostały one prawnie określone znacznie później od sporządzenia i przedłożenia tegoż raportu, w celu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto ich nieuwzględnienie w raporcie nie stanowi o bezprzedmiotowości wniosku o dokonanie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Postępowanie w sprawie uzgodnienia przez organ ochrony środowiska uwarunkowań środowiskowych dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], toczyło się w związku z wnioskiem Burmistrza B. z 6 września 2006 r. W ocenie organu przyjąć zatem należy, że decyzja I instancji - wydana przez Marszałka Województwa [...] po rozpatrzeniu "sprawy w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań" dla realizacji ww. inwestycji - jest orzeczeniem kończącym postępowanie uzgodnieniowe prowadzone przez Marszałka w związku z tym wnioskiem. Dalej Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił, że z dokumentów dowodowych sprawy wynika, iż po zmianie kwalifikacji instalacji emitujących pola elektromagnetyczne do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, która nastąpiła wskutek wspomnianej wyżej zmiany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r, wnioskodawca przedłożył - po wezwaniu przez Marszałka Województwa [...] - opracowanie wykonane w marcu 2008 r., będące uzupełnieniem do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a zawierające analizę w zakresie kwalifikacji planowanej stacji bazowej według kryteriów przyjętych w znowelizowanym rozporządzeniu. Opracowanie to zostało przekazane Marszałkowi Województwa [...] w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez ten organ (organ współdziałający może prowadzić postępowanie wyjaśniające we własnym zakresie, działając na podstawie art. 106 § 4 k.p.a.) i było w jego dyspozycji w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. Organ powołuje się na nie w uzasadnieniu decyzji stwierdzając, że analizowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego ustalenia poczynione w tym opracowaniu mają w analizowanej sprawie kluczowe znaczenie. Przedsięwzięcie planowane do zrealizowania przez P. Sp. z o.o., pomiędzy ul. [...] i ul. [...] Sygn. akt IV SA/Wa 664/09 w B., polega na budowie kratownicowej wieży telekomunikacyjnej o wysokości 50 m oraz zainstalowaniu na niej anten sektorowych o charakterystyce typu BSA001 (3 szt.), BSA003 (3 szt.) i BSA005 (6 szt.) i mocach odpowiednio: 4386 W} 3650 W i 1479 W, przewidzianych dla pasma GSM 1800 i UMTS, skierowanych na azymuty 70°, 200° i 310° oraz anten parabolicznych o charakterystyce typu RLA 15-06 (1 szt.), RLA 23-03 (1 szt.) i RLA 38-03 (1 szt). Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że w omawianym przypadku nie będzie miał zastosowania przywołany w odwołaniu przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r, który dotyczy przedsięwzięć realizowanych na terenie zakładu lub obiektu zaliczonego do przedsięwzięć, o których mowa w dalszej części tego przepisu. Przedmiotowe przedsięwzięcie podlega ocenie na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Organ wskazał, że stosownie do tych przepisów podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla kwalifikacji tej nie ma więc znaczenia, że w pobliżu mogą znajdować się inne anteny. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji kompetencje marszałka województwa obejmowały, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach 0,03 - 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny jest nie mniejsza niż 2000 W. W przepisie tym określono warunki kryterialne odnoszące się do parametrów instalacji i emitowanego pola elektromagnetycznego oraz do odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, mierzonej wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił, że stacja bazowa obejmuje anteny sektorowe o zróżnicowanych równoważnych mocach promieniowanych izotropowo, w tym przekraczających moc kryterialną 2000 W. W przypadku anten o mocy 2 000 - 5 000 W, stacja bazowa stanowiłaby przedsięwzięcie podlegające uzgodnieniu z Marszałkiem Województwa [...], gdyby miejsca dostępne dla ludności znajdowały się w odległości do 100 m od środka elektrycznego, mierzonej wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten. Sygn. akt IV SA/Wa 664/09 Organ stwierdził, że z analiz i ustaleń dokonanych w materiale uzupełniającym do raportu wynika, że w otoczeniu planowanej stacji brak jest obiektów o wysokości porównywalnej z wysokością zawieszenia anten. W odległości do 100 m od środka elektrycznego, na azymutach anten sektorowych 70° i 200° znajdują się tereny niezabudowane, natomiast na azymucie 310° znajduje się budynek magazynowy. Dla tiltu maksymalnego (8%) minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad tym obiektem wynosi 29,9 m, natomiast nad poziomem ziemi - 35,1 m. W przypadku tego przedsięwzięcia miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w dacie wydania decyzji planowane przedsięwzięcie nie należało zatem do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mówił art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy -Prawo ochrony środowiska, w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, a więc Marszałek Województwa [...] nie mógł wiążąco zająć stanowiska w kwestii uzgodnienia środowiskowych warunków realizacji tego przedsięwzięcia, ponieważ nie był do tego uprawniony. Zdaniem organu odwoławczego w przypadku stwierdzenia, na podstawie ustalonego stanu faktycznego, że uzgodnienie danego organu nie jest wymagane, czyli zaistnienia bezprzedmiotowości postępowania przed tym organem, postępowanie uzgodnieniowe powinno zostać zakończone z przyczyn formalnych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że wątpliwości może budzić forma prawna orzeczenia - postanowienie czy decyzja. Zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a., zajęcie stanowiska przez organ współdziałający z organem prowadzącym postępowanie główne powinno nastąpić w drodze postanowienia. Należy jednak zwrócić uwagę na art. 126 k.p.a., który nie przewiduje, aby do postanowień miał odpowiednie zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a.; stąd Marszałek Województwa [...] wydał w przedmiocie umorzenia postępowania decyzję, a nie postanowienie (stwierdzając, że stanowi ona zakończenie postępowania wszczętego z urzędu). Organ podkreślił, że nie uchyla się jednak tej decyzji, jak domaga się tego Stowarzyszenie w odwołaniu, i sprawy nie przekazuje do ponownego rozpatrzenia. Uchylenie decyzji tylko po to, aby organ I instancji wydał postanowienie o odmowie uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia (w związku z tym, że przedsięwzięcie nie wymaga uzgodnienia z tym organem), kłóciłoby się z zasadą ekonomiki procesowej i Sygn. akt IV SA/Wa 664/09 byłoby sprzeczne z art 138 § 2 kp.a.3 ponieważ sprawa nie wymaga wyjaśnienia. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił, że obecnie organem I instancji właściwym do ponownego rozpatrzenia tej sprawy byłby Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199. poz. 1227, z późn. zm.), która reguluje m.in. zagadnienia ocen oddziaływania na środowisko przeprowadzanych w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na powyższą decyzję pismem z dnia 14 marca 2009 r. Stowarzyszenie [...] złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie; * art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 oraz 107 § 3 k.p.a. w związku żart. 145 §1 pkt 1 lit. c); * art. 105 k.p.a. w związku z art. 106 § 5 w związku z art. 145 §1 pkt 2; * art. 10 w związku z art. 81 k.p.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b); * art. 48 ust. 2 ptk 1 lit. a) w powiązaniu z art. 378 ustawy » Prawo ochrony środowiska w związku z art. 145 § 1 pkt 2, * § 2 ust 1 pkt 7 - poprzez jego niewłaściwą interpretację oraz § 2 ust 2 poprzez jego pominięcie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek Sąd podejmując rozstrzygnięcie oparł się na powodach innych niż w niej wskazane. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca Sygn. akt IV SA/Wa 664/09 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz, 1269, z późn. zm.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm./; dalej: "p.p.s.a.") lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej "ustawą", uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wymaga realizacja m. in. planowanego przedsięwzięcia mogącego oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko określonym w art. 51 ust 1 pkt 1 ustawy, jest przedsięwzięcie, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowe. Przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy jest przedsięwzięcie, dla którego obowiązek sporządzenia raportu może być stwierdzony na podstawie art.51 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 lit a ustawy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy w zakresie wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska, którym -stosownie do art. 378 ust. 2a pkt 2 ustawy w dniu orzekania przez organ pierwszej instancji - jest marszałek województwa. Określenie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nastąpiło w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, Sygn. akt IV SA/Wa 664/09 emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W» a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W. Przedmiotowa stacja bazowa obejmuje anteny sektorowe o zróżnicowanych równoważnych mocach promieniowanych izotropowo, w tym przekraczających moc kryterialną 2000 W. W przypadku projektowanych anten o mocy 2000-5000 W, stacja bazowa stanowiłaby zatem przedsięwzięcie podlegające uzgodnieniu z Marszałkiem Województwa [...], gdyby miejsca dostępne dla ludności znajdowały się w odległości do 100 m od środka elektrycznego, mierzonej wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten. Nie jest jednak spełniona przesłanka odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego. Wspomniany przepis określa ją jako nie mniejszą niż 100 m, liczoną wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Odległość tą wyznacza się przy uwzględnieniu azymutu i pochylenia osi głównej wiązki. Oś wiązki głównej promieniowania anteny jest to linia prosta poprowadzona wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny (tj. wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania). Z analiz i ustaleń dokonanych w materiale uzupełniającym do raportu wynika, że w otoczeniu planowanej stacji brak jest obiektów o wysokości porównywalnej z wysokością zawieszenia anten. W odległości 100 m od środka elektrycznego, na azymutach anten sektorowych 70° i 200° znajdują się tereny niezabudowane, natomiast na azymucie 310° znajduje się budynek magazynowy. Dla tiltu maksymalnego (8%) minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad tym obiektem wynosi 29,9 m, natomiast nad poziomem ziemi - 35,1 m. Przestrzeń na tej wysokości nie jest miejscem dostępnym dla ludności. Miejsca dostępnego dla Sygn. akt IV SA/Wa 664/09 ludności nie można bowiem utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek teoretycznie mógłby się znaleźć. W rozpoznawanej sprawie przestrzeń na wysokości 35,1 m należałoby uznać za dostępną dla ludności, gdyby znajdował się tam (na tej wysokości) budynek mieszkalny lub biurowy. Z treści mapy załączonej do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych przestrzeń na wysokości 35,1 m nie jest tego rodzaju miejscem. W przypadku spornego przedsięwzięcia miejsca dostępne dla ludności występują zatem poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Z uwagi na powyższe, należy uznać, iż planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których stanowił art 51 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.} a więc Marszałek Województwa [...] nie mógł wiążąco zająć stanowiska w kwestii uzgodnienia środowiskowych warunków realizacji tego przedsięwzięcia. Zasadnie w tym kontekście wskazuje organ II instancji, iż w przypadku stwierdzenia, na podstawie ustalonego stanu faktycznego, że uzgodnienie danego organu nie jest wymagane, czyli zaistnienia bezprzedmiotowości postępowania przed tym organem, postępowanie uzgodnieniowe powinno zostać zakończone z przyczyn formalnych. Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem GDOŚ, że w tej sprawie Marszałek Województwa [...] powinien odmówić uzgodnienia, wskazując w uzasadnieniu postanowienia, że planowana inwestycja takiego uzgodnienia nie wymagała. Sąd w składzie orzekającym podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku NSA z 16 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1616/08, w którym wskazano, iż brak podstawy prawnej dającej organom uzgodnieniowym kompetencję do uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest podstawą do umorzenia tego postępowania (patrz J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 7, Warszawa 2005, s. 483-488). NSA zaznaczył ponadto, iż w żadnym z powołanych komentarzy do Kodeksu postępowania administracyjnego autorzy tych, nie wypowiedzieli autorytatywnie, że nie jest dopuszczalne umorzenie na podstawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowania w sprawach rozstrzyganych w drodze Sygn. akt IV SA/Wa 664/09 postanowienia, ograniczyli się jedynie do powołania wyroku NSA z dnia 2 września 1988 r., w którym zawarto pogląd, że art. 105 k.p.a. nie może stanowić podstawy prawnej wydania decyzji o umorzeniu postępowania w kwestiach rozstrzyganych w drodze postanowienia (P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2008, s. 254; M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, 2005, s. 628-629). Zgodnie z treścią art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający następuje w drodze postanowienia. W przypadku bezprzedmiotowości postępowania uzgodnieniowego, poprzez zastosowanie przez analogię art. 105 § 1 k.p.a., organ uzgodnieniowy powinien zatem wydać postanowienie o umorzeniu postępowania, wskazując w uzasadnieniu, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż uzgodnienie nie jest wymagane. W ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie Marszałka Województwa [...] z [...] września 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania uzgodnieniowego stanowiło zatem w istocie postanowienie o umorzeniu przedmiotowego postępowania. Z uwagi na wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w dniu 4 marca 2009 r., w niniejszej sprawie zasadniczą kwestią stało się dokonanie wykładni art. 153 ust. 1 i ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, która weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. Przepis art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowi, że do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 - a więc do spraw wszczętych na podstawie przepisów poś -przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe z tym, że dotychczasowe kompetencje określonych organów przejmują inne, wymienione w przepisie, organy administracyjne. W świetle zaś art. 153 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku na postanowienia wydane w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydane m.in. przez marszałków województw nie przysługuje zażalenie. Marszałek Województwa wydał postanowienie o umorzeniu postępowania w dniu [...] września 2008 r., a więc pod rządami starych przepisów. W terminie otwartym do wniesienia zażalenia, skarżące Stowarzyszenie w dniu 22 września 2008 r. złożyło pismo zatytułowane "odwołanie" do Ministra Środowiska. Pismo to należało potraktować jako zażalenie na postanowienie organu I instancji. Zażalenie Stowarzyszenia nie zostało rozpoznane przed datą wejścia w życie ustawy o 10 Sygn. akt IV SA/Wa 664/09 udostępnianiu informacji o środowisku. Tak więc, w niniejszej sprawie doszło do zmiany przepisów prawa po wydaniu postanowienia, a przed rozpatrzeniem środka odwoławczego od niego. Taką sytuację przewidział ustawodawca, tworząc w dziale VIII ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku rozdział 2 zatytułowany "Przepisy przejściowe i końcowe", regulujące przedmiotową kwestię. Kompetencje do rozpoznania zażalenia zostały przyznane Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w przepisie art. 153 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Z przepisów prawa nie wynika jednak bezpośrednio, jaki skutek prawny wywiera zmiana obowiązujących reguł na zażalenia, które zostały wniesione pod rządami uchylonych przepisów, ale są jeszcze nierozpoznane przez organ odwoławczy. Jak wynika z postanowień art. 153 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w odniesieniu do tego etapu postępowania ustawodawca wyłączył obowiązywanie reguły, że do spraw wszczętych, a nie zakończonych stosujemy przepisy dotychczasowe. W związku z tym powinien on być przeprowadzony zgodnie z aktualnymi regułami. Dlatego też biorąc pod uwagę fakt, że w obecnym stanie prawnym możliwość wnoszenia zażaleń od omawianego rodzaju postanowień została wyłączona, należy przyjąć, że nie ma również podstaw do merytorycznego rozpoznawania zażaleń wniesionych w okresie wcześniejszym. Ustawodawca w sposób wyraźny wyłączył je bowiem w art. 153 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku spod kontroli instancyjnej (bez określenia granic czasowych ich wydania, w związku z czym reguła określona w tym przepisie znajduje zastosowanie do postanowień wydanych przez organy wymienione w tym przepisie zarówno na gruncie już uchylonych, jak i obecnych rozwiązań prawnych). W związku z powyższym należy stwierdzić, iż od dnia 15 listopada 2008 r., na mocy art. 153 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, na postanowienia marszałków województw wydanych w trybie uzgodnieniowym na podstawie art. 106 k.p.a., nie przysługuje zażalenie, co oznacza, iż wyłączono nie tylko możliwość wnoszenia zażaleń od postanowień wydawanych przez organy uzgadniające, ale również organy te zostały pozbawione kompetencji merytorycznego rozpatrzenia zażalenia wniesionego zarówno przed datą 15 listopada 2008 r., jak też i po tej dacie. Skoro organy wyższej instancji utraciły możliwość merytorycznego rozpoznania wniesionych zażaleń od postanowień wydanych w pierwszej instancji, to 11 Sygn. akt IV SA/Wa 664/09 postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i powinno podlegać umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wskazać ponadto należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wypowiadał się już w kwestii praktycznego stosowania art. 153 ust. 1 i ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, co prawda miało to miejsce w odmiennych stanach faktycznych jednakże w niemal identycznych stanach prawnych (vide wyroki: z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 596/09, z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 492/09, z dnia 21 maja 2009 r, sygn. akt IV SA/Wa 246/09), a zaprezentowaną w powyższych orzeczeniach wykładnię przepisów, podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie. Reasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.