IV SA/Wa 681/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędziowie: sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 września 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2018 r. nakładające na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia i wzywające do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Stan sprawy przedstawia się następująco: [...] marca 2011 r. Wójt Gminy [...] wydał zaświadczenie o oznaczeniu nieruchomości numerem porządkowym, w którym: 1) zgodnie z art. 47a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne [(Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287, z późn. zm.) – dalej w skrócie: "u.p.g.k."], zawiadomił A. M. i M. M., że nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...], będąca ich własnością, została oznaczona numerem porządkowym: [...], ul. [...]. Oznaczenia nieruchomości numerem porządkowym dokonano na wniosek A. M.; 2) zgodnie z art. 47b u.p.g.k. wskazał, że należy w terminie 30 dni od dnia otrzymania niniejszego zaświadczenia oznaczyć nieruchomość numerem porządkowym, umieszczając tabliczkę z wyraźnym numerem porządkowym nieruchomości w miejscu widocznym na budynku położonym na nieruchomości lub na ogrodzeniu. W miejscowościach posiadających ulice z nazwami na tabliczce powinna być podana również nazwa ulicy, a w miejscowościach, które nie posiadają nazw ulic – nazwa miejscowości. Jeżeli budynek jest położony w głębi nieruchomości, która jest ogrodzona od ulicy, tabliczkę z numerem porządkowym nieruchomości umieszcza się również na ogrodzeniu. Jednocześnie organ podkreślił, że zaświadczenie jest podstawą do dokonania czynności prawnej związanej z oznaczeniem nieruchomości. Wójt Gminy [...] postanowieniem z [...] listopada 2018 r.: 1) nałożyć na skarżącą grzywnę w kwocie 800 złotych i wezwał do jej uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia, a nadto wskazał, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie, zostanie ona przymusowo ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) ustalił opłatę za wydanie postanowienia w wysokości 68 złotych i pouczył, że opłatę należy uiścić w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia, a w przypadku nieuiszczenia opłaty w terminie, zostanie ona przymusowo ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 3) wezwał do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym [...] nr [...] z [...] października 2018 r. wystawionym przez Wójta Gminy [...] w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania i wskazał, że w przypadku niewykonania obowiązku w terminie, nakładane będą grzywny w tej samej lub wyższej kwocie. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy, po przytoczeniu treści art. 119 § 1 i 2 oraz art. 121 § 1, 2, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazał że w sprawie, zostało wydane zaświadczenie z [...] marca 2011 r. w sprawie oznaczenia nieruchomości numerem porządkowym: [...], ul. [...]. Zdjęcia z oględzin z [...] października, [...] sierpnia i [...] lipca 2018 r. wykazują, że nie doszło do zmiany oznaczenia nieruchomości. Pismem z [...] sierpnia 2017 r. zostało wysłane do skarżącej upomnienie wzywające do wykonania obowiązku w ciągu siedmiu dni od dnia otrzymania tego upomnienia. Upomnienie doręczono skutecznie [...] sierpnia 2017 r. Następnie, [...] października 2018 r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...]. Obowiązek nie został wykonany przez skarżącą w wyznaczonym jej terminie. Skoro skarżąca nie wykonała ciążącego na niej obowiązku, to zaistniały podstawy do nałożenia grzywny celem przymuszenia. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że "Grzywna w celu przymuszenia, o której mowa w art. 119 § 1 u.p.e.a. jest środkiem przewidzianym dla egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Charakter prawny obowiązku przymuszenia zobowiązanego do określonego zachowania przesądza o niepieniężnym charakterze obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, chociaż sama realizacja następuje poprzez wypłatę określonych kwot pieniężnych. Grzywna w celu przymuszenia należy do tzw. środków przymuszających, stanowiących formę nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego do określonego zachowania. Nałożenie na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia ma zatem doprowadzić do wykonania spoczywającego na nim obowiązku" (wyrok WSA w Gliwicach z 14.12.2010 r., sygn. akt IV SA/GL 270/10, publ. LEX nr 758344). "Organ egzekucyjny powinien, w razie bezskutecznego upływu terminu określonego w art. 15 zdanie drugie u.p.e.a. w pierwszej kolejności nałożyć grzywnę w celu przymuszenia, [...]" (wyrok WSA w Olsztynie z 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 352/10, publ. LEX nr 753955). Zatem, wymierzenie grzywny w wysokości 800 złotych ma swoje uzasadnienie. Jej wysokość jest usprawiedliwiona i powinna doprowadzić do wykonania obowiązku. Grzywna została ustalona zgodnie z zasadą celowości i nie jest zbyt uciążliwa dla zobowiązanego. Nie doszło więc do naruszenia wskazanych w środku zaskarżenia przepisów prawa. Organ odwoławczy też zauważył, że nie był uprawniony do tego, aby w postępowaniu oceniać, czy organ pierwszej instancji bezprawnie dokonał zmiany numeru porządkowego nieruchomości. M. M. w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2019 r. wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie jego uchylenie w całości; 2) stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2018 r., jako wydanego z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ewentualnie jego uchylenie; 3) dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci arkusza danych ewidencyjnych budynków dot. nieruchomości skarżącej, pochodzącego z operatu przyjętego do zasobu powiatowego, zawierającego wyniki prac związanych z modernizacją ewidencji gruntów i założeniem kartotek, na okoliczność oznaczenia nieruchomości numerem [...], który to dokument został uzyskany ze Starostwa Powiatowego w [...] [...] lutego 2019 r., ze wskazaniem, że nie spowoduje to przedłużenia postępowania w niniejszej sprawie, lecz przyczyni się do jej dokładniejszego wyjaśnienia. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem: 1) przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia: - art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu przez organ odwoławczy większości zarzutów podniesionych przez skarżąca w zażaleniu, zaniechaniu dokonania czynności niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dokonania oceny materiału dowodowego w sposób dowolny z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, z rozstrzygnięciem wątpliwości na niekorzyść skarżącej, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia w sposób pogłębiający nieufność w stosunku do organów administracji publicznej, w szczególności przez: (a) brak rozpatrzenia i wyjaśnienia przez organ drugiej instancji, czy zmiana numeru porządkowego nieruchomości skarżącej została dokonana w sposób zgodny z przepisami prawa oraz, czy organ pierwszej instancji był uprawniony do zmiany numeru porządkowego nieruchomości skarżącej (brak rozpatrzenia w tym zakresie zarzutu naruszenia art. 47b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. u.p.g.k.), a w konsekwencji brak ustalenia, czy skarżąca była rzeczywiście zobowiązana do posługiwania się w oznaczeniu nieruchomości numerem [...], a tym samym czy skarżąca naruszyła ciążący na niej obowiązek, co uprawniałoby organ pierwszej instancji do nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia, a także brak przeanalizowania w tym zakresie materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącą; (b) brak rozpatrzenia i odniesienia się w treści postanowienia do podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., polegającego na braku umożliwienia skarżącej, przed wydaniem postanowienia przez organ pierwszej instancji wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, w tym braku poinformowania skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy; (c) brak rozpatrzenia i odniesienia się w treści postanowienia do podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. polegającego na działaniu przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów prawa; (d) brak rozpatrzenia i odniesienia się w treści postanowienia do podniesionego przez skarżącą zarzutu powagi rzeczy osądzonej, - art. 9 i art. 11 k.p.a., polegające na niewskazaniu przyczyn, dla których organ odwoławczy nie podzielił zarzutów skarżącej podniesionych w zażaleniu, tj. zarzutu naruszenia przepisów opisanych w punkcie 1, a także art. 47a ust. 1 pkt 1 i art. 47b ust. 1 u.p.g.k.; 2) prawa materialnego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu: - art. 119 § 1 u.p.e.a. przez przyjęcie, że organ pierwszej instancji miał podstawy do nałożenia na skarżącą grzywny, przy jednoczesnym braku przeanalizowania, czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki umożliwiające nałożenie na skarżącą grzywny w celu przymuszenia, tj. czy skarżąca rzeczywiście uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi oznaczenia nieruchomości, w sytuacji, gdy skarżąca dokonała prawidłowego oznaczenia nieruchomości, a zatem organ pierwszej instancji nie miał żadnych podstaw do nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia, - art. 47b ust. 1 u.p.g.k. przez przyjęcie, że skarżąca nie wykonała ciążącego na niej obowiązku prawidłowego oznaczenia nieruchomości, w sytuacji, gdy skarżąca nie uchybiła powyższemu obowiązkowi i oznaczyła nieruchomość w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami prawa – co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ odwoławczy, że organ pierwszej instancji miał podstawy do nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia oraz, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa wskazanych w zażaleniu; 3) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez nieuchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i nieorzeczenie co do istoty sprawy, pomimo naruszeń prawa procesowego i materialnego, o których mowa powyżej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi, tym samym podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, uznając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Kolegium, w okolicznościach sprawy zasadne było nałożenie na skarżącą grzywny oraz wezwanie do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym Nr [...]. Nie doszło więc do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa. Kolegium nie było też uprawnione do oceny zgodności z prawem dokonanej zmiany numeru porządkowego nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej: p.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2019 r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia, utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, było nałożenie na skarżącą grzywny w celu przymuszenia. Regulacjami prawnymi, które znalazły zastosowanie w przedmiotowej sprawie administracyjnej były przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [(Dz. U. z 2018 r., poz. 1314, z późn. zm.) – dalej w skrócie: "u.p.e.a."]. Z kolei, jeżeli przepisy wymienionej ustawy nie stanowiły inaczej, to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogły mieć odpowiednie zastosowanie (art. 18 u.p.e.a.). Egzekucji – zgodnie z art. 2 pkt 10 u.p.e.a. – podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Według art. 3 § 1 u.p.e.a., egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo – w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego – bezpośrednio z przepisu prawa, [...]. Egzekucja administracyjna, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zgodnie z przepisem art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli zaś wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 4 u.p.e.a.). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.) lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Grzywnę w celu przymuszenia – w myśl art. 119 § 1 i § 2 u.p.e.a. - nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego [...] obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana m. in. na osobę fizyczną (art. 120 § 1 u.p.e.a.). Według art. 121 § 1 i § 2 u.p.e.a., grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej wysokości lub w wyższej kwocie, [...]; [...] każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, [...]. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 1 u.p.e.a.). Postanowienie o nałożeniu grzywny – zgodnie z art. 122 § 2 u.p.e.a. - powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub w wyższej kwocie, [...]. Z kolei, na podstawie art. 122 § 3 u.p.e.a., zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). Nadto, stosownie do art. 126 u.p.e.a., na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywna uiszczona lub ściągnięta w celu przymuszenia może być w uzasadnionych przypadkach zwrócona w wysokości 75 % lub w całości. Grzywna w celu przymuszenia, zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a., jest zatem środkiem egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wobec możliwości jej umorzenia (art. 125 u.p.e.a.) czy zwrotu (art. 126 u.p.e.a.) w istocie spełnia funkcję motywującą zobowiązanego do spełnienia nałożonego obowiązku. Nie jest karą, a dolegliwością, która ma skłonić zobowiązanego do spełnienia swojego obowiązku. Sam fakt nałożenia grzywny nie oznacza, że zamiarem organu egzekucyjnego jest doprowadzenie do sytuacji, w której zobowiązany ją zapłaci. Celem tego rodzaju postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania obowiązku dokonania czynności przez zobowiązanego. W szczególności, grzywna w celu przymuszenia nie zastępuje obowiązku przeprowadzenia danej czynności przez zobowiązanego. Spełnienie tego obowiązku powoduje bezprzedmiotowość uiszczania grzywny, co odnajduje wyraz w jej umorzeniu na podstawie art. 125 u.p.e.a. czy w uzasadnionych przypadkach możliwość jej zwrotu (art. 126 u.p.e.a.) (pod. wyrok WSA w Gdańsku z 24.02.2016 r., sygn. akt II SA/Gd 61/16; wyrok WSA we Wrocławiu z 3.11.2016 r., sygn. akt II SA/Wr 266/16 - publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei zażalenie na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego jakim jest grzywna w celu przymuszenia może kwestionować takie okoliczności, jak procedurę poprzedzającą nałożenie przedmiotowej grzywny, np. brak wcześniejszego wystawienia tytułu wykonawczego, brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia, przyjęcie niewłaściwej wysokości grzywny czy też zastosowanie tego środka w sytuacji, gdy inny byłby dla zobowiązanego mniej dolegliwy. Zażalenie to może podnosić kwestie dopuszczalności i prawidłowości skorzystania przez organ z takiego a nie innego środka egzekucyjnego i organ rozstrzygając je, związany jest określonym jego przedmiotem. Przekładając przytoczone regulacje prawne i poczynione rozważania na stan sprawy, wyżej przedstawiony i wynikający z akt administracyjnych, wskazać należy, że opisane wymogi względem postępowania poprzedzającego wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i wymogi co do treści przedmiotowego postanowienia, zostały przez organy rozstrzygające sprawę zachowane. Na podstawie art. 47a ust. 5 u.p.g.k. – Wójt określił numer porządkowy nieruchomości skarżącej ([...], ul. [...]) i zawiadomił o tym ustaleniu skarżącą jako właścicielkę nieruchomości (zaświadczenie z [...] marca 2011r.), a na podstawie art. 47b ust. 1 – wskazał, że w terminie 30 dni od dnia otrzymania zaświadczenia (zawierającego zawiadomienie) o ustaleniu numeru, należy oznaczyć nieruchomość numerem porządkowym umieszczając tabliczkę z numerem porządkowym w miejscu widocznym na budynku położonym na nieruchomości lub na ogrodzeniu. Oznacza to, że nadanie numeru porządkowego jest następstwem wykonania przez organ gminy zadań wykazanych w art. 47a ust. 1 u.p.g.k., a jego następstwem jest administracyjny obowiązek oznaczenia nieruchomości przez właściciela (art. 47b ust. 1 u.p.g.k.). Skarżąca, jak wynika z materiału sprawy, w tym dokumentacji zdjęciowej (z [...] lipca, [...] sierpnia i [...] października 2018 r.) obowiązku oznaczenia nieruchomości nr [...], określonego art. 47b ust. 1 u.p.g.k., nie wykonała. Organ [...] sierpnia 2017 r. wystosował do skarżącej upomnienie nr [...], wzywające do wykonania obowiązku oznaczenia nieruchomości numerem porządkowym, wymagalne od [...] kwietnia 2011 r. (określone w treści zaświadczenia z [...] marca 2011 r.), w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania upomnienia. Upomnienie zostało doręczone skarżącej [...] sierpnia 2017 r. Po ustaleniu, w toku oględzin m. in. [...] października 2018 r., że obowiązek administracyjny oznaczenia nieruchomości przez właścicielkę nie został wykonany, organ wystawił tytuł wykonawczy [...] nr [...]. Natomiast [...] listopada 2018 r. wydał postanowienie nakładające na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 800 zł, które doręczył skarżącej [...] listopada 2018 r. wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego. W postanowieniu organ wezwał do jej uiszczenia grzywny w terminie siedmiu dni i pouczył, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym [...] nr [...] z [...] października 2018 r. w terminie siedmiu dni, zagrażając że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie. Rozpatrując zażalenie od tego postanowienia, Kolegium zasadnie - realizując swoje uprawnienia i obowiązki wynikające z art. 15 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. - stwierdziło, że postanowienie to jest prawidłowe, czyli zgodne z zastosowanymi regulacjami. Trafnie też zauważyło, w kontekście treści zażalenia wniesionego przez skarżącą, że w niniejszym postępowaniu nie jest uprawnione do oceny podnoszonej bezprawności zmiany numeru porządkowego nieruchomości. Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie w tak zakreślonych granicach, uznał je za prawidłowe, tak co do zasady w świetle przytoczonych wyżej okoliczności, jak i co do wysokości wyliczonej grzywny. Wysokość została ustalana w ramach uznania administracyjnego, niedotkniętego cechą dowolności. Biorąc pod uwagę cel jaki przedmiotowa grzywna ma spełnić oraz okres niewykonania przez skarżącą obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, tj. art. 47b u.p.g.k., ustalenie grzywny w wysokości 800 zł, w ocenie Sądu jest adekwatne do stanu sprawy i mieści się w ramach zakreślonych art. 121 § 2 u.p.e.a. W kontekście zarzutów skargi należy jeszcze podkreślić, że przedmiotem skargi wniesionej na postanowienie w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, a co za tym idzie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, nie mogły być zarzuty i argumentacja skarżącej względem prawidłowości, zasadności, zgodności z prawem, nałożonego na skarżącą obowiązku wynikającego z art. 47b ust. 1 u.p.g.k. Zauważył to już organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zatem nie można organowi skutecznie zarzucić nierozpatrzenia sformułowanych w tym zakresie zarzutów zażalenia. W zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny możliwe było jedynie kwestionowanie dopuszczalności oraz prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Nie można było kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna miała przymusić, w żadnym zakresie oceniać legalności jego nałożenia. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy. Tymczasem, organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu (wyrok NSA z 8.07.2008 r., sygn. akt II FSK 1762/06, publ. Lex nr 486044). Nadanie, zmiana numeru porządkowego dokonywane jest w formie czynności z zakresu administracji publicznej i jest to czynność o charakterze technicznym (np. wyroki: NSA z 1.02.2008 r., sygn. akt I OSK 6/07, LEX nr 447879; NSA z 7.12.2011 r., sygn. akt I OSK 30/11, LEX nr 1149370; wyrok WSA w Krakowie z 16.10.2019 r., sygn. akt III SA/Kr 752/19, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Na czynność materialno - techniczną z zakresu administracji publicznej zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taką możliwość działania wskazywał skarżącej już Wójt Gminy [...] w jednym z pism w 2012 r. W sprawie uprawnieniem kontrolnym Sądu było zbadanie, czy nałożenie na skarżącą grzywny w celu przymuszenia zostało poprzedzone dokładnym sprawdzeniem wykonania obowiązku wynikającego z ww. normy prawa geodezyjnego i kartograficznego, a dalej wcześniejszym wystawienia tytułu wykonawczego, doręczeniem skarżącej upomnienia, przyjęciem właściwej wysokości grzywny i zachowaniem trybu jej nałożenia określonego w art. 122 u.p.e.a. W sytuacji, gdy skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z przepisu prawa w sposób określony w zaświadczeniu, a nie w sposób przez nią postulowany, także po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny był upoważniony i zobowiązany do nałożenia na nią grzywny w celu przymuszenia. W ocenie Sądu, organ prawidłowo nałożył grzywnę, poprawnie określił jej wysokość, wskazując, że jest to środek skuteczny i najmniej uciążliwy. Wszystko to doprowadziło Sąd do uznania bezzasadności skargi. W sprawie nie stwierdzono zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto i art. 10 § 1 k.p.a., albowiem skarżąca brała czynny udział w sprawie. Organy dokonały niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotu sprawy ustaleń i ich oceny. Prawidłowo zastosowały również przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji. Poza rozważaniami Sądu, wobec rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, pozostał wniosek skarżącej o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu załączonego do skargi. Na marginesie jedynie Sąd zaznacza, że przedmiotowy dokument został wystawiony [...] lutego 2019 r., czyli po wydaniu zaskarżonego postanowienia i dotyczy okoliczności związanej z wykazaniem przez skarżąca prawidłowości oznaczenia nieruchomości nr [...], czyli przedmiotu wykraczającego poza zakres sprawy dotyczącej wymierzenia grzywny w celu przymuszenia. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.