IV SA/Wa 715/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi C. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2551/13 oddalającym skargę C. S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego W piśmie z dnia 13 stycznia 2015 r. C. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem tego Sądu dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2551/13 oddalającym skargę C. S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Skarżący jako podstawę prawną swojego żądania podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 24 § 3 Kodeksu postepowania administracyjnego, art. 3 K.p.a. w zw. z art. 61a § 1 K.p.a. wskazując, że sprawy w postępowaniu administracyjnym załatwiali urzędnicy ministerstwa podlegający wyłączeniu. Zdaniem skarżącego również bezprawnie i z rażącym naruszeniem art. 61a § 1, art. 7, art. 8 K.p.a odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej. Wskazał także, że wyrok z dnia 8 października 2014 r., narusza przepisy prawa materialnego polegające na nieustosunkowaniu się do jego zarzutów podniesionych w ówczesnej skardze na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. Zarzucił także, że zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym nie ustalono stanu prawnego na dzień wydania ostatecznej decyzji odszkodowawczej z dnia [...] września 2000 r. Skarżący podniósł także, że wyrok, który zapadł w postępowaniu, którego żąda wznowienia, został wydany z rażącym naruszeniem art. 135 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 5, art. 3 w związku z art. 61a § 1 K.p.a. poprzez nieusunięcie z obrotu prawnego wszystkich aktów prawnych wydanych w tej sprawie z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił także, że Sąd w wyroku z dnia 8 października 2014 r. rażąco naruszył art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ nie ocenił czy podwyższenie wartości odszkodowania jest za niska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwaną Ppsa) skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Stosownie zaś do treści art. 280 § 1 Ppsa Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę Zgodnie z przepisami art. 271 – 274 Ppsa można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania (art. 271). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1). Można także żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273). Termin na wniesienie został wskazany w art. 277 Ppsa, zgodnie z którym skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W ocenie Sądu o ile skarga o wznowienie wniesiona w niniejszej sprawie została wniesiona z zachowaniem tego terminu, to jednak podlega odrzuceniu z tego powodu, że nie została oparta o żadną ze wskazanych wyżej przesłanek wznowieniowych. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika wyłącznie z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 633). Skarżący w niniejszej sprawie zarzucił, że w postępowaniu, którego żąda wznowienia naruszono przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące w szczególności kwestii wyłączenia pracownika oraz zarzuty naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego sprowadzające się do nierozpoznania całości skargi. Podkreślić zatem należy, że w wyroku z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2551/13 oddalającym skargę C. S. Sąd kontrolował jedynie postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Natomiast skarżący podnosi zarzuty (choćby dotyczące kwestii ustalenia odszkodowania) które nie pozostają w bezpośrednim związku z powyższym orzeczeniem i nie mogły być przedmiotem kontroli Sądu w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 8 października 2014 r. Podkreślić zatem należy, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2014r., sygn. II GSK 690/13, z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 743/05,). Nadto Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania (por. wyroku NSA z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 11/07). W skardze o wznowienie tego postępowania ani w pismach uzupełniających skargę Skarżący nie powołał podstawy wznowienia z przepisów art. 271, 272 i 273 Ppsa. Jednocześnie jednak wskazał okoliczności, które w ocenie Sądu, nie stanowią przesłanek wznowienia określonych w tych przepisach. Ponadto zarzucanie prawomocnemu orzeczeniu sądowemu, iż jest ono niesłuszne, tzn. niezgodne ze stanem faktycznym, bez powiązania tych zarzutów z konkretnymi przesłankami wznowieniowymi, stanowi jedynie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym orzeczeniem. Skarżący nie wskazał na żadne okoliczności świadczące o zaistnieniu przesłanek wznowienia postępowania, i w tym też kontekście obszerność argumentacji zawartej w pismach procesowych i zgłoszonych wniosków, nie przekłada się na merytoryczne poparcie żądania. Wniesiona skarga nie zawiera także wszystkich elementów o jakich mowa w art. 279 Ppsa. Z podniesionych względów na podstawie art. 280 § 1 Ppsa należało orzec jak w sentencji.