IV SA/Wa 725/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Z. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "Kolegium") utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. (dalej "Burmistrza") z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] r., ustalającą Z. B. i J. B. (dalej "skarżący") opłatę w kwocie 1.205,30 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] położonej w obrębie O. , o powierzchni 1.007 m2, dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą KW [...] w związku z uchwaleniem uchwalą nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 27 marca 2007 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...].08.2007 r.) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla obszaru M.- O. i zbyciem tej działki w terminie 5 lat od uchwalenia ww. planu. II. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: 1. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], Burmistrz ustalił skarżącym jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości działki ew. nr [...] położonej w O. w wysokości 2.114,70 zł. Decyzję wydano na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego J. S. w dniu 15 lipca 2009 r. 2. Następnie na skutek odwołania Z. i J. B. Kolegium decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 3. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Z. i J. B. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt IVSA/Wa 1993/09, uchylono decyzję Kolegium z dnia [...] października 2009 r. wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2009 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. 4. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] r. ustalił dla skarżących rentę planistyczną w wysokości 1.913,30 zł. Decyzję wydano na podstawie nowego operatu szacunkowego, sporządzonego przez rzeczoznawcę J. S. z dnia 1 lipca 2010 r. 5. SKO decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 6. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Z. i J. B.. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt IVSA/Wa 664/11, uchylono decyzję Kolegium z dnia [...] lutego 2011 r. wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją Burmistrza z dnia [...] grudnia 2010 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. 7. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Burmistrz wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] r. ustalającą Z. B. i J. B. nową opłatę w kwocie 1.205,30 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] położonej w obrębie O. Decyzję wydano na podstawie nowego operatu szacunkowego, sporządzonego przez rzeczoznawcę J. K. w dniu 15 maja 2013 r. 8. Od powyższej decyzji Z. B. i J. B. złożyli odwołanie. W uzasadnieniu odwołania wskazano na naruszenie art. 156 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. 2014 r. poz. 518 - dalej jako u.g.n.), poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 36 i 37 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) oraz naruszenie art. 8, 9, 10, 11, 77 i 107 K.p.a. - mające istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiono, że brak było podstaw do wydania decyzji skierowanej łącznie do obu stron, tj. w sposób solidarny. Ponadto nałożono przedmiotową opłatę pomimo upływu terminu wskazanego w art. 37 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżących, skoro w sąsiedztwie ich działki znajdowała się zabudowa umożliwiająca uzyskanie przez nich decyzji o warunkach zabudowy zanim został uchwalony nowy plan miejscowy, to nie można uznać, że wyłącznie uchwalenie tego planu spowodowało wzrost wartości należącej do nich nieruchomości. Podniesiono, że uzyskanie na przedmiotowym gruncie warunków zabudowy było możliwe ze względu na klasę użytku rolnego uprawniającą do tego bez uzyskania zgody na odrolnienie gruntu. Ponadto uznano, że załączony do akt sprawy nowy operat szacunkowy nie został prawidłowo sporządzony, nie uwzględniono w nim wytycznych zawartych w uprzednich wyrokach sądów administracyjnych. III. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ administracji publicznej wskazał, między innymi, co następuje: 1. Decyzja o ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem nieruchomości w ciągu 5 lat od daty uchwalenia planu lub jego zmiany może być skierowana solidarnie do małżonków będących współwłaścicielami danej nieruchomości w ramach wspólnoty małżeńskiej majątkowej (wspólność łączna); 2. W rozpoznawanej sprawie termin określony w art. 37 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie został przekroczony, gdyż postępowanie zostało wszczęte przed jego upływem, tj. w dniu 31 marca 2009 r. (pismo informujące o wszczęciu postępowania); 3. Nie jest zasadne w ocenie Kolegium twierdzenie, że przedmiotowa działka była przeznaczona pod zabudowę już przed uchwaleniem nowego planu miejscowego. Zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego gminy O., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w O. nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r., działka ew. nr [...] była położona na terenie o symbolu R, o przeznaczeniu: teren rolno-osadniczy. Formowanie nowej zabudowy na tym gruncie było możliwe pod warunkiem posiadania min. 2 ha gruntów rolnych oraz pozytywnej opinii Burmistrza Miasta i Gminy O. W dacie wejścia w życie nowego miejscowego planu, przedmiotowa działka była częścią większej nieruchomości o powierzchni 2.129 m2 i w tej dacie nie stwierdzono, aby wydana była dla tej działki decyzja o warunkach zabudowy. Działka na dzień wejścia w życie nowego planu była niezabudowana. Przed wejściem w życie nowego planu przedmiotowa działka była częścią dawnej działki ew. [...] o pow. 2.129 m2 i działka nr [...], wchodziła w skład gospodarstwa rolnego z istniejącym siedliskiem. Została wydzielona niezależnie od planu z działki siedliskowej [...] w listopadzie 2006 r. Podkreślono, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy było możliwe dla budynku siedliskowego na działce nr [...], pod warunkiem, że działka ta wchodziłaby nadal w skład gospodarstwa rolnego przekraczającego 1 ha. Zgodzono się z twierdzeniem zawartym w odwołaniu, że przedmiotowa działka (nr [...]) stanowiła grunt rolny klasy RIVa, a wiec nie wymagała zgody na zmianę przeznaczenia, jednak ze względu na intensywność wykorzystania terenu i brak możliwości kontynuacji funkcji, nie był spełniony warunek z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co uniemożliwiłoby wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku jednorodzinnego, co stało się możliwe dopiero w momencie wejścia w życie nowego planu. Zgodnie bowiem z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego gminy O., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w O. nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru M. – P. - O. , działka ta (nr [...]) położona jest na terenie o symbolu 13MN/U o przeznaczeniu: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Otoczenie przedmiotowej działki stanowią budowlane działki mieszkaniowe usługowe, domy jednorodzinne i grunt rolny. Zatem w stosunku do poprzedniego planu miejscowego przedmiotowa działka zmieniła w nowym planie swoje przeznaczenie. 4. Dokonując oceny operatu szacunkowego sporządzonego w dniu 15 maja 2013 r. Kolegium uznało, że został on sporządzony w sposób prawidłowy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wartość nieruchomości została skorygowana w dół i w związku z tym opłata została również zmniejszona. Do porównania, zgodnie ze wskazaniami Sądu, przyjęto transakcje dotyczące nieruchomości z O. i P. (sprzed uchwalenia nowego planu) i z W. i O. (po uchwaleniu nowego planu). Małą ilość transakcji z O., Kolegium uzasadniło małą ilością nieruchomości, których przeznaczenie w studium było na cele budownictwa mieszkaniowego. 5. W ocenie Kolegium nie są zasadne również twierdzenia odwołujących się o naruszeniu w rozpoznawanej sprawie przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, skarżący mieli możliwość zapoznania się z nim, natomiast zaskarżona decyzja zwiera wyczerpujące uzasadnienie. IV. Z. B. i J. B. w skardze do Sądu na decyzję Kolegium z dnia [...] lutego 2014 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wskazali: 1. w niniejszej sprawie organ po raz kolejny wydał decyzję z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 K.p.a.); 2. w sporządzonym w dniu 15 maja 2013 r. operacie szacunkowym nie wskazano w oparciu o jakie dane ustalono wzrost wartości nieruchomości w kolejnych latach, do ustalenia ceny wzięto zaś jedynie 3 nieruchomości położone w innej miejscowości niż nieruchomość skarżących. Daty zbycia tych nieruchomości znacznie odbiegały od daty ustalenia wzrostu wartości nieruchomości. Nadal nie wyjaśniono w sposób wyczerpujący i przekonujący, że wzrost wartości miał związek wyłącznie z uchwaleniem nowego planu miejscowego; 3. ocena zarzutów odwołania nie może sprowadzać się tylko do przytoczenia treści przepisów dotyczących danej sprawy i ogólnikowego powołania się na środek dowodowy w postaci opinii biegłego, bez analizy i przytoczenia ustaleń w niej poczynionych. Z kolei uzasadnienie decyzji – w myśl art. 107 § 3 K.p.a.- winno zawierać wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie. Naruszenie tego obowiązku stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji; V. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wymaga wzięcia pod uwagę następujących uregulowań: Na podstawie art. 153 p.p.s.a. – ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie były przedmiotem zaskarżenia. Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2617/11, pub. LEX nr 1138187). Należy mieć na względzie, że sprawa ustalenia skarżącym opłaty planistycznej była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonej w wyroku z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt IVSA/Wa 1993/09, w którym uchylono uprzednio wydane decyzje organów obu instancji ze wskazaniem na konieczność ustalenia przy ponownym rozpatrywaniu sprawy stanu faktycznego w oparciu o uzupełnioną lub nową wycenę rzeczoznawcy z odniesieniem się do istotnych okoliczności wynikających z twierdzeń skarżących. Z kolei w wyroku z dnia z 5 lipca 2011 r., sygn. akt IVSA/Wa 664/11 Sąd zobowiązał orzekające organy do wyjaśnienia jakie znaczenie dla wyceny przypisano okolicznościom powodującym brak transakcji nieruchomościami we wsi O. uznając, iż adekwatnym rynkiem dla tej wsi do wyceny nieruchomości jest pozostały obszar całej gminy O., na którym zaistniało wiele transakcji, i który to rynek został określony w operacie szacunkowym (str. 11), jako stosunkowo dobrze rozwinięty. Sąd uznał, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77§ 1 i 80 K.p.a., poprzez niewystarczającą ocenę operatu szacunkowego w którym znajdują się nieścisłości w sprawie określenia przyjętych granic rynku transakcji nieruchomościami. Ocena Sądu we wskazanym zakresie wiąże organy administracji ponownie rozpatrujące sprawę - z mocy art. 153 p.p.s.a. jak również Sąd obecnie orzekający. Oznacza to konieczność oceny zaskarżonych w niniejszym postępowaniu decyzji przede wszystkim w kontekście uwzględnienia wytycznych Sądu zawartych w powołanych wyrokach z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt IVSA/Wa 1993/09 i z dnia z 5 lipca 2011 r., sygn. akt IVSA/Wa 664/11. VIII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych wyżej okoliczności prowadzi do następujących wniosków. 1. W sposób uprawniony organ przyjął, że ponowne określenie opłaty planistycznej dla przedmiotowej nieruchomości nastąpiło z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt IVSA/Wa 1993/09 i z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt IVSA/Wa 664/11. Na tej podstawie został sporządzony w dniu 15 maja 2013 r. nowy operat szacunkowy, w którym do wyceny nieruchomości przed wejściem w życie nowego planu przyjęto faktyczny sposób wykorzystania. Przy szacowaniu wzrostu wartości nieruchomości zastosowano podejście porównawcze, przy użyciu metody porównywania parami. Wycenę poprzedzono szczegółową analizą rynku lokalnego i tendencji wzrostu cen w czasie. Korekta wartości nieruchomości pod względem położenia, otoczenia, uzbrojenia w urządzenia infrastruktury technicznej, dojazdu oraz wielkości i kształtu, a nadto wpływu wymienionych elementów na cenę całkowitą została przedstawiona w operacie szacunkowym (str. 10 tego opracowania). W operacie zwrócono uwagę również na uwarunkowania związane ze sposobem doboru działek, wynikające z utrudnienia polegającego na małej ilości transakcji (str. 15 operatu). Wskazano, że ze względu na niewielką ilość transakcji gruntami nie objętymi planem miejscowym duży nacisk położono na "podobieństwo" do wycenianej nieruchomości. Z tego też względu do porównań dobrano wprawdzie nieruchomości nie leżące w bezpośrednim sąsiedztwie wycenianej nieruchomości (z obrębów O. i P.) jednak o podobnej wielkości oraz podobnym statusie prawnym, tj. z terenów nie objętych planem, dla których uchwalono studium w którym przewidziano podobne przeznaczenie. Gdy chodzi ocenę operatu szacunkowego pod kątem spełniania wymogów formalnych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, ze zm.), orzekające organy słusznie przyjęły, iż operat sporządzony został w sposób pozwalający na wiarygodne wskazanie wartości nieruchomości. Powyższe wynika w szczególności z tego, że w operacie z 15 maja 2013 r. dokonano analizy nieruchomości pod względem cech rynkowych takich, jak: położenie, otoczenie, uzbrojenie, dojazd, wielkość i kształt działki. Wycena poprzedzona została wizją lokalną, o której strony zostały poinformowane. Organ przeanalizował również jakie działki pod względem położenia i przeznaczenia zostały przyjęte do operatu jako materiał do oszacowania wartości. Zarówno treść operatu, powołującego miarodajne – po dokonaniu miarkowania ich wartości względem działki szacowanej – wartości działek stanowiących podstawę oceny, jak i sposób wyliczenia opłaty są prawidłowe. Wbrew zatem twierdzeniom podnoszonym w skardze, treść operatu szacunkowego – jako przytaczająca dane stanowiące podstawę wyliczenia wartości nieruchomości, jak również sposób tego wyliczenia, stwarza możliwość prowadzenia racjonalnej polemiki. 2. Organ administracji publicznej ponownie rozpoznając sprawę dokonał również analizy i oceny twierdzeń skarżących, że zmiana przeznaczenia nieruchomości w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego nie stanowiła w sposób obiektywny zmiany jej przeznaczenia w stosunku do dotychczasowego (z możliwością zabudowy siedliskowej), a zatem zmiany wpływającej na jej wyższą wartość. Słusznie Kolegium uznało, że powyższy pogląd nie jest uprawniony. Pogląd ten opiera się na założeniu, że do daty uchwalenia "nowego" planu miejscowego nie było przeszkód w uzyskaniu warunków zabudowy na działce skarżących, która stanowi użytek rolny klasy uprawniającej do tego, aby nie była wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości jako gruntu rolnego. Zauważyć jednak należy, że formułując wspomniany pogląd skarżący nie wzięli pod uwagę przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczących realizacji inwestycji na obszarach pozbawionych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarówno decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 54), jak i decyzja o warunkach zabudowy (art. 61) mogą być bowiem wydane jedynie w razie spełnienia szeregu określonych w nich przesłanek, w tym warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Konsekwencją ich niespełnienia jest odmowa ustalenia lokalizacji czy ustalenia warunków zabudowy. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z zapisami "starego" planu miejscowego gminy O. (plan z [...] listopada 1994 r.) nieruchomość należąca do skarżących tj. aktualna działka nr [...] o pow. 1.007 m2 ha, położona w obrębie O. , znajdowała się w terenie rolno osadniczym, z dopuszczeniem siedliska dla rolnika, oznaczonym symbolem R. Formowanie nowej zabudowy w "starym" planie było uwarunkowane jednak posiadaniem min. 2 ha gruntów rolnych oraz pozytywnej opinii Burmistrza Miasta i Gminy O. Z kolei w myśl zapisów "nowego" planu miejscowego działka ta położona jest na terenie o symbolu 13 MN/U o przeznaczeniu: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Poza zmianą symbolu zmieniło się zatem istotnie przeznaczenie terenów, na których działka ta się znajduje. Całkowicie odmienny charakter ma bowiem zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, czy mieszkaniowa jednorodzinna z usługami, a całkowicie inny tzw. zabudowa siedliskowa dla rolnika, jaką dopuszczał plan obowiązujący do końca 2003 roku. Ponadto należy mieć na względzie, że w świetle ówcześnie obowiązującego planu miejscowego na działce skarżących mogła powstać zabudowa siedliskowa jednak pod warunkiem, że działka wchodziła w skład gospodarstwa rolnego o pow. min. 2 ha. Dawna działka nr [...] o pow. 2,129 m2 została jednak podzielona. W 2006 r. działka nr [...] o pow. 1.007 m2 została wydzielona niezależnie od planu z działki [...]. Zmiana dopuszczalnej wcześniej pod pewnymi warunkami możliwości zabudowy, w sposób istotny przekłada się na wartość gruntów zaliczonych w nowym planie do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, co wraz z obszernymi motywami zostało rzeczowo i logicznie przedstawione w opinii rzeczoznawcy majątkowego. Tym samym zasadne jest upatrywanie w postanowieniach planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w O. nr [...] z 27 marca 2007 r. prawnego źródła zmiany statusu prawnego nieruchomości, a co za tym idzie - jej wartości. Prawidłowo organ zwrócił uwagę, że w stosunku do poprzedniego planu miejscowego przedmiotowa działka zmieniła w ww. nowym planie swoje przeznaczenie. W nowym operacie szacunkowym z 15 maja 2013 r. uwzględniono, że przedmiotowa działka mogła być pod pewnymi warunkami zabudowana budynkiem w ramach zabudowy siedliskowej, gdyż wzrost wartości nieruchomości, w związku z uchwaleniem nowego planu ustalono jedynie na 10%. 3. Co się tyczy kwestii upływu 5-letniego terminu, którą można rozpatrywać w aspekcie naruszenia art. 105 K.p.a., w zw. z art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 3 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w wyniku nieumorzenia postępowania w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej, pomimo upływu okresu, w którym decyzja taka mogła być wydana), to Sąd nie dostrzega nieprawidłowości w tej mierze. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 3 cyt. ustawy roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Stosownie do art. 37 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepis ten stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4, czyli opłat planistycznych. Z powyższego wynika, że wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości jest odpowiednikiem zgłoszenia roszczenia, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed upływem 5 lat od wejścia w życie planu miejscowego, powyższy zarzut jest bezzasadny. Dodać w tym miejscu należy, że takie stanowisko, jak powyżej zostało przedstawione m.in. przez NSA, który w wyroku z 4 lutego 2011 r. (sygn. akt II OSK 207/10, LEX nr 753419), wyraził pogląd, że odpowiednie stosowanie ust. 3 art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4, należy rozumieć w ten sposób, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta, powinien (ma prawo) w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące, wszcząć (z urzędu) postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Ponadto Sąd wskazał, że termin 5 lat (od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące), o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy rozumieć jako termin przedawnienia roszczeń w znaczeniu cywilistycznym oraz jako maksymalny termin, w którym można wszcząć postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (art. 36 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) a nie jako termin ograniczający wydanie orzeczenia w sprawie". Zbieżne stanowisko prezentowano również w literaturze (vide: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wyd. 2, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2005, str. 292). Reasumując tę część należy wskazać, że okres 5 lat dotyczy wszczęcia postępowania, a nie wydania decyzji, jak to podnosi się w skardze. 4. Nie zasługuje również na uwzględnienie twierdzenie skarżących o wadliwości zaskarżonej decyzji z powodu nałożenia w niej opłaty planistycznej solidarnie na skarżących jako małżonków. Podkreślenia wymaga, że małżonkowie w sprawach objętych wspólnością majątkową małżeńską ponoszą solidarną odpowiedzialność, dopiero wobec ustania wspólności ustawowej małżeńskiej, opłata stanowiłaby zobowiązanie podzielne, zależne od wielkości ich udziałów w majątku wspólnym. W braku podstaw by udziały te określać odmiennie, niż przewiduje to art. 50¹ ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 788), obowiązkiem wniesienia opłaty należało obciążyć oboje skarżących w częściach równych. W związku z czym należy uznać, że prawidłowo organ nałożył opłatę planistyczną na obydwoje małżonków. 5. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a., bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zawierają pełne uzasadnienie, uwzględniająca zarówno przesłanki faktyczne, jak i prawne wydania tych rozstrzygnięć. Nadto organy dokonały analizy materiału dowodowego, w tym oceny operatu szacunkowego, a rezultaty tej oceny i jej wpływ na wysokość opłaty odzwierciedlił w uzasadnieniu decyzji. IX. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.