IV SA/Wa 750/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania H. M. (dalej Skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2018 r. - wydanej na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2018 r. poz. 1382) - o wymeldowaniu wyżej wymienionego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 17 kwietnia 2018 r. Administracja Domów Komunalnych nr [...] w [...] wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie Skarżącego z pobytu stałego z ww. lokalu. W toku postępowania ustalono, że: 28 lutego 2018 r. pracownicy Zarządu [...] w asyście Straży Miejskiej otworzyli komisyjnie i przejęli lokal nr [...] przy ul. [...] w [...], na podstawie oględzin ustalono, że lokal ten jest od dawna porzucony (był pusty, zakurzony, znajdowały się w nim jedynie worki z odpadami remontowymi, odłamki szkła po wybitej witrynie, a przy wejściu znajdowała się duża ilość nieodebranej korespondencji, w lokalu nie było mebli, łóżka – do akt załączono dokumentację zdjęciową). Dalej organ wskazał, że fakt niezamieszkiwania w lokalu potwierdzili mieszkańcy, a poza tym przedmiotowy lokal jest lokalem użytkowym i nie jest przeznaczony na stały pobyt ludzi. Administracja zabezpieczyła lokal i wymieniła zamki do drzwi wejściowych. Poza tym w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa z dnia 22 lutego 2018r. z rozmowy pracownika Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami z osobą, która wnosiła o podjęcie interwencji w związku z omawianym lokalem. Z notatki tej wynika m.in., że lokal od dłuższego czasu jest opuszczony, z zewnątrz widać, że nikt o niego nie dba, a okresowo z lokalu wydobywają się nieprzyjemne zapachy, dziwne odgłosy, które mogą świadczyć o jakiejś awarii. Na dzień 27 lipca 2018 r. organ wyznaczył termin oględzin lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Do oględzin lokalu nie doszło. H. M. oświadczył, że ma dostęp do lokalu i posiada do niego klucze, a w lokalu znajdują się jego wartościowe rzeczy, jednak odmówił wpuszczenia pracowników organu do środka lokalu. H. M. powiadomiony o toczącym się postępowaniu przysłał swoje stanowisko na piśmie, oświadczając, że miejscem jego pobytu stałego jest lokal nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] gdzie zlokalizowane jest centrum życia i ognisko domowe, które na chwilę obecną odświeża. Zainteresowany oświadczył, że miejscem jego pobytu czasowego jest nieruchomość przy ul. [...] w [...], gdzie dokonał zameldowania na pobyt czasowy zanim dowiedział się o wszczęciu postępowania o jego wymeldowanie. Wymieniony dodał, iż z racji dopełnienia przez niego formalności związanych z ustawą o ewidencji ludności prowadzenie niniejszego postępowania jest bezpodstawne i wnosi o jego zakończenie jako bezprzedmiotowego. Wobec powyższego, na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu, Prezydent [...] stwierdził, iż w świetle art. 35 ustawy o ewidencji ludności zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia, iż osoba, której postępowanie dotyczy opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, nie dokonując wymeldowania. Organ dał wiarę wyjaśnieniom Administracji Domów Komunalnych nr [...] oraz złożonej dokumentacji. Nie dał natomiast wiary oświadczeniu H. M., w kwestii dysponowania lokalem, a co za tym idzie zlokalizowania w nim centrum jego życia i ogniska domowego, tym bardziej, że nie mieszka w nim od co najmniej lutego 2018 r. tj. od momentu przeprowadzenia oględzin przez administrację, z których wynika, że lokal został porzucony już wcześniej. Prezydent [...] orzekł na podstawie zebranego materiału dowodowego, że na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia H. M. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania. Lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] opuścił dobrowolnie i trwale, a ośrodek swojej aktywności życiowej przeniósł w inne miejsce. Uznał, że jest to wolny wybór danej osoby o zaprzestaniu dalszego przebywania w określonym mieszkaniu. Poza tym wskazał, że w zaistniałych okolicznościach sprawy dalsze utrzymywanie meldunku byłoby oczywistą fikcją meldunkową. Jednak w sytuacji, gdy Skarżący otrzyma korzystne dla siebie orzeczenie sądu o przywróceniu naruszonego posiadania i ponownie zamieszka w lokalu [...] przy ul. [...] w [...] będzie miał prawo, a nawet obowiązek zameldować się w nim zgodnie z charakterem pobytu (art. 27 ust. 1 ustawy). W toku postępowania wyjaśniającego H. M. oświadczył, że aktualnie mieszka przy ul. [...] w [...], gdzie zameldował się w dniu 8 maja 2018 r. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu o wymeldowanie osoby z lokalu z pobytu stałego właściwy organ gminy nie jest związany faktem zameldowania tej osoby na pobyt czasowy w innym lokalu. Fakt, że dana osoba została zameldowana w drodze czynności materialno-technicznej pod oznaczonym adresem na pobyt czasowy nie oznacza, że w rzeczywistości jej pobyt pod tym adresem nie może mieć charakteru stałego, tym bardziej, że jest to budynek mieszkalny, gdzie Skarżący ma zarejestrowaną swoją działalność gospodarczą. Dlatego mimo oświadczenia strony, że niniejsza sprawa jest bezpodstawna i bezprzedmiotowa, nie można dopuścić do sytuacji, by osoba, w stosunku do której wszczęte zostało postępowanie o jej wymeldowanie z pobytu stałego, niweczyła to postępowanie przez czasowe zameldowanie i zmuszała w ten sposób organy administracji do wydania decyzji o odmowie wymeldowania z pobytu stałego lub umorzenia postępowania. Nie można bowiem umorzyć postępowania, gdy w sprawie zachodzą merytoryczne podstawy do jej rozpoznania. Dodatkowo organ podniósł, że strona w sposób nieuzasadniony uchyliła się od okazania przedmiotu oględzin, co w ocenie organu świadczy, że w nim nie mieszka i nie ma do niego dostępu. Przemawia za tym również fakt, że zainteresowany wystąpił obecnie z pozwem przeciwko Miastu [...] o przywrócenie naruszonego posiadania. H. M. nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swojego zamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania. Wojewoda podkreślił, że ewidencja ludności ma odzwierciedlać stan rzeczywisty, a nie pozorowany, odnoszący się do przebywania określonej osoby pod oznaczonym adresem. Ewidencja ludności nie rozstrzyga o statusie lokali mieszkalnych, ani też o ewentualnych roszczeniach cywilnoprawnych, powstałych na tle zajmowania lub opuszczenia zajmowanego lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., H. M. zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu: - art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnego i niepełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, danie w sposób bezkrytyczny wiary informacjom dostarczanym przez lokatorów budynku przy ul. [...] w [...] oraz wyprowadzenie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wniosków, które z niego nie wynikają, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zastosowanie tego przepisu i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji - w sytuacji gdy zachodziły podstawy do uchylenia ww. decyzji w całości (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez orzeczenie o odmowie wymeldowania Skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], a ewentualnie zachodziły podstawy do uchylenia ww. decyzji w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu: - art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, poprzez niezastosowanie ww. przepisu i brak przyjęcia, że miejscem pobytu stałego Skarżącego jest lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] - w sytuacji gdy w sensie prawnym skarżący zamieszkuje tam z zamiarem stałego pobytu, - art. 35 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, poprzez zastosowanie ww. przepisów i stwierdzenie, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wymeldowania - w sytuacji gdy w rzeczywistości skarżący nie opuścił ww. miejsca pobytu stałego, a zatem nie był zobowiązany do samodzielnego wymeldowania się z ww. pobytu stałego i tym samym nie zaistniała po jego stronie okoliczność niedopełnienia obowiązku wymeldowania się i w konsekwencji brak było podstaw do podjęcia decyzji w tym zakresie, 3. naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z ww. lokalu - w sytuacji gdy lokal ten był i jest dla skarżącego miejscem pobytu stałego, którego skarżący nie opuścił, a zatem nie było podstaw do wymeldowania go na podstawie art. 35 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy ewidencji ludności z pobytu stałego pod ww. adresem. Wobec powyższych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Poza tym Skarżący wniósł o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] o wypożyczenia akt postępowania toczącego się przed ww. Sądem z powództwa H. M. przeciwko Miastu [...] o naruszenie posiadania, sygn. akt [...] oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie - po nadesłaniu akt - dowodu z akt ww. postępowania, w tym z protokołu i nagrania rozprawy z dnia 20 lutego 2019 r. (zawierających wyjaśnienia powoda H. M.) oraz sporządzonych przez niego szkiców dotyczących lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], jak też z ew. dalszych wyjaśnień lub zeznań powoda - na okoliczność zamieszkiwania przez H. M. w powyższym lokalu oraz zakresu i charakteru prac remontowych prowadzonych przez niego w tym lokalu. W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że działania i okoliczności, które miały miejsce przed wizją lokalną z dnia 28 lutego 2018 r. nie mogą być interpretowane jako brak stałego pobytu Skarżącego w lokalu. Nie uprawniają też do konkluzji, że powyższy lokal jest lokalem porzuconym, czy też jest pustostanem. Tym bardziej, że skarżący posiadał i posiada cały czas klucze do zamków w drzwiach wejściowych do ww. lokalu zamontowanych tam do chwili powyższej wizji lokalnej, a także ponosi koszty związane ze zużyciem energii w ww. lokalu. Za bezprawną i samowolną należy tym samym uznać wymianę tych zamków na nowe przez Administrację Domów Komunalnych nr [...] w [...] w trakcie powyższej wizji lokalnej. W odniesieniu do nieruchomości, na której posadowiony jest budynek wraz z powyższym lokalem cały czas toczy się jeszcze bowiem tzw. postępowanie dekretowe, a skarżący jest następcą prawnym (potomkiem) przeddekretowych właścicieli tej nieruchomości. W konsekwencji zgodnie z art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz.U. z [...], nr [...], poz. [...]) posiada on prawa właścicielskie do ww. budynku, a w każdym razie do tej jego części, w której znajduje się lokal nr [...] (który nie został bezprawnie zbyty przez Skarb Państwa [...] na rzecz osób trzecich działających w dobrej wierze). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniosek dowodowy zawarty w skardze. Sąd postanowił wniosek oddalić. Pełnomocnik skarżącego w trybie art. 105 p.p.s.a. złożył zastrzeżenia do protokołu, motywując go naruszeniem przez Sąd art., 106 § 3 p.p.s.a. Pełnomocnik na pytanie Sądu o datę rozpoczęcia remontu, wskazał, że nie jest w stanie podać daty jego rozpoczęcia i jest tak jak oświadczał skarżący w toku postępowania administracyjnego. Na kolejne pytanie Sądu, gdzie faktycznie skarżący mieszkał w okresie prowadzenia remontu, pełnomocnik skarżącego oświadczył, ze nie jest wstanie powiedzieć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1032 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2018 r., poz. 1382 ze zm.), zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie należy mieć na uwadze, że tak zameldowanie, jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Tym samym nie rodzi ono ani też nie niweczy żadnych praw rzeczowych bądź obligacyjnych do określonego lokalu. Realizacji tych praw można natomiast dochodzić na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Jeżeli zatem dana osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy. Badając zasadność wniosku o wymeldowanie ustalenia wymaga, czy wnioskowana do wymeldowania osoba opuściła miejsce pobytu stałego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, przesłanka ta jest spełniona, jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. O takim opuszczeniu można mówić wówczas, gdy osoba z własnej woli trwale zerwała więź z dotychczasowym miejscem zamieszkania, koncentrując swoje centrum życiowe w innym miejscu (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1713/11 oraz z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2145/12, publ. CBOSA). Należy zatem wskazać, że w postępowaniu w przedmiocie wymeldowania jedynymi istotnymi okolicznościami, które należy ustalić jest: fakt niezamieszkiwania danej osoby w lokalu oraz dobrowolność jego opuszczenia. Przy czym należy wyjaśnić, że opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, winno być co do zasady rozumiane jako dobrowolne wyprowadzenie się wynikające z własnej woli osoby zainteresowanej, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób. W niniejszej sprawie strona dobrowolnie nie mieszka przy ul. [...] z uwagi na to, że jak wskazała prowadzi tam remont. W dniu 9 stycznia 2019 r. Skarżący oświadczył, że "nie ma żadnych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie remontu, ponieważ sam go przeprowadza. Ma jedynie rachunki kupowanych narzędzi i materiałów potrzebnych do remontu". Jednak jak wynika z akt sprawy powyższych okoliczności nie udokumentował. Należy wskazać, że fakt, iż strona prowadzi tam remont (mniej lub bardziej zawansowany i planowany, czy potwierdzi to dokumentacją) jest okolicznością, która jedynie potwierdza, że skarżący faktycznie tam nie mieszka. Oględziny obiektu także potwierdziły, że w lokalu tym nie ma jego rzeczy codziennego użytku, które wskazywały by, że tam skupione jest jego centrum życiowe. Zatem te ustalenia w ocenie Sądu wskazują, że skarżący nie mieszka w spornym lokalu, jak i, że w sprawie wystąpiła dobrowolność opuszczenia lokalu przez Stronę jeszcze przed lutym 2018 r. pojmowanej jako wyraz woli osoby, która lokal opuściła na czas remontu. Organ ustalił też, że od 2010/2011 r. Strona prowadzi remont (oświadczenie z 9 stycznia 2019 r.). Remont ten trwa już zatem od kilku lat i strona nie określiła czasu jego zakończenia, mieszka w innym miejscu, gdzie nawet czasowo się zameldowała. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że czasowe zameldowanie w innym miejscu nie przesądza o bezprzedmiotowości prowadzenia postępowania w przedmiocie wymeldowania Skarżącego z lokalu przy ul. [...]. Poza tym jak wynika ze stanu faktycznego sprawy Skarżący podjął decyzję o tymczasowym zameldowaniu się w innym lokalu dopiero w maju 2018 r., tj. trzy miesiące po wejściu pracowników Zarządu Domów Komunalnych, którzy w asyście Straży Miejskiej otworzyli komisyjnie i przejęli lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] (28 lutego 2018 r.) i miesiąc po wszczęciu postępowania w sprawie wymeldowania z 23 kwietnia 2018 r. W tej sytuacji nie sposób odmiennie ocenić powyższej okoliczności, jak tylko mającej wywrzeć określony skutek w ramach postępowania o wymeldowanie, stwarzając pozory czasowego zamieszkiwania pod innym adresem. O trwałości opuszczenia lokalu świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie danej osoby pod wskazanym adresem, ale zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zamieszkiwania. Przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizyczne nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby i koncentracji spraw życiowych w innym miejscu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący bezspornie spełnił fizyczną przesłankę opuszczenia lokalu i jednocześnie od 2010 r. (co nie było kwestionowane), kiedy opuścił ww. nieruchomość, do momentu podjęcia czynności przez Administracje Domów Komunalnych nr [...] w [...] w niniejszej sprawie, nie uzewnętrzniał w żaden sposób przesłanki subiektywnej w postaci zamiaru zamieszkiwania pod ww. adresem. Nie doszło zatem do zarzucanej skargą obrazy przepisów prawa materialnego. W tej sytuacji organ po zebraniu wyczerpującego materiału dowodowego, który pozwolił mu na ustalenie stanu faktycznego, w tym dokonaniu oględzin oraz przesłuchaniu świadków i zebraniu stanowiska od stron postępowania, przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób, nakazujący uznać zarzut skargi - naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. za bezzasadny. W przedmiotowej sprawie całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym protokół z oględzin oraz niespójne informacje Skarżącego, co do przeprowadzonego remontu (jak wynika bowiem z akt sprawy raz strona twierdzi, że nie ma żadnych dowodów na przeprowadzony remont, albo oświadcza, że je ma, ale ich nie przedstawia, a raz wskazuje, że dowody w tym zakresie przedstawiła przed sądem powszechnym), dowodzą, że organy właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy. Skoro zatem niewątpliwym jest, że skarżący dobrowolnie opuścił przedmiotowy lokal, to orzekającą o wymeldowaniu decyzję organu I instancji uznać należy za zgodną z prawem. Prawidłowo też Wojewoda decyzję tę utrzymał w mocy rozstrzygnięciem stanowiącym przedmiot skargi. Poza tym uwzględniając okoliczności sprawy nie sposób zatem przyjąć, aby organy administracji dokonały dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości fakt, iż skarżący w przedmiotowym lokalu nie przebywa, a powstały w trakcie postępowania o wymeldowanie zamiar ewentualnego powrotu do tego lokalu nie może mieć wpływu na prawną ocenę ustalonego prawidłowo ww. stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do oddalonego wniosku dowodowego zgłoszonego w skardze, to należy wyjaśnić, że w ocenie Sądu mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przede wszystkim oświadczenie Skarżącego z dnia 9 stycznia 2019 r. (osobiście podpisane) - informacje w zakresie przeprowadzonych remontów w okolicznościach sprawy ostatecznie nie mają wpływu na jej wynik. W oświadczeniu tym bowiem Skarżący - jak już wyżej wskazano - dobrowolnie wyprowadził się z powodu remontu i nie mieszka w lokalu od 8/9 lat, skupiając swoje miejsce codziennego życia w innym lokalu. Po przeprowadzonym remoncie, gdy Strona zamieszka z zamiarem stałego pobytu przy ul. [...], będzie mogła, a wręcz powinna zameldować się w tym lokalu. Ewidencja ludności służy bowiem wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego. W takim stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalił skargę.