IV SA/Wa 757/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, GDOŚ) z [...] grudnia 2015 r. znak: [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz 127 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 127 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.), po rozpatrzeniu odwołania B. S. (dalej: strona, skarżący) od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. (dalej: organ I instancji, RDOŚ w G.) z [...] maja 2015 r., znak: [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. Budowa [...] wraz z niezbędną infrastrukturą zlokalizowanego w G., ul. [...], obręb [...], działki nr: [...]. W decyzji z [...] grudnia 2015 r. organ II instancji uchylił na stronie 22 decyzji POUCZENIE w brzmieniu: "Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; Wniosek ten powinien być złożony nie później niż przed upływem czterech lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Termin ten może ulec wydłużeniu o dwa lata, jeżeli strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach otrzyma, przed upływem terminu czterech lat, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się odpowiednio przepisy o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 87 ustawy OOS)" i w tym zakresie orzekł: "Od niniejszej decyzji służy stronie prawo wniesienia odwołania do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. za pośrednictwem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. w terminie 14 dni od daty jej otrzymania, zgodnie z art. 127 i 129 k.p.a. W pozostałym zakresie utrzymał przedmiotową decyzję w mocy. Stan sprawy przestawiał się następująco: W postanowieniu z [...] kwietnia 2015 r. RDOŚ w G. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn: Budowa [...] wraz z niezbędną infrastrukturą, zlokalizowanego w G., ul. [...], obręb [...], działki nr: [...]. W decyzji z [...] maja 2015 r" znak: [...], RDOŚ w G. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący, będący stroną postępowania. W odwołaniu, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 2 czerwca 2015 r. strona podniosła zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło, w opinii odwołującego się, organ I instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych. Skarżący uważa, że organ powinien był jednoznacznie ustalić cel wnioskodawcy i konkretną liczbę produkowanych w [...]. Oparcie decyzji na deklaracji inwestora, że będzie ich "około 12 sztuk", nie można uznać za zadawalające, a tym samym wystarczające do podjęcia merytorycznej decyzji. Skarżący przywołuje stanowisko Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego zgodnie z którym, dla planowanego przedsięwzięcia należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko. Według strony, założenie przez organ I instancji, że "inwestycja nie powoduje naruszenia zasobów naturalnych, ponieważ nie wymaga użycia nadmiernej ilości surowców, wody, materiałów, paliw i energii" nie wynika z ustaleń faktycznych i rzeczowych obliczeń, a stanowi jedynie przepisanie deklaracji wnioskodawcy co do ilości wykorzystywanych materiałów bez jakiejkolwiek analizy czy odpowiada to rzeczywistym potrzebom inwestora i czy zadeklarowane zużycie jest doszacowane. Obawę skarżącego budzi kwestia wyczuwalności zapachów (trujący odór) powstałych przy produkcji [...]. W opinii strony, decyzja organu opiera się jedynie na założeniach przedsiębiorcy, podczas gdy realna produkcja może okazać się odmienna, a działanie [...] stanie się dla okolicznych mieszkańców uciążliwe. W ocenie skarżącego, fakt nagromadzenia dużej i zróżnicowanej ilości substancji chemicznych (rozpuszczalników, substancji łatwopalnych) w bezpośredniej bliskości ujęcia wody stanowi potencjalne zagrożenie dla okolicy i mieszkańców, więc niezrozumiałe jest twierdzenie organu, że "[...] nie kwalifikuje się do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii, ani tym bardziej do zakładu o dużym ryzyku wystąpienia awarii". Wątpliwości skarżącego budzi także kwestia emisji styrenu, który w ocenie organu mieści się poniżej progów wyczuwalności. Strona nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że "projektowana inwestycja nie będzie naruszać warunków określonych dla poprawy lub zachowania potencjału [...], w granicach jej jednolitej części". W ocenie skarżącego, takie stwierdzenie wydaje się nie do pogodzenia z deklaracją inwestora co do odprowadzenia do wód [...] oczyszczonych wód deszczowych, które to są ściekami opadowymi zawierającymi zawiesiny, węglowodory ropopochodne i chlorki wpływające na dotychczasową jakość wód, gdzie do tej pory nie występowały, a obecnie będzie ich w nadmiarze. Strona uważa, że nieprawdziwe jest ustalenie organu co do ilości osób zamieszkujących w sąsiedztwie projektowanej [...]. Wbrew twierdzeniu organu nie jest ich 70, a co najmniej 110, z czego 20 to dzieci, co nie powinno pozostawać bez wpływu na ostateczne wnioski organu i zagrożenie płynące ze strony planowanej inwestycji. Strona podnosi, że stwierdzenie przez organ, że "inwestycja położona jest w znacznej odległości od obszarów Natura 2000" kłóci się z planowanym położeniem inwestycji, z której wynika, że najbliżej położone obszary Natura 2000 są oddalone od [...] o zaledwie 2,7 km, 4,2 km czy 4,5 km. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, GDOŚ w decyzji z [...] grudnia 2015 r. uchylił na stronie 22 decyzji POUCZENIE w brzmieniu nadanym w decyzji organu I instancji i w tym zakresie orzekł o nowej treści pouczenia oraz w pozostałym zakresie utrzymał przedmiotową decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2015 r. organ II instancji odniósł się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu. W skardze skarżący wskazując na 127 § 1 i 2 w zw. z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. zaskarżył decyzję GDOŚ z [...] grudnia 2015 r. w całości. Organowi I instancji skarżący zarzuca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło organ I instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnosi na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 lub § 2 k.p.a. o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa [...] wraz z niezbędną infrastrukturą" zlokalizowanego w G., ul. [...], obręb [...], względnie, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ powinien był jednoznacznie ustalić cel wnioskodawcy i konkretną liczbę produkowanych w [...]. Oparcie swojej decyzji wyłącznie na deklaracji inwestora, że będzie ich "około 12 sztuk" i błędnych jego wyliczeniach co do emisji związków nie można uznać za miarodajne, a tym samym wystarczające dla podjęcia merytorycznej decyzji o przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Skarżący wskazuje, że inwestor zastrzega że w miarę konieczności, dla swoich potrzeb może również wprowadzić produkcję trójzmianową (wszystkie obliczenia przyjęto dla dwóch zmian) co spowoduje zwiększenie emisji aż o 50% i przekroczenie dopuszczalnych norm. Według skarżącego, ta znacząca informacja została przez organ pominięta. W ocenie skarżącego, zgłaszane przez niego do RDOŚ w G. uwagi i zastrzeżenia dotyczące błędnych obliczeń emisji niebezpiecznych związków (styrenu) zostały całkowicie zignorowane przez inwestora. Skarżący w pełni podziela stanowisko opiniującego Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego, który stwierdził w opinii "że należy przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a raport opracować w zakresie ustawowym". Planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz.817 ze zm.). Zdaniem skarżącego, organ I instancji przyjął, że "inwestycja nie powoduje naruszenia zasobów naturalnych, ponieważ nie wymaga użycia nadmiernej ilości surowców, wody, materiałów, paliw i energii". Takie założenie według skarżącego, nie wynika z jakichkolwiek ustaleń faktycznych i rzeczowych obliczeń. Stanowi jedynie przepisanie deklaracji wnioskodawcy co do ilości wykorzystywanych materiałów bez jakiejkolwiek analizy, czy odpowiada to rzeczywistym potrzebom inwestora i czy zadeklarowane zużycie jest oszacowane. Inwestycja znajduje się w strefie wód morskich śródlądowych, a ich zanieczyszczenie spowoduje naruszenie tych zasobów. Uzasadnioną obawę zdaniem skarżącego, budzi także kwestia wyczuwalności zapachów (trujący odór) powstałych przy produkcji [...]. Według przyjętych przez organ za pewnik deklaracji inwestora okazuje się, że dopuszczalny próg nie został przekroczony. Problem w tym, że decyzja organu opiera się jedynie na założeniach przedsiębiorcy, podczas gdy realna produkcja może okazać się odmienna. Skarżący uważa ponadto, że decyzja o dopuszczalnej emisji pyłów i gazów może okazać się niewystarczająca. Już sam fakt nagromadzenia tak dużej i zróżnicowanej ilości substancji chemicznych (rozpuszczalników, substancji łatwopalnych) w bezpośredniej bliskości ujęcia wody stanowi potencjalne zagrożenie dla okolicy i jej mieszkańców. Skarżący podnosi również, że nieprawdziwe jest ustalenie organu (przyjęte z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia) co do ilości osób zamieszkujących w sąsiedztwie projektowanej [...] tj. przy ulicy [...]. Wbrew twierdzeniu organu nie jest ich 70. Według listy mieszkańców uprawnionych do głosowania, przy ulicy [...] mieszka ponad 90 zameldowanych pełnoletnich osób, nie licząc małoletnich co nie powinno pozostawać bez wpływu na ostateczne wnioski organu i zagrożenie płynące ze strony planowanej inwestycji. Wszystkie budynki mieszkalne przy ulicy [...] inwestor ujął w swoich rozważaniach jako potencjalnie narażone na szkodliwą działalność [...]. Skarżący wskazuje, że funkcjonowanie [...] to znaczne obciążenie dla sąsiadujących nieruchomości, których przeznaczenie i dotychczasowy sposób wykorzystywania w obliczu tak uciążliwego sąsiedztwa ulegnie zmianie. W ocenie skarżącego, organ I instancji wbrew zasadzie wyrażonej w art. 7 k.p.a., nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ nie podjął żadnych czynności wyjaśniających ograniczając się do dowolnego uznania za prawdziwe twierdzeń inwestora przy braku merytorycznych przesłanek. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz u.u.i.ś. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty proceduralne oraz dotyczące prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094). W ocenie Sądu, organ II instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania ww. przepisów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 k.p.a. wskazać należy, że materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji jest zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organy I i II instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy w kontrolowanej przez Sąd sprawie mając na uwadze treść zasad postępowania administracyjnego uregulowanych w k.p.a., umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek wymaganych przez prawo do stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. Budowa [...] wraz z niezbędną infrastrukturą zlokalizowanego w G. ul. [...], obręb [...], działki nr: [...]. Z postanowień art. 59 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. wynika, że mówiąc o przedsięwzięciach, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, można je usystematyzować w dwie podstawowe grupy - pierwsza obejmuje przedsięwzięcia, dla których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa, druga - przedsięwzięcia, w przypadku których obowiązek przeprowadzenia oceny nałożono w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Do pierwszej grupy należy zakwalifikować planowane przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogą mieć wpływ na obszar Natura 2000, ale nie są związane bezpośrednio z ochroną tego obszaru ani nie wynikają z tej ochrony. Druga natomiast obejmuje przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z 2008 r. u.u.i.ś., oraz przedsięwzięcia mogące oddziaływać na obszary Natura 2000, dla których obowiązek taki został nałożony przez organ upoważniony do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 96 ust. 2 powyższej ustawy. Uznanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkuje koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. W ocenie Sądu, organy przyjęły i trafnie zatwierdziły kwalifikację planowanego przedsięwzięcia objętego wnioskiem zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 231, poz. 1397 ze zm.). Kwalifikowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 46 posiada status "przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". W związku z powyższym, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś., realizacja przedsięwzięcia wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia tej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. W myśl przywołanego wyżej przepisu oraz art. 64 ust. 1 u.u.i.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: uwzględniając łącznie uwarunkowania określone w art. 63 ust.1; po zasięgnięciu opinii; regionalnego dyrektora ochrony środowiska - tu opinii RDOŚ w G.; organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13 i 15-17. Odnosząc się do zarzutu braku ustalenia konkretnej liczby produkowanych w [...] wskazać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Inwestor występując z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] wskazał, że celem przedsięwzięcia jest produkcja [...] kompozytowych w ilości około 12 sztuk rocznie. Zasadnie wskazuje organ II instancji, że przedsięwzięcie to ma określoną wydajność produkcyjną, która jest pochodną planowanych obiektów i określona została na około 12 sztuk [...] rocznie. Wielkości te stały się podstawą do oszacowania oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, które w ocenie RDOŚ w G. nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wnioskowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy planowanych przedsięwzięć. Nie można zatem na tym etapie postępowania dokonać precyzyjnego określenie ilości wprowadzonych do środowiska substancji bądź też ostatecznego (końcowego) określenia emisji czynników oddziałujących na środowisko. Analiza oddziaływań na środowisko na tym etapie postępowania o wydanie decyzji środowiskowej opiera się na prognozowanych wielkościach produkcji i potencjalnych oddziaływaniach na środowisko, które w związku z tym powstaną. Nie ma racji skarżący, twierdząc, że organ powinien jednoznacznie ustalić konkretną liczbę produkowanych w [...]. Stanowisko organów obu instancji co do braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest zdaniem Sądu, prawidłowe. Pojęcie przedsięwzięcia definiowane jest przez słowniczek ustawy, czyli art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. Przedsięwzięcie to zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. Podstawowym typem przedsięwzięcia jest zamierzenie budowlane. Przedmiotowe zamierzenie budowalne polegające na budowie [...] wraz z niezbędną infrastrukturą zlokalizowanego w G., ul. [...], obręb [...], działki nr: [...], może być na tym etapie postępowania charakteryzowane jedynie poprzez prognozowaną wielkość produkcji [...]. Potencjalne określenie wielkości produkcji realizowanej w ramach przyszłego przedsięwzięcia we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej nie może powodować wadliwości orzeczenia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 84 ust. 1 u.u.i.ś., w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia wynikają przede wszystkim z karty informacyjnej przedsięwzięcia. W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, kiedy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z artykułem 84 u.u.i.ś. właściwy organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia tej procedury. Jeżeli decyzję wydano bez przeprowadzania oceny, uzasadnienie takiej decyzji powinno nawiązywać do uwarunkowań wymienionych w ustępie 1 artykułu 63 u.u.i.ś. (odnosić się do kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - analogicznie jak w przypadku uzasadnienia do postanowienia o braku potrzeby przeprowadzania tej procedury). Należy podkreślić, że na tym etapie postępowania nie jest możliwe i nie jest wymagane określenie nieprzekraczalnych wielkości emisji wynikające ostatecznej wielkości produkcji [...]. Analiza oddziaływań opiera się bowiem na wielkościach, które są prognozowane przez inwestora i nie mają charakteru ostatecznego. Organ ochrony środowiska dokonuje oszacowania potencjalnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Nie są uzasadnione twierdzenia skarżącego dotyczące możliwości wprowadzenia trzyzmianowego systemu pracy przy produkcji [...] oraz w konsekwencji przekroczenia dopuszczalnych norm. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy decyzja organu I instancji przewiduje realizowanie przez inwestora dwuzmianowego systemu pracy. Możliwość powstania emisji dotyczy jakiejkolwiek emisji i w jakichkolwiek rozmiarach. Wskazać należy, że emisja jest odprowadzaniem dozwolonym (legalnym), zanieczyszczenie zaś to również emisja, ale taka, którą można byłoby określić ze względu na powodowane skutki jako kwalifikowaną, powodującą bowiem określone negatywne konsekwencje, która wobec powyższego nie powinna mieć miejsca i wobec czego jest niedozwolona. Normy dotyczące ochrony środowiska przed zanieczyszczeniem określają dopuszczalny poziom emisji zawsze w taki sposób, aby dopuszczalna "emisja" nie stała się "zanieczyszczeniem". Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku uwzględnienia opinii Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego, wskazać należy, że opinia ta nie ma charakteru wiążącego. Przepis art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem a opinią, w postaci organu współdziałającego w ich wydaniu. Istotne jest także rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. Uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, wiąże bowiem organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Brak pozytywnego uzgodnienia uniemożliwia zatem wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (por.: wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 810/11). Postanowienie, o jakim mowa w art. 77 ust. 3 u.u.i.ś. nie ma mocy wiążącej dla organu prowadzącego postępowanie główne w zakresie wyboru właściwego rozstrzygnięcia sprawy, właściwy organ wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie jest związany postanowieniem w przedmiocie zasięgnięcia opinii. Wskazać również należy, że postępowanie uzgodnieniowe nie jest natomiast właściwym trybem dla formułowania przez strony propozycji zupełnie innej lokalizacji inwestycji. Obowiązkiem organu ochrony środowiska jest bowiem ocenić planowane przedsięwzięcie w sytuacji, gdy ma ono powstać w miejscu wybranym przez podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia. Nie rozstrzyga się w jego ramach o kwestiach dotyczących wpływu planowanej inwestycji na wymagania sanitarne, immisje sąsiedzkie, wartość nieruchomości sąsiednich, czy też zamiary inwestycyjne stron. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, według którego stwierdzony przez ww. organ "złożony charakter przedsięwzięcia i jego skala" odnosi się do niedoprecyzowania wielkości rocznej produkcji [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącego, pogląd ten nie ma odzwierciedlenia w treści opinii Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2014 r., znak: [...], potrzymanej następnie w piśmie z [...] stycznia 2015 r., znak: [...]. Opinia ta nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli przepisy przewidują obowiązek zasięgnięcia opinii (decyzję wydaje się po zasięgnięciu opinii) oznacza to, że treść rozstrzygnięcia, które zapadnie po jej zasięgnięciu może być odmienna od treści opinii. W ocenie Sądu, RDOŚ w G. w uzasadnieniu decyzji z [...] maja 2015 r., wyjaśnił motywy jakimi się kierował, odrzucając stanowisko wyrażone w opinii i stwierdzając brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. O ile organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii, to taką opinią nie jest związany, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o przedmiotową opinię oraz wskazane w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. kryteria, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji w kwestii braku naruszenia przez przedsięwzięcie zasobów naturalnych. Odnosząc się do zarzutu skarżącego w tym zakresie wskazać należy, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga użycia nadmiernej ilości surowców, wody, materiałów, paliw i energii. Tym samym nie realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia zasobów naturalnych. Na temat wykorzystywania zasobów naturalnych wypowiedział się RDOŚ w G. w postanowieniu z [...] kwietnia 2015 r. (s. 6 postanowienia) oraz w decyzji z [...] maja 2015 r. (s. 7 decyzji z [...] maja 2015 r.) Odnosząc się do zarzutu związanego z uciążliwościami zapachowymi, które mogą być generowane przez planowane przedsięwzięcie wskazać należy, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że emisja wywołana przez przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczenia standardów emisyjnych, wartości odniesienia i standardów emisyjnych lotnych związków organicznych. Standard emisyjny jest narzędziem kształtowania emisji i określ dopuszczalną wielkość emisji. Należałoby to rozumieć jako określenie maksymalnie dozwolonej do odprowadzenia do środowiska ilości określonej substancji bądź energii, z określonego źródła. Ustalenie dopuszczalnej wielkości emisji ma charakter wiążący. Ustalenie takie może nastąpić w drodze aktu normatywnego (standardy ogólne - adresowane do określonego typu źródeł emisji) bądź aktem administracyjnym (standard adresowany do konkretnego źródła). Obowiązek przestrzegania standardów emisyjnych wynika z ustawy z art. 141 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.). Przestrzeganie standardu nie pozwala na naruszanie wymagań jakościowych dotyczących środowiska (w szczególności standardów jakości). Zakres i metodykę obliczeń rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń substancji w powietrzu, przedstawione zostały w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Do obliczeń wytypowano najniebezpieczniejsze zanieczyszczenia emitowane z przyszłościowej wytwórni [...] w trzech grupach: styren, aceton i fenol, ksylen, toluen, butanon, węglowodory, dwutlenek azotu N02 i pył zawieszony PM10. Zrezygnowano z obliczeń pozostałych zanieczyszczeń emitowanych przez źródła energetyczne spalające gaz ziemny, ponieważ jeżeli dwutlenek azotu N02 spełnia kryteria, to również spełnia je dwutlenek siarki S02 i tlenek węgla CO. Z akt sprawy wynika, że na terenie przyszłej wytwórni [...] planuje się zainstalować 13 źródeł spalających gaz ziemny typu E (Gz-50). Są to agregaty utrzymujące właściwą temperaturę podczas procesu produkcyjnego, o mocy cieplnej w granicach 300 kW oraz dwa kotły grzewcze o mocy 980 kW każdy. Z analizy przedstawionej w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że zanieczyszczenia energetyczne powstałe ze spalania gazu ziemnego nie będą miały istotnego wpływu na stan powietrza atmosferycznego. Zarówno w karcie informacyjnej, jak i w aneksie do karty dokonano obliczenia emisji i rozprzestrzeniania stosowanych w procesie technologicznym substancji (chemikaliów), sprawdzono również emisję maksymalną i zasięg rozkładu styrenu dla wartości maksymalnej. Obliczenia te wykazały, że [...] spełniać będzie wymagania przepisów (wartości odniesienia) ustalone dla zanieczyszczeń poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Nie zostanie także przekroczony próg wyczuwalności zapachowej. Zgodnie z danymi podanymi przez Państwowy Instytut Badawczy, charakteryzującymi styren C8H8, próg wyczuwalności jego zapachu wynosi 0,43 mg/m3. Stężenia poniżej tej wartości nie są wyczuwalne. Wyliczone stężenia będące skutkiem emisji, są o wiele niższe. Obliczone wielkości emisji substancji do powietrza, po zrealizowaniu inwestycji, znajdą swoje odzwierciedlenie w decyzji o dopuszczalnej emisji pyłów i gazów, ustalającej dopuszczalne wielkości emisji w wartości nie powodującej przekroczenia standardów jakości powietrza i wartości odniesienia. Pozwoli to na sprawdzenie czy zakład dotrzymuje warunków pozwolenia, zarówno poprzez rejestrację wielkości zużycia chemikaliów, pomiarów własnych emisji jak pomiarów służb kontrolnych. Nie można na tym etapie postępowania stwierdzić w przyszłości przekroczenia standardów emisyjnych lotnych związków organicznych. Gdyby jednak taka sytuacja wystąpiła w przyszłości istnieje możliwość zastosowania instytucji prawnej o nazwie przeglądu ekologicznego. Instytucja ta ma charakter obowiązku kierowanego do określonego podmiotu, a konkretyzowanego decyzją administracyjną. Obowiązek polega na podjęciu działań umożliwiających uzyskanie wiedzy o oddziaływaniu na środowisko danej instalacji i ujęcia tej wiedzy w sposób umożliwiających przedstawienie właściwemu organowi, a więc praktycznie ujęcia w postać dokumentu. Materialną przesłanką nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia przeglądu jest "stwierdzenie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko". Ze sformułowania tego wynika, że wystarczy powzięcie przez organ podejrzenia co do możliwości powodowania takiego oddziaływania, organ nie musi wykazywać, iż takie oddziaływanie ma miejsce. Tym niemniej podejrzenie powinno być uzasadnione, musi się oprzeć na konkretnych okolicznościach je uzasadniających, organ takie okoliczności powinien więc wyraźnie wskazać. Organ nie musi mieć pewności co do tego, że negatywne oddziaływania występują, chodzi o "możliwość" ich wystąpienia. Przegląd ma być przeprowadzony właśnie po to, żeby te podejrzenia zweryfikować i sprawdzić, czy w rzeczywistości negatywne oddziaływanie nie występuje. Podnieść również należy, że planowane przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Koniecznym i niezbędnym elementem prawidłowego postępowania w sprawie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest także stwierdzenie przez organ właściwy do jej wydania, zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W myśl art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że w świetle powyższego przepisu, zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W sytuacji, gdy plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (por.: wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 196/13, wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 829/11, wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1240/11, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr48/14). Wskazuje się także, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por.: wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11, wyrok NSA z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2546/12, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 984/13). Powyższe stanowisko znalazło również akceptację w doktrynie. Zdaniem K. Gruszeckiego, "z postanowień art. 80 ust. 2 ustawy wynika niezbicie, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oczywiście wówczas, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak już była mowa w komentarzu do art. 77 ustawy, stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami" (patrz: Krzysztof Gruszecki, Komentarz do art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX 2013 r.). Podkreśla się również, że jedynie w sytuacji, gdy dla określonego terenu istnieją obowiązujące przepisy prawa miejscowego, to stanowią one punkt odniesienia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku obowiązywania na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydanie "pozytywnej" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy dane przedsięwzięcie jest zgodne z planem. Z akt sprawy nie wynika, aby można było stwierdzić, że obiekty planowane do realizacji w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia będą emitowały intensywne i odczuwalne na znacznym obszarze zapachy. Prace lakiernicze wykonywane będą w zamkniętych budynkach wyposażonych w urządzenia ograniczające emisje rozpuszczalników, które będą redukować zapachy powstałe w trakcie produkcji. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego dotyczących oddziaływania odorotwórczego generowanego przez przedsięwzięcie. Odnosząc się do zarzutu związanego z kwalifikowaniem przedsięwzięcia jako zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, bądź zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, wskazać należy, że do zagadnień tych odniosły się organy obu instancji. Podnieść także należy, że planowane przedsięwzięcie nie jest zakładem o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, bądź zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, gdyż ilość substancji jednocześnie znajdujących się na terenie zakładu nie przekracza wartości progowych uregulowanych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 10 października 2013 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1479), jako decydujących o zaliczeniu przedsięwzięcia do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Zgodnie z art. 244 p.o.ś., prowadzący zakład, którego działalność może być przyczyną wystąpienia awarii, podmiot transportujący substancje niebezpieczne oraz organy administracji są obowiązani do ochrony środowiska przed awariami. Podmioty powodujące awarię. Pozornie podmiotami, których działania mogą spowodować powstanie poważnej awarii, są jedynie: prowadzący zakłady zaliczone do stwarzających zagrożenie; dokonujący przewozu substancji niebezpiecznych. Zgodnie jednak z definicją poważnej awarii dodać tu trzeba, że dotyczy to również podmiotów dokonujących innych czynności przygotowawczych do procesów przemysłowych lub transportu (np. magazynowanie), o ile dokonywane są one poza zakładem. Poważna awaria może być spowodowana przez niewłaściwe obchodzenie się z każdą substancją. Praktycznie więc adresatem omawianego przepisu powinien być niemal każdy przedsiębiorca. Na stronie 12 i 19 decyzji RDOŚ w G. przewidziano działania zapobiegawcze wystąpieniu sytuacji awaryjnej (wypadek, wybuch, pożar). Z tych powodów Sąd nie uwzględnił zarzutów skarżącego w tym zakresie. Odnosząc się do zagadnienia emisji styrenu z zakładu wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że maksymalne stężenie tej substancji w strefie obejmującej 200 m, są znacznie mniejsze niż próg wyczuwalności zapachu tej substancji. Odnosząc się do kwestii poruszonej w skardze na temat odprowadzania do wód [...] oczyszczonych wód opadowych wskazać należy, że odprowadzane ścieki oczyszczane będą zgodnie z obowiązkami wynikającymi z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1800). Stężenie wskaźników zanieczyszczeń nie przekroczy wartości dopuszczalnych określonych w ww. rozporządzeniu. Planowana do realizacji inwestycja nie naruszy warunków określonych dla poprawy lub zachowania potencjału wód [...], w granicach ich jednolitej części. Ścieki deszczowe z dachów budynków oraz utwardzonych nawierzchni [...] odprowadzane będą do [...]. Projektowany wylot zlokalizowany zostanie w basenie. Planuje się również wylot kanalizacji deszczowej na działce nr [...]. Odprowadzane wody opadowe zostaną oczyszczone zgodnie z wymaganiami przepisów określonych w § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z 18 listopada 2014 r. Po oczyszczeniu wód opadowych w projektowanym osadniku i separatorze substancji ropopochodnych, stężenie wskaźników zanieczyszczeń nie przekroczy wartości dopuszczalnych, ustalonych wyżej przywołanym rozporządzeniem: zawiesiny ogólne < 100 mg/dm3, węglowodory ropopochodne <15 mg/dm3.Planowane przedsięwzięcie nie będzie się wiązać z zapotrzebowaniem wody na cele produkcyjne, nie będą więc powstawać ścieki technologiczne, Woda wykorzystywana będzie na cele socjalno-bytowe w ilości ok. 6200 m3/rok. Ilość ścieków odpowiadać będzie wielkości zużycia wody, tj. 6200 m3/rok. Ścieki te zostaną skierowane do miejskiej kanalizacji sanitarnej. Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek pozwalających na zakwestionowanie stanowiska organów obu instancji dotyczącego liczby osób zamieszkujących w sąsiedztwie projektowanej [...]. Zdaniem Sądu, obszar oddziaływania inwestycji został prawidłowo wyznaczony przez organy obu instancji. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że planowane przedsięwzięcie nie stanowi zagrożenia dl przedmiotów i celów ochrony obszarów [...], ich integralności oraz spójności sieci Natura 2000. Wskazać również należy, że odległość planowanego przedsięwzięcia od [...], nie ma wpływu na wystąpienie zagrożenia dla środowiska oraz zdrowia i życia ludzi. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów wskazujących na ryzyko wystąpienia takiego oddziaływania. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego ograniczeń w sposobie użytkowania należącej do niego nieruchomości, która obecnie jest w części wynajmowana, z uwagi na prognozowane oddziaływanie przedsięwzięcia na ww. nieruchomość, wskazać należy zagadnienie to nie jest objęte zakresem przedmiotu postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Wskazać należy, że jeżeli w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia nie zachodzą przesłanki prawne, które wykluczają możliwość jej wydania, wówczas organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia zgodnie z wnioskiem inwestora. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest, zgodnie z art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., jest aktem administracyjnym ustalającym środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Ustalenie tychże uwarunkowań powinno być w konsekwencji podstawowym elementem jej treści. Ustalenie uwarunkowań powinno nastąpić w trakcie postępowania zmierzającego do wydania tejże decyzji. Ustalenie uwarunkowań nastąpić powinno poprzez ogólną procedurę administracyjną i uzyskane w niej informacje (oparte w szczególności na przedłożonej przez wnioskodawcę tzw. karcie informacyjnej przedsięwzięcia), z uwzględnieniem obowiązujących przepisów i wiedzy organu dotyczącej regulowanych decyzją zagadnień. W kontrolowanej przez Sąd sprawie, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn: "Budowa [...] wraz z niezbędną infrastrukturą" załączono szereg załączników istotnych dla sprawy, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia. Karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem, który służy jedynie stwierdzeniu konieczności lub braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. I na tym zasadniczo kończy się rola tego dokumentu. W przypadku, gdy organ nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, dokumentem, który pozwala na potwierdzenia tożsamości przedsięwzięcia, jest załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nazywany charakterystyką przedsięwzięcia. Charakterystyka przedsięwzięcia sporządzana jest przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ ostatecznie na podstawie karty informacyjnej, a także innych dokumentów i uzupełnień - określa elementy charakterystyczne dla przedsięwzięcia, które wpływają na jego zakres oddziaływania na środowisko, a które pozwalają na nienakładanie obowiązku oceny. Zdaniem Sądu, zastrzeżenia skarżącego dotyczące przyjętych przez organ parametrów planowanego przedsięwzięcia dotyczą danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Zarzuty te, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazywałaby m. in. na wady karty informacyjnej przedsięwzięcia. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów dysponujący równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przedłożonej przez inwestora. Skarżący nie przedstawił żadnej opinii specjalistycznej, która podważałaby ustalenia organów obu instancji dokonane m.in. na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Karta informacyjna przedsięwzięcia dołączona do wniosku inwestora w niniejszej sprawie zawiera informacje dotyczące zakresu potencjalnego oddziaływania na środowisko związane z funkcjonowaniem takiego przedsięwzięcia także na etapie jego eksploatacji. Dotyczy to planowanej wielkości produkcji obejmującej około 12 sztuk [...], wielkości wprowadzanych emisji do powietrza, odprowadzanych do wód ścieków, jak i wielkości poboru wody na potrzeby funkcjonowania danego przedsięwzięcia. Warunki takie może wskazywać rozstrzygnięcie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tego typu parametry mogą się również znaleźć w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jako element charakterystyki przedsięwzięcia załączanej do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, podnieść należy, że z zasady wyrażonej wart. 8 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Według Sądu, kierując się tak zakreśloną treścią tej zasady postępowania administracyjnego nie można zgodzić się z zarzutem przedstawionym w skardze dotyczącym naruszenia zarzucanych przepisów k.p.a. przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Jeżeli rozstrzygnięcie decyzji nie pozostaje w sprzeczności z treścią jej uzasadnienia, to sytuacja taka wbrew, nie narusza art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. organ administracji musi wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji aktu (decyzji lub postanowienia) bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnienia decyzji organu I i II instancji są skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniają tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych w uzasadnieniach decyzji organu I i II instancji przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, motywy decyzji obu instancji zostały tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierowały się organy przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą. Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji zarówno organu I jak i II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji organu I i II instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć, których przedmiotem jest stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. Budowa [...] wraz z niezbędną infrastrukturą zlokalizowanego w G., ul. [...], obręb [...], działki nr: [...]. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 80 k.p.a. Przepis ten wymaga, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego. Wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej organy zawarły w uzasadnieniu decyzji. Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią również uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć. W uzasadnieniach tych decyzji znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem rozstrzygnięcia polegającego na stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. Budowa [...] wraz z niezbędną infrastrukturą. Organy dokonały interpretacji powołanych w decyzjach norm prawnych. Podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły także w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne pozwalające na stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Proces ten w ocenie Sądu, znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zarówno organu I i II instancji. W niniejszej sprawie organ II instancji prowadził postępowanie od początku, nie będąc związany ustaleniami organu instancji niższej. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne uchylenie na stronie 22 decyzji organu I instancji POUCZENIA w podanym brzmieniu, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.