IV SA/Wa 762/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 127 w związku z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446) – po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. Oraz [...] Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, częścią biurową i garażami podziemnymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną pomiędzy ul. [...] na działkach o nr ewid. [...], [...], z obrębu [...] w [...] [...], w ramach którego nastąpi realizacja przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. garaży samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o pow. użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, którego inwestorem jest [...] Sp. z o.o. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przedstawia się w sposób następujący. W dniu [...] czerwca 2016 r. [...] Sp. z o.o. złożyła do Prezydenta [...] wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, częścią biurową i garażami podziemnymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną pomiędzy ul. [...] na działkach ewid. nr [...] [...] obręb [...] w [...] [...], w ramach którego nastąpi realizacja przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. garaży samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha. W dniu [...] marca 2017 r. Prezydent [...] wydał postanowienie, w którym odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. W dniu [...] maja 2017 r. Prezydent [...] na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), dalej jako "uooś", wydał decyzję w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Z postanowieniem oraz decyzją nie zgodziła się w odwołaniu [...] Sp. z o.o. Decyzji zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 63 ust. 1 i 2 oraz art. 61 ust. 1 ustawy poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Wskazała, że organ oparł się wyłącznie na danych przedstawionych przez inwestora, które nie są wystarczające do stwierdzenia, że nie istnieje potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem odwołującej się, organ naruszył art. 63 ust. 1 uooś poprzez nieuwzględnienie rzeczywistego kumulowania się oddziaływań oraz bagatelizując wzrost emisji spalin oraz hałasu. Strona podniosła m. in., że inwestycja będzie polegała na budowie wielokondygnacyjnych budynków mieszkalnych z usługami, częścią biurową i garażami podziemnymi. Realizacja przedsięwzięcia będzie się zatem wiązała nie tylko z ruchem samochodów osobowych, ale również cięższych pojazdów zaopatrzenia/obsługi, które będą dodatkowo korzystać ze wspomnianej infrastruktury. Taka liczba samochodów będzie miała wpływ na przepływowość okolicznych ulic i będzie powodowała znaczne spowolnienia ruchu, które dodatkowo potęgują emisję spalin. Podniosła, że planowana duża wycinka drzew powinna być poprzedzona szczegółową oceną oddziaływania inwestycji na środowisko. Ponadto, przy realizacji przedsięwzięcia będą emitowane hałasy. Organ skupił się wyłącznie na budynku E i stwierdził, że metoda, która będzie zastosowana przy jego wznoszeniu nie wywoła negatywnego oddziaływania na tereny przyległe do granic działki. Organ nie wskazał natomiast skutków związanych z budową pozostałych budynków, które prawdopodobnie będą ingerowały w warstwę wodonośną. Zdaniem strony, organ pominął także oddziaływanie inwestycji związane z zacienianiem terenów sąsiednich. Od decyzji odwołała się również [...] S.A., która wskazała, że przedsięwzięcie usytuowane jest w bliskiej odległości linii kolejowej nr [...] oraz [...], które objęte są pracami pn. "Modernizacja linii nr [...] w obrębie stacji PKP [...] w powiązaniu z linią [...] i stacją [...] [...]". Na wskazanym odcinku linii kolejowej nr [...] średnie natężenie ruchu pociągów w 2016 r. wynosiło ok. 110 pociągów/dobę oraz ok. 37 pociągów/dobę na linii kolejowej nr [...]. Z uwagi na planowaną modernizację linii nr [...] na odcinku [...] - [...] oraz linii nr [...] pomiędzy [...] a [...] w najbliższych latach planowane jest przeniesienie ruchu pociągów dalekobieżnych na linię nr [...]. W związku z powyższym, w okresie realizacji inwestycji kolejowej nastąpi znaczny wzrost średniego natężenia ruchu pociągów, co spowoduje wzrost uciążliwości akustycznych. Zdaniem strony, przedmiotowy obszar stanowi teren szczególnie narażony na niekorzystne warunki akustyczne, co powoduje spadek komfortu życia mieszkańców planowanej zabudowy, wywołany eksploatacją linii kolejowej na ww. odcinku. Inwestor powinien zatem zostać zobowiązany do przeprowadzenia pełnej analizy akustycznej z uwzględnieniem istniejącego tła akustycznego oraz oddziaływań skumulowanych. Inwestor odniósł się pisemnie do stawianych zarzutów. Wskazał, że w postępowaniu zostały przeprowadzone wszystkie potrzebne czynności, w tym również organ uwzględnił interesy stron. Organ rozważył kwestię powiązań z innymi przedsięwzięciami, m.in. wskazał, że bierze pod uwagę dalsze sąsiedztwo terenów kolejowych, przy czym z uwagi na skalę i charakter przedsięwzięcia jego realizacja i eksploatacja nie wpłynie na zwiększenie oddziaływań skumulowanych na terenie i w rejonie inwestycji. Organ ustalił, iż wszystkie emisje związane z inwestycją będą mieścić się w dopuszczalnych normach. Potwierdzeniem poczynionych ustaleń są pozytywne opinie organów inspekcji sanitarnej i ochrony środowiska. Zdaniem inwestora, bezprzedmiotowy jest wniosek o zobowiązanie go do przeprowadzenia pełnej analizy akustycznej z uwzględnieniem istniejącego tła akustycznego oraz oddziaływań skumulowanych, ponieważ taka analiza została już wykonana - pt. "Akustyka budowlana: izolacyjność akustyczna przegród zewnętrznych; określenie miarodajnego poziomu hałasu zewnętrznego dla budynków A,B,C,D,E przy ulicy [...]." Na podstawie tej analizy uznano konieczność zastosowania zabezpieczeń akustycznych, służących zapewnieniu wymaganego komfortu akustycznego mieszkańców projektowanego osiedla. Odnosząc się do odwołania wniesionego przez Spółkę [...] Sp. z o.o. inwestor wskazał, że zarzut co do braku całościowej analizy należy uznać za nieuzasadniony i nie mający pokrycia w materiale dowodowym. Inwestor poniósł, że organ zgromadził dokumentację pozwalającą na szczegółową ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko oraz wyciągnął z niej prawidłowy wniosek, iż respektować ona będzie wymogi ochrony krajobrazu i środowiska przyrodniczego. Również zarzut dotyczący ingerencji projektowanej zabudowy w warstwę wodonośną należy uznać go za całkowicie niezasadny. Decyzja bowiem wyraźnie nawiązuje do wszystkich budynków, ze szczególnym uwzględnieniem warunków najmniej korzystnych, tj. budynku E, dla którego zakłada się 2 kondygnacje podziemne z lokalnymi przegłębianiami, jako stwarzającego ryzyko największej ingerencji w środowisko gruntowo-wodne. W tych okolicznościach, po rozpoznaniu ww. odwołań stron, została wydana opisana na wstępie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. W uzasadnieniu organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r., poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016 r., poz. 353 - "uooś"). Organ I instancji w przedmiotowej sprawie wydał decyzję w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Charakterystyka przedsięwzięcia, będąca załącznikiem, stanowi integralną część decyzji oraz określa zakres i sposób realizacji przedsięwzięcia. Organ podał, że inwestor planuje realizację przedsięwzięcia etapowo. Organ stwierdził, że do wniosku dołączono: kartę informacyjną przedsięwzięcia wraz z jej zapisem w formie elektronicznej na informatycznym nośniku danych, poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, mapę w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej, wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W dniach [...] sierpnia 2016 r., [...] października 2016 r., [...] listopada 2016 r., [...] stycznia 2017 r. inwestor przedłożył wyjaśnienia dotyczące wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia. Odnosząc się do karty informacyjnej przedłożonej przez inwestora, organ stwierdził, że przeanalizowano w niej oddziaływanie inwestycji pod kątem wszystkich wymaganych aspektów, w tym także na tereny sąsiednie, mając na względzie ochronę elementów przyrodniczych. Informacje podane przez inwestora w karcie informacyjnej są rzetelne i wiarygodne, a dokument ten spełnia wymogi określone w art. 62a ust. 1 ustawy. Organ wyjaśnił, że art. 62a ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane m.in. o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia. Uznał, że wskazanie innych wariantów lokalizacyjnych i technicznych jest wymogiem ustawowym w stosunku do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, którego sporządzenie w niniejszym postępowaniu nie było wymagane. W ocenie organu oraz organów opiniujących, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], karta informacyjna przedsięwzięcia spełnia wymogi ustawy. Organ podkreślił, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu wskazał, że informacje zawarte w przedłożonej dokumentacji potwierdzają wystąpienie oddziaływań na etapie realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia. Bezpośrednie oddziaływania będą miały jedynie zasięg lokalny, ograniczony do najbliższego obszaru realizacji przedmiotowej inwestycji. Oddziaływania powstające na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia będą krótkotrwałe i ustąpią po zakończeniu prac budowlanych. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. podtrzymał swoje stanowisko. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko uzasadniając, że w celu zminimalizowania ujemnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko zastosowane zostaną wskazane rozwiązania. Stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na środowisko oraz pismem z dnia [...] lutego 2017 r. podtrzymał swoje stanowisko. Organ podał, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przeanalizowano oddziaływanie inwestycji pod kątem wszystkich wymaganych aspektów środowiskowych. Dołączona do wniosku inwestora karta informacyjna spełnia ustawowe wymogi. Dodatkowo zauważył, że wyspecjalizowane organy dokonując oceny przedstawionej karty informacyjnej przedsięwzięcia uznały, iż brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem organu, przedłożone przez inwestora wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokumenty przedstawiają stan faktyczny sprawy oraz nie budzą wątpliwości. Organ stwierdził, że wnioskodawca w karcie informacyjnej przedsięwzięcia zawarł opis sąsiedztwa planowanej inwestycji, które stanowią tereny kolejowe, usługowe (Centrum Handlowe [...]), tereny ogródków działkowych oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (usytuowanej za ul. [...]) jak również przedstawił wpływ inwestycji na środowisko. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że emisja hałasu w fazie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na tereny, dla których ochrony zostały określone dopuszczalne poziomy hałasu, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ I instancji prowadząc postępowanie administracyjne poddał weryfikacji dokumentację zgromadzoną w toku postępowania, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia i uznał, że spełnia ona wymagania art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy, a zawarte w niej informacje są wystarczające. W ocenie organu, podniesiona w odwołaniu kwestia braku przeprowadzenia przez organ analizy oddziaływań skumulowanych, tj. ruchu pojazdów po terenie przedsięwzięcia z ruchem samochodów po drogach publicznych, w tym w szczególności ul. S. oraz ruchu wywołanego funkcjonowaniem Centrum Handlowego [...], jak również ruchu kolejowego na zdrowie i warunki przyszłych mieszkańców, jest nieuzasadniona. Oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na istniejące otoczenie zostało szczegółowo zbadane przez organ I instancji i opisane w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku przedstawienia przez inwestora ewentualnych wariantów inwestycji, organ podzielił w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II OSK 249/16, w którym Sąd wskazał, że z treści art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. d uooś wynika, że umieszczenie w karcie informacyjnej danych o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora. Organ dodał, że podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów, której wnioski pozostawałyby w sprzeczności do zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przedłożonej przez inwestora. Odwołujący się nie przedstawili żadnej opinii specjalistycznej, która podważałaby ustalenia organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wydając kwestionowaną decyzję uwzględnił rodzaj i charakter przedsięwzięcia, w tym powiązania z innymi przedsięwzięciami oraz usytuowanie przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając naruszenie: - art. 136 § 1 k.p.a. poprzez brak samodzielnego rozpoznania sprawy i nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów w sprawie, ewentualnie niezlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji; - art. 63 ust. 1 i 2 oraz art. 61 ust. 1 i 62 ust. 1 uooś poprzez błędne przyjęcie, że organ I instancji w sposób wystarczający wykazał przesłanki do przyjęcia, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia; - art. 84 ust. 1 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że organ I instancji właściwie zastosował ten przepis i wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; - naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego i wydanie decyzji, pomimo dysponowania niewystarczającymi danymi na poparcie stanowiska organu I instancji oraz brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji w mocy, pomimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie uchylenie także decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2017 r. oraz postanowienia tego organu z dnia [...] marca 2017 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniosło o oddalenie skargi. W toku postępowania sądowego, pismem z dnia [...] marca 2018 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., będąca wnioskodawcą przedmiotowego przedsięwzięcia, wniosła o oddalenie skargi. Zdaniem uczestnika postępowania, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Decyzje zostały wydane w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe oraz wyczerpującą i rzetelną analizę materiału dowodowego. Skarga oparta jest na błędnie pojmowanym charakterze karty informacyjnej oraz opinii wydawanych w postępowaniu przez organy pomocnicze. Uczestnik postępowania wskazał, że złożył kartę informacyjną przedsięwzięcia, która następnie podlegała wyjaśnieniom i uzupełnieniu. Żaden z organów nie miał wątpliwości co do zawartych w karcie informacji. W ocenie uczestnika, organy obu instancji wnikliwie przeanalizowały kwestie kumulowania się oddziaływań i wyraźnie wskazały w uzasadnieniach decyzji, że zasięg przestrzenny oddziaływania przedsięwzięcia ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca jego realizacji. Organy wyjaśniły wszystkie okoliczności, które były istotne w sprawie, w sposób wyczerpujący odnosząc się do kryteriów z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Spodziewany wzrost natężenia ruchu nie jest argumentem przemawiającym za uznaniem negatywnego oddziaływania inwestycji, a jedynie wskazuje na nieistotny wzrost liczby poruszających się pojazdów. Całkowicie niezasadny jest również podnoszony przez skarżącą zarzut, jakoby organy pominęły w analizach fakt usunięcia z terenu przeznaczonego pod przedsięwzięcie kolidującej zieleni. Zagadnienie to zostało w sposób wyczerpujący przedstawione w karcie informacyjnej, do której odnoszą się decyzje organów obu instancji. Ponadto, wnioskodawca przeprowadził pełną analizę akustyczną z uwzględnieniem istniejącego tła akustycznego oraz oddziaływań skumulowanych i taki dokument pt. "Akustyka budowlana: izolacyjność akustyczna przegród zewnętrznych; określenie miarodajnego poziomu hałasu zewnętrznego dla budynków A,B,C,D,E przy ulicy [...] został złożony w I instancji do akt sprawy. Na podstawie tej analizy przewidziano konieczność zastosowania zabezpieczeń akustycznych, służących zapewnieniu wymaganego komfortu akustycznego mieszkańców projektowanego osiedla. Odnosząc się do zarzutu ingerencji planowanej inwestycji w warstwę wodonośną, uczestnik stwierdził, że skarżąca pomija w tym zakresie dane zawarte w karcie informacyjnej. Zdaniem uczestnika, nie jest również uzasadniony zarzut dotyczący zacieniania terenów sąsiednich, gdyż winien on podlegać rozważeniu przede wszystkim na etapie pozwolenia na budowę. Zdaniem uczestnika, organy w niniejszej sprawie dysponując wyczerpującym materiałem dowodowym dokonały prawidłowej oceny w zakresie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r., złożonym na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, skarżąca [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. podtrzymała skargę w całości. W uzasadnieniu skarżąca zwróciła uwagę na okoliczności, które jej zdaniem nakazywały przyjąć, że konieczne było przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tj.: konieczność badania oddziaływań skumulowanych wynikających z ustawy, zanieczyszczenie powietrza, emisja hałasu, wyjątkowa lokalizacja przedsięwzięcia o silnym natężeniu oddziaływań skumulowanych, ingerencja w strefę wód podziemnych, wycinka drzew, brak wariantów realizacyjnych, opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. i opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. potwierdzające fakt oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowisko [...] S.A. z dnia [...] stycznia 2017 r., zgodnie z którym określenie właściwej odległości budynków od linii kolejowej jest możliwe wyłącznie na podstawie badań zasięgu ponadnormatywnego hałasu w środowisku. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., wobec złożonego przez skarżącą na rozprawie pisma z dnia [...] lipca 2018 r., podtrzymała stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. oraz zawarty w nim wniosek o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Zdaniem uczestnika, zarzuty formułowane przez skarżącą w załączniku do protokołu rozprawy powinny podlegać pominięciu jako spóźnione i z tego względu niedopuszczalne. Uczestnik stwierdził, iż skarżąca w przedmiotowym piśmie: - dopuszcza się manipulacji zgromadzonym w sprawie materiałem oraz formułowania fałszywych twierdzeń - m. in.: wskazując, że ulica [...] będzie rzekomo jedynym dojazdem do planowanego przedsięwzięcia, podczas gdy KIP wyraźnie wskazuje, że dojazd zapewniony będzie poprzez ul. [...] - [...] oraz nowo projektowaną ulicę po stronie zachodniej [...]; ruch z planowanego osiedla będzie rzekomo kumulował kilka tysięcy pojazdów, podczas gdy było to sformułowanie odniesione do Centrum Handlowego [...] w piśmie uczestnika, którego to Centrum skarżąca jest współwłaścicielem; rzekomego braku oceny oddziaływań skumulowanych w KIP oraz w decyzjach wydanych w sprawie, podczas gdy ocena w tym zakresie została dokonana, - formułuje oderwane od stanu prawnego i faktycznego twierdzenia, aby podważać wiarygodność KIP, w tym twierdzenie, że najprawdopodobniej dojdzie do negatywnego oddziaływania na środowisko; - formułuje twierdzenia w oderwaniu od regulacji planistycznych na tym terenie, przewidujących lokalizację inwestycji, o którą wnioskował uczestnik. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, częścią biurową i garażami podziemnymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną pomiędzy ul. [...] na działkach o nr ewid. [...], [...], z obrębu [...] w [...] [...], w ramach którego nastąpi realizacja przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. garaży samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o pow. użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha. Na wstępie wskazać należy, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm. – "uooś"). Celem tej ustawy jest zidentyfikowanie niekorzystnych oddziaływań inwestycji na środowisko oraz wprowadzenie adekwatnych środków łagodzących i kompensujących te oddziaływania. Osiągnięcie tego celu ma być wspierane przez udział w postępowaniu organów uzgadniających oraz społeczeństwa. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 ustawy). Przepis art. 74 ustawy określa, jakie dokumenty i informacje powinny zostać załączone do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie takie nie prowadzi bezpośrednio do udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację inwestycji, co następuje dopiero na etapie decyzji o warunkach zabudowy, a następnie decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie to sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Dlatego też postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie tej decyzji, w myśl art. 71 ust. 2 ustawy, jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter szczególny, ponieważ jest niezbędnym elementem ubiegania się o inne decyzje stanowiące bezpośrednią podstawę realizacji przedsięwzięcia. Przepis art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, że ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: 1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, 10, 14 i 18; jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1. W art. 59 ust. 1 uooś określono, jakie przedsięwzięcia muszą być poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Pierwsza grupa obejmuje przedsięwzięcia, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny wynika bezpośrednio z mocy prawa. Do tej grupy należy zakwalifikować przedsięwzięcia, które zawsze znacząco mogą oddziaływać na środowisko. Zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko będzie równoznaczne z koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Druga grupa to przedsięwzięcia, w przypadku których obowiązek przeprowadzenia oceny nałożono w formie indywidualnego aktu administracyjnego - są to takie przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie oddziaływać na środowisko. W ich przypadku konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest uzależniona od tego, czy obowiązek jej dokonania został stwierdzony w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, wskazać należy, że planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane przez orzekające w sprawie organy, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy. Charakterystyka przedsięwzięcia, będąca załącznikiem do decyzji, stanowi integralną część decyzji organu I instancji oraz określa zakres i sposób realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia dołączono: kartę informacyjną przedsięwzięcia wraz z jej zapisem w formie elektronicznej na informatycznym nośniku danych, poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, mapę w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej, wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W dniach [...] sierpnia 2016 r., [...] października 2016 r., [...] listopada 2016 r., [...] stycznia 2017 r. inwestor przedłożył wyjaśnienia dotyczące wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1 uooś, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria wskazane w pkt 1 dotyczącym rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia oraz w pkt 2 odnoszącym się do usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska. Mając na uwadze kryteria określone w art. 63 uooś, organ rozważył, czy przedmiotowe przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Podstawę do dokonania oceny w tym zakresie stanowiła karta informacyjna przedsięwzięcia, będąca załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że informacje podane w karcie informacyjnej są rzetelne i wiarygodne, a dokument ten spełnia wymogi określone w art. 62a ust. 1 uooś. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć: w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia. Natomiast w przypadku, gdy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy dołączyć kartę informacyjną przedsięwzięcia. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Ponieważ przedmiotowe przedsięwzięcie, ze względu na realizację garaży samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podstawę oceny, czy przedsięwzięcie to może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stanowiła karta informacyjna przedsięwzięcia (art. 74 ust. 1 pkt 2 uooś). Jak wskazano powyżej, przepisy dotyczące przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko wyróżniają dwa rodzaje takich przedsięwzięć, tj. mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z fakultatywną oceną oddziaływania na środowisko, o której konieczności lub braku konieczności przeprowadzenia orzeka organ po przeprowadzeniu analizy w świetle art. 63 uooś. W drugim przypadku mamy do czynienia z obligatoryjną oceną oddziaływania na środowisko. W okolicznościach niniejszej sprawy, przedsięwzięcie zalicza się do pierwszej kategorii, a zatem do przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest fakultatywne. Podstawą dokonania oceny, czy dla przedsięwzięć poddawanych ocenie oddziaływania na środowisko fakultatywnie zachodzi potrzeba przeprowadzenia takiej oceny, jest karta informacyjna przedsięwzięcia. Jest to dokumenty szczególny, sformalizowany, którego treść i zakres regulowane są przepisami uooś. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 713/16 (Lex nr 2435556), jakkolwiek przedłożona przez inwestora i spełniająca wymogi karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródła ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych, zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył kartę informacyjną przedsięwzięcia, która podlegała uzupełnieniu, a następnie ocenie przez wyspecjalizowane organy opiniujące, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Orzekające w sprawie organy uznały, że dane zawarte w karcie informacyjnej są rzetelne i wiarygodne, a dokument ten spełnia wymogi ustawowe. Zgodnie w art. 63 ust. 1 uooś organ I instancji wydał postanowienie, w którym odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, a następnie wydał decyzję w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie dokonały ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego, prawidłowo wyjaśniły i obszernie uzasadniły powody odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w kontekście kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 uooś. Inwestor w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, złożonej wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zawarł opis sąsiedztwa planowanej inwestycji, jak również przedstawił wpływ inwestycji na środowisko. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.