IV SA/Wa 786/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 5 marca 2019 r. Wojewoda [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. W skardze Wojewoda [...] wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie ustaleń § 21 ust. 3 pkt 3, naruszających przepisy odrębne wynikające z dyspozycji art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jak również stwierdzenie nieważności części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów oznaczonym symbolami: 18.MN, 20.MN, 24.MN, 26.MN, 31.MN, 40.MN, 39.MNU, 46.MNU, 48.MNU, 51.MNU, 45.UO, 41.MNL, 47.MNL, 49.MNL, stanowiących grunty leśne, w zakresie wyszczególnionych w skardze działek ewidencyjnych w obrębie wsi [...], wskazując naruszenie w sposób istotny trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz właściwości organów, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, iż do ustaleń planu miejscowego nie wprowadzono warunków wynikających z decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], wyrażającej zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa na cele nieleśne, w tym przede wszystkim zachowania minimalnego normatywu powierzchni biologicznie czynnej określonej na poziomie 80% działki leśnej. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...], reprezentowana przez Burmistrza [...] wskazała, że uznaje w całości stanowisko Wojewody [...] oraz poinformowała, że przygotowano projekt uchwały w sprawie uwzględnienia skargi Wojewody [...]. Przy piśmie z dnia 18 kwietnia 2019 r. organ nadesłał uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Nr [...] w sprawie uwzględnienia skargi Wojewody [...] z dnia 5 marca 2019 r. oraz stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie objętym skargą, podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506) oraz art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Ponadto, w powyższym piśmie organ zawarł wniosek o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dni jej otrzymania. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w pkt 1 i 2. Przepis art. 161 § 2 p.p.s.a. stanowi, że postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy niewątpliwie uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego (w całości lub w części) zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W niniejszej sprawie dyspozycję tego przepisu wypełniła Rada Miejska w [...], podejmując uchwałę z dnia [...] kwietnia 2019 r. Nr [...] w sprawie uwzględnienia skargi Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] oraz stwierdzenia nieważności uchwały w zakresie objętym skargą Wojewody [...]. Po przeprowadzeniu analizy zasadności skargi Wojewody [...], Rada Miejska w [...] uwzględniła skargę w całości, celem umożliwienia doprowadzenia do zgodności z przepisami prawa podjętej przez Radę Miejską w [...] uchwały z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Organ uznał za zasadne podjęcie uchwały stwierdzającej nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w zakresie objętym skargą, co umożliwi ponowienie w niezbędnym zakresie procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w części objętej skargą oraz doprowadzenie do zgodności uchwały z przepisami prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 2377/14, rada gminy, działając na podstawie art. 54 § 3 w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może uwzględnić skargę do sądu administracyjnego na własną uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stwierdzić jej nieważność (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie nieważności uchwały w kwestionowanej części odnosi skutek ex tunc. Oznacza to, że w zaskarżonym zakresie uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego, natomiast stwierdzenie nieważności uchwały we wskazanej części odnosi skutki od dnia jej podjęcia. W opisanych okolicznościach, uwzględnienie skargi przez organ powoduje, że dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, wobec stwierdzenia przez organ nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie objętym skargą. Z tych przyczyn, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.