IV SA/Wa 833/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym 1) wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i 2) sprawy ze skargi A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...], sygn. [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora generalnego Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego postanawia: 1. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi; 2. odrzucić skargę. W piśmie z dnia 1 kwietnia 2013 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...], sygn. [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...]. W skardze również zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga A. S. jest już drugą skargą wniesioną na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...], sygn. [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...] i już była przedmiotem rozpoznania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2522/12 odrzucił skargę, wskazując w uzasadnieniu, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest stanowisko Szefa Służby Cywilnej zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] w sprawie konkursu na stanowisko [...] – sygn. [...]. Przedmiotowe stanowisko organ zajął po rozpatrzeniu odwołania A. S. z dnia 7 maja 2001 r. od wyników postępowania konkursowego sygn. [...]. Wyniki postępowania ustalił uchwałą z dnia [...] kwietnia 2001 r. Zespół Konkursowy powołany przez Szefa Służby Cywilnej. Zespół wskazał, który spośród kandydatów został uznany jako najlepszy na wolne stanowisko urzędnicze w służbie cywilnej i może zostać zatrudniony jako [...]. W myśl postanowień art. 45 wówczas obowiązującej ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.) oraz § 16 ust. 1 wówczas obowiązującego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz. U. Nr 91, poz. 1028 ze zm.), osoby uczestniczące w konkursie mogły kwestionować ustalony przez Zespół wynik konkursu w drodze środka prawnego, nazwanego przez ustawodawcę "odwołaniem", kierowanym do Szefa Służby Cywilnej. W dalszej części uzasadnienia Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie Szef Służby Cywilnej nie uwzględnił odwołania skarżącego i pismem z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] odmówił stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu na stanowisko [...], tym samym zaakceptował wynik konkursu. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego akt wydany przez Szefa Służby Cywilnej na skutek rozpatrzenia odwołania jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego [por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 2908/00 (Lex nr 46137, Pr. Pracy 2001 r. nr 4, str. 42; tak również: wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA 1432/00, niepubl. oraz wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 1131/05, niepubl., dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. W tym miejscu przypomnieć należy, że w orzecznictwie i literaturze przedmiotu prezentowany jest pogląd, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są takimi orzeczeniami, nawet gdy nie zachowują w pełni sformalizowanych wymagań przewidzianych w art. 107 § 1 kpa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów orzecznictwo i piśmiennictwo zalicza przede wszystkim oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o stanie sprawy i podpis osoby reprezentującej organ. Dodać należy, że to nie forma, lecz treść rozstrzygnięcia wskazuje na jego walor władczego zajęcia stanowiska przez organ władzy publicznej. Niewątpliwie wskazane wyżej warunki spełnia akt Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...], albowiem organ we władczy sposób wypowiedział się w zakresie prawidłowości przeprowadzonego przez Zespół konkursu. Organ rozstrzygnął, że będący kandydatem skarżący zostaje pozbawiany możliwości zatrudnienia jako członek korpusu służby cywilnej. Rozpoznając skargę A. S. na opisaną wyżej decyzję Szefa Służby Cywilnej Sąd w pierwszej kolejności był zobligowany do zbadania jej dopuszczalności. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia – w myśl art. 52 § 2 tej ustawy – należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przepisach ustawy o służbie cywilnej brak regulacji dotyczących sposobu kwestionowania decyzji Szefa Służby Cywilnej rozstrzygającej o braku naruszenia zasad postępowania konkursowego. Zatem należy stosować unormowania ogólne, tj. art. 127 § 3 kpa, w myśl którego od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Art. 5 § 2 pkt 4 kpa wyjaśnia, że ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o ministrach – rozumie się przez to m. in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 8 ust. 1 i ust. 2 już nieobowiązującej ustawy o służbie cywilnej oraz zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 2 obowiązującej ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 ze zm.), Szef Służby Cywilnej jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach służby cywilnej, podległym bezpośrednio Prezesowi Rady Ministrów. Mając powyższe na względzie należy wskazać, że po wydaniu przez Szefa Służby Cywilnej decyzji z dnia [...] czerwca 2001 r. jako wydanej w pierwszej instancji, skarżący A. S. był uprawniony do złożenia do tego organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie 127 § 3 kpa. Zatem skarżący nie wyczerpał wszystkich środków odwoławczych jakie miał do swojej dyspozycji przed organem administracji publicznej, co skutkuje tym, że skarga na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na powyższe postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2012 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 12 marca 2013 r. r., sygn. akt I OSK 300/13 oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając trafność powyższego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze okoliczność, że sprawa ta już była rozpatrywana w postępowaniu, które zakończyło się prawomocnym rozstrzygnięciem Sądu, oznacza to, że w niniejszej sprawie zaistniał stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), który nie pozwala ponownie orzekać w tym samym stanie faktycznym i prawnym sprawy, dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w pkt 2. sentencji. Wyjaśnić również należy, że skoro skarga z omówionych wyżej względów jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, to również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 powołanej ustawy, bowiem zakres skargi wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 powyższej ustawy, zatem wniosek o przywrócenie terminu jest dopuszczalny tylko wówczas, gdy dopuszczalna jest skarga na decyzję, postanowienie oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej. Z tych względów Sąd orzekł w zakresie pkt 1. sentencji na podstawie art. 88 powołanej ustawy.