IV SA/Wa 877/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2011 r. wniosku L. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 17 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] i stwierdzającą wydanie decyzji Naczelnika Gminy w S. z dnia [...] października 1975 r. nr [...] z naruszeniem prawa. Odpis wyroku z dnia 17 marca 2011 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego z urzędu, adw. P. M., 27 kwietnia 2011 r. Dnia 28 maja 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę kasacyjną od wyroku z dnia 17 marca 2011 r. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2011 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 22 czerwca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia. Dnia 29 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wraz z wnioskiem pełnomocnik skarżącego ponownie wniósł skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik powołał, że skarga została wniesiona po terminie w wyniku błędnego oznaczenia daty wpływu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w ewidencji pism prowadzonej przez pełnomocnika. Pełnomocnik podniósł, że błąd nie nastąpił z jego winy, ponieważ program Microsoft Excel, którego używa do ewidencjonowania korespondencji, samoczynnie wpisał bieżącą datę w odpowiednim polu, podczas gdy odpis został doręczony dnia poprzedniego. Pełnomocnik zwrócił przy tym uwagę, że rejestracja korespondencji w dniu następnym nie stanowi zwyczajnej praktyki w jego kancelarii. W uzasadnieniu wniosku powołano również szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych dotyczących problematyki przywrócenia terminu. W szczególności powołano się na orzeczenia orzekające przywrócenie terminu w sytuacji błędnego wskazania (przestawienia cyfr) numeru rachunku bankowego sądu w poleceniu przelewu wpisu sądowego oraz pomyłki w zaadresowaniu koperty, w której wniesiono środek odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Nie sposób uznać, że we wniosku wykazano brak winy w uchybieniu terminowi. Błędne oznaczenie daty wpływu pisma w ewidencji korespondencji prowadzonej przez pełnomocnika profesjonalnego nie stanowi formalnej omyłki porównywalnej z przestawieniem cyfr numeru rachunku bankowego, czy pomyłką przy adresowaniu koperty, lecz błąd o charakterze merytorycznym, który obciąża pełnomocnika, a w konsekwencji stronę (tak np. NSA w postanowieniach z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt I GZ 59/09 oraz z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt II OZ 1017/10). Nie można przy tym stwierdzić, że pomyłka opisana we wniosku ma charakter niezawiniony. Samoczynne uzupełnienie daty wprowadzenia pisma do ewidencji nie wyklucza weryfikacji tych danych bezpośrednio po ich wprowadzeniu. Również brak stałej praktyki wprowadzania pism do ewidencji po dacie ich otrzymania i w związku z tym korzystanie z samoczynnego uzupełniania daty nie usprawiedliwia zaistniałej pomyłki, a wręcz przeciwnie, zobowiązuje wprowadzającego dane do zachowania szczególnej staranności w zakresie weryfikacji, czy pisma faktycznie są ewidencjonowane na bieżąco i z prawidłową datą. Z powyższych względów na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji.