IV SA/Wa 902/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 19 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. O. na działanie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanawia - odrzucić skargę - Skarżący pismem z 27 lutego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę dotyczącą braku wydania przez Prezesa UOKiK decyzji w związku z jego zawiadomieniem o nieprawidłowym naliczaniu opłat przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji w [...]. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej odrzucenie, argumentując, że skarżącemu zostały udzielone odpowiedzi w trybie art. 100 ust. 3 w zw. z art. 86 ust. 4 ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. 2017 poz. 229; dalej: u.k.k.) oraz art. 227 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.). Ponadto zaznaczono, że pisma wydawane w oparciu o przepis art. 100 ust. 3 u.k.k. nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, albowiem nie zostały wskazane w treści art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarga nie jest dopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Wystąpienie Skarżącego w niniejszej sprawie dotyczyło kwestii opłat za zużycie wody, naliczanych przez ZWiK [...]. Prezes UOKiK udzielił Skarżącemu odpowiedzi na jego wystąpienie pismem z [...] listopada 2016 r. nr [...], informując o braku podstaw do podejmowania działań przez organ. Prezes poinformował także o możliwym sposobie zakwestionowania przez Skarżącego wysokości naliczanych opłat. W kolejnym piśmie z 13 stycznia 2017 r. ponownie wskazano skarżącemu na brak podstaw do podjęcia działań przez Prezesa, w tym wydawania żądanej przez niego decyzji. W piśmie z 23 marca 2017 r. wyraźnie wskazano skarżącemu podstawę prawną odpowiedzi na jego zgłoszenia, a ponadto pouczono, że nie przysługują mu środki odwoławcze, w tym skarga do sądu administracyjnego. Jak wskazano w rozstrzygnięciach Naczelnego Sądu Administracyjnego: postanowieniu z 12 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 1035/11 oraz postanowieniu z 12 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1912/12, zawiadomienie, które przekazał Prezesowi UOKiK jest jedynie środkiem o charakterze sygnalizacyjnym, niewiążącym Prezesa UOKiK, który dysponuje pełną uznaniowością w zakresie wszczynania postępowań. Jedynym obowiązkiem Prezesa Urzędu jest przekazanie zgłaszającemu pisemnej informacji o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia z uzasadnieniem. Zaskarżone pismo nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Informacja o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia ma formę pisemną, jednakże nie przyznaje zawiadamiającemu statusu strony postępowania, gdyż postępowania są wszczynane z urzędu przez Prezesa UOKiK, tym samym nie dotyczy ona uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. glosa Małgorzaty Sieradzkiej do postanowienia NSA z dnia 12 lipca 2011, sygn. akt II GSK 1035/11; Postępowanie przez Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w zakresie przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję, Katarzyna Róziewicz-Ładoń, Lex 2011, Komentarz do art. 86 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Konrad Kohutek, Lex 2014). W niniejszej sprawie zatem skargę, jako niemieszcząca się w katalogu spraw objętych właściwością sądów administracyjnych należy uznać za niedopuszczalną. Dlatego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.