IV SA/Wa 94/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska, , po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. G. i B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – P. G. i B. G. pismem z 5 grudnia 2017 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] paździenrik 2017 r. w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi skarżących na niepowetowaną szkodę i doprowadzi do nieodwracalnych skutków. Będą to bowiem wysokie koszty wybrania i wywiezienia ziemi z nieruchomości skarżących. Skarżący powołali tu kwotę 150.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z zestawienia treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wynika, że zasadą jest wykonalność aktów ostatecznych, zaś ich wstrzymanie przez sąd administracyjny jest wyjątkiem, który zgodnie z powszechnie przyjętą reguła wykładni powinien podlegać wykładni ścisłej (exceptiones non sunt extendendae). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący uzasadnili wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sposób lakoniczny. Wskazać należy, że poza powołaniem się na kwotę 150.000 zł, skarżący nie przedstawili, żadnych dokumentów, które uprawdopodobniałyby wysokość kosztów wykonania decyzji jak i nie przedstawili w jaki sposób koszty te wpłynęłyby na skarżących w sposób niepowetowany i doprowadzający do nieodwracalnych skutków. Ponadto, zdaniem Sądu nie można zgodzić się ze skarżącymi, że wykonanie decyzji narazi skarżących na niepowetowane szkody. Pojęcie "znaczna szkoda" czy też "niepowetowana szkoda" nie może być utożsamione z naturalną, oczywistą konsekwencją wykonania decyzji kreującej obowiązek usunięcia odpadów, jaką jest konieczność poniesienia kosztów usunięcia tychże odpadów. Podkreślić bowiem należy, że tak rozumiany stan "niepowetowanej szkody" jest nieuchronny, o ile skarga uznana będzie za niezasadną. Nie można więc a limine zrównać konsekwencji wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd z pojęciem "znaczna szkoda", skoro tak rozumiana znaczna szkoda i tak, w sposób zdeterminowany przez obowiązujące przepisy prawa, zaistnieje w razie oddalenia skargi. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji skarżący będzie mieć możliwość dochodzenia odszkodowania od organów administracji na drodze cywilnoprawnej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11; postanowienie NSA z 24 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 538/17, CBOSA). Należy ponadto podkreślić, że skarżący musi wykazać następstwo wyegzekwowania decyzji, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W kontrolowanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił jednak, w jakikolwiek sposób, że ewentualne koszty usunięcia odpadów wyrządzą mu znaczną szkodę lub spowodują trudne do odwrócenia skutki. W szczególności do skargi nie przedstawiono szacowanych kosztów usunięcia odpadów i nie załączono jakichkolwiek dokumentów potwierdzających ewentualne zagrożenie dla jego sytuacji materialnej w razie ich zapłaty. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt II OZ 1148/16 (CBOSA) wyjaśnił, że argumentacja przedstawiona na poparcie wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.