IV SA/Wa 95/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi F. W. i A. S. na Radę Miasta P. w przedmiocie wymierzenia grzywny za niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012r. sygn. akt IV SA/WA 1085/11 oddala skargę Pismem z dnia 12 grudnia 2012r. F. W. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wymierzenie grzywny Radzie Miasta P. wskazując na niewykonanie przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012r. sygn. akt IV SA/Wa 1085/11. Powołanym wyrokiem Sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do ustaleń przyjętych dla działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] (według planu), położonej przy ul. [...] w P., polegających na oznaczeniu jej w planie symbolem 5ZP/UK, dla którego ustalenia określono w paragrafie 148 pkt 2 tej uchwały w związku z jej paragrafem 146 oraz paragrafem 147 ust. 1. Zdaniem skarżących w świetle powołanego wyroku organ poza usunięciem spornych zapisów planów powinien uchwalić nowy plan dla działki stanowiącej własność skarżących wraz z dostępem do drogi publicznej. W ocenie skarżących brak planu uniemożliwia im zagospodarowanie przedmiotowej działki. Skarżący wnieśli więc o wyznaczenie organowi terminu wykonania wyroku, ewentualnie wymierzenia grzywny stosownie do treści art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. wniosła o jej oddalenie podnosząc, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyroku nie zobowiązał organu do uchwalenia nowego planu. Rada podniosła, iż wielokrotnie wyjaśniała skarżącym w kolejnych pismach, iż w sytuacji gdy brak jest obowiązującego planu dla danego terenu w celu możliwości zagospodarowania danego terenu niezbędne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na zabudowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: P.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W niniejszej sprawie skarżący domagali się nałożenia na Radę Miasta P. obowiązku podjęcia uchwały w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego w związku ze stwierdzeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieważności uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] czerwca 2008r. w odniesieniu do działki nr [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w P. Zdaniem skarżących skutkiem wyeliminowania przez Sąd części uchwały powinno być uchwalenie w tym zakresie nowego planu. W ocenie Sądu skarga ta nie mogła być uwzględniona. Podkreślenia wymaga, iż jedynym skutkiem wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1085/11 stwierdzającego nieważność powołanej uchwały w części było wyeliminowanie jej zapisów z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Zastosowanie sankcji nieważności aktu prawa miejscowego w całości lub w części przez Sąd ma bowiem tę konsekwencję, że akt prawa miejscowego w całości lub w części jest niezdolny do wywołania skutku prawnego od samego początku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu do ww. wyroku wskazał, iż w dacie uchwalania tego planu działka skarżących nie wchodziła w skład Parku "S.", albowiem Minister Kultury i Sztuki decyzją z dnia [...] lipca 1984 r. I. dz. [...] uchylił decyzję Konserwatora Zabytków W. z dnia [...].01.1983 r. - wpisującą do rejestru zabytków park stanowiący otoczenie willi przy ul. [...] w S. (b. własność A. i J. I.) - w części określenia granic terenu objętego tą decyzją i ustalił nowe granice, wyłączające z terenu tego parku obszar darowany przez J. I. Sz. P. na cele prywatne, a zatem i wydzieloną następnie z tego terenu działkę, nabytą przez skarżących aktem notarialnym w 1990 r. Wobec powyższego Sąd stwierdził, iż po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organ winien dostosować załącznik graficzny planu do wskazań i oceny prawnej wynikających z tego wyroku, wyłączając działkę - której współwłaścicielami są skarżący - spod oznaczenia symbolem 5ZP/UK. Jednocześnie ani z powołanego wyroku, ani tym bardziej z obowiązujących przepisów nie wynika, aby jak oczekują tego skarżący organ gminy zobowiązany był do uchwalenia nowego planu w odniesieniu do działki nr [...]. Należy mieć na uwadze, iż zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r, poz.647 ze zm.), uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne. Jeżeli uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, to nie ma podstaw do zastosowania art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz.1591 ze zm.) , który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Według art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym uchwalanie planów zagospodarowania przestrzennego, w tym ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania należy do zadań własnych gminy. Z przepisów tych, określających zadania, a więc również obowiązki rady gminy, nie wynika jednak prawo żądania mieszkańca gminy lub właściciela gruntów położonych na terenie gminy podjęcia albo zmiany uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inicjatywa uchwałodawcza przysługuje wyłącznie określonym w statucie organom i osobom, a nie każdemu mieszkańcowi z osobna (postanowienie NSA z 27.05.2009r., sygn. akt II OSK 1968/08; wyrok z 27.08.1996r., sygn. akt II SA/Wr 280/96, publ. Lex 32563). Skoro zaś z przepisów odrębnych nie wynika obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki skarżących, to tym bardziej nie można nakazać Radzie Miasta P. podjęcia uchwały w przedmiocie przystąpienia sporządzenia miejscowego planu, a następnie miejscowego planu. Jednocześnie za niezrozumiałe uznać należy zarzuty skarżących, iż bezczynność organu w zakresie uchwalenia planu uniemożliwia zagospodarowanie należącej do nich działki. Jak wynika z treści korespondencji kierowanej przez organ do skarżących wielokrotnie wyjaśniano im, iż wobec braku planu dla przedmiotowej działki bezpośrednie zastosowanie znajdują ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 59 ust. 1 tej ustawy zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 skargę oddalił.