IV SA/Wa 956/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, zwany dalej Dyrektorem, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie autostrady [...] Z. – K. ([...]). Organ wyjaśnił, że R. W. wystąpił do Ministra Środowiska, zwanego dalej Ministrem, o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zakończone zostało decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...]. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Minister utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2007 r. W związku ze skargą R. W. na powyższe rozstrzygnięcie, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 390/08 stwierdził nieważność decyzji Ministra z dnia [...] stycznia 2008 r. Sąd uznał, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2008 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją, a mianowicie decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], którą Minister utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], w wyniku rozpatrzenia wniosku J. W. Jak dalej wyjaśnił organ, WSA w Warszawie kolejnym wyrokiem z dnia 30 listopada 2009 r, sygn. akt IV SA/Wa 1707/09, stwierdził nieważność decyzji Ministra z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], z uwagi na fakt, że decyzja Ministra z dnia [...] grudnia 2007 r. wydana została jedynie w odniesieniu do R. W., bowiem organ wszczął postępowanie nieważnościowe tylko z jego wniosku. Z uwagi na konieczność powtórnego rozpoznania wniosku R. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z dnia [...] grudnia 2007 r. Dyrektor wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] listopada 2006 r. wydana została przez Wojewodę [...] w trybie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, Sygn. akt IV SA/Wa 956/10 poz. 902). Zgodnie z art. 153 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), z dniem wejścia w życie tejże ustawy, kompetencje ministra właściwego do spraw środowiska, w zakresie postępowań administracyjnych prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przejął Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. R. W. we wskazanym wniosku zarzucił decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. sprzeczność z dyrektywą Rady z dnia 27 czerwca 1985 r., 85/337/EWG; przepisami K.p.a. oraz ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Skarżący podniósł, że Wojewoda [...] nie podał do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępowania w zakresie wydania decyzji środowiskowej, ani nie poinformował prawidłowo całej zainteresowanej społeczności o wydaniu tejże decyzji. Tym samym nie wypełnił w całości dyspozycji norm, o jakich mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 3 pkt 19 ustawy Prawo ochrony środowiska, ponieważ nie opublikował obwieszczenia w prasie lokalnej ani nie rozplakatował go w pobliżu planowanej budowy. Skarżący zarzucił także, iż obwieszczenie o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, opublikowane w dniu [...] listopada w [...], nie zawierało pouczenia, w jakim terminie można zapoznać się z treścią decyzji, aby nie uchybić terminowi do złożenia stosownego odwołania. Zdaniem Dyrektora powyższe zarzuty nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, bowiem Wojewoda [...], zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, zawiadomił obwieszczeniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. o zamieszczeniu, w publicznie dostępnym wykazie, wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział we W., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady [...] Z. – K. ([...]). Wojewoda wskazał jednocześnie, gdzie i w jakim terminie zainteresowane strony mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą sprawy i składać ewentualne wnioski oraz zastrzeżenia. Następnie Wojewoda [...] obwieszczeniem z dnia [...] listopada 2006 r. poinformował o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Obwieszczenie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego, umieszczone na stronie internetowej Urzędu oraz ukazało się w dniu [...] listopada 2006 r. w [...] wraz z Sygn. akt IV SA/Wa 956/10 informacją, iż z treścią decyzji można zapoznać się w Wydziale Środowiska i Rolnictwa [...] Urzędu Wojewódzkiego oraz w siedzibach urzędów gmin, przez które ma przebiegać autostrada. Wojewoda przekazał obydwa obwieszczenia, z prośbą o ich zamieszczenie na tablicy ogłoszeń gminom, przez które przebiegać będzie trasa planowanej inwestycji. Gminy te zastosowały się do prośby Wojewody i wywiesiły obwieszczenia na tablicach ogłoszeń. W ocenie Dyrektora brak obwieszczenia o złożonym wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, czy o wydaniu decyzji środowiskowej w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, nie stanowi naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art 3 pkt 19 ustawy Prawo ochrony środowiska w sposób mający istotny wpływ na przebieg procedury. W przypadku przedsięwzięcia, którym jest projektowana budowa autostrady, określenie pobliża miejsca planowanego przedsięwzięcia dotyczy odcinka znacznej długości - ponad 50 km, stąd za skuteczne należy uznać podanie do publicznej wiadomości zawiadomienia o złożeniu wniosku przez inwestora w siedzibach urzędów gmin, na terenie których projektowana jest inwestycja. Skarżący zarzucił ponadto, że Wojewoda [...] naruszył prawo unijne, gdyż w ramach procedury decyzyjnej określonej dyrektywą Rady 85/337/EWG wydał w dniu [...] czerwca 2006 r. postanowienie nr [...], o określeniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zatajając przed zainteresowaną społecznością, że wszczął w tej sprawie postępowanie administracyjne, wydał postanowienie oraz że istnieje możliwość złożenia w sprawie stosownego zażalenia. Zarzut sprzeczności decyzji z dyrektywą Rady 85/337/EWG Minister ocenił jako bezzasadny, gdyż regulacje dotyczące procedury decyzyjnej o określeniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wprowadzone są do krajowego systemu prawa poprzez przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Postępowanie określające zakres raportu nie jest prowadzone z udziałem społeczeństwa i dlatego też nie jest obwarowane obowiązkiem zawiadomienia społeczeństwa o wszczęciu postępowania, jego zakończeniu i formie odwoływania się, gdyż fakt wystąpienia podmiotu o określenie zakresu raportu nie oznacza, że podmiot ten złoży wniosek o wydanie decyzji środowiskowej. Jednocześnie Minister zauważył, iż Wojewoda [...] nakazał sporządzenie raportu w pełnym zakresie przewidzianym przez ustawę Prawo ochrony środowiska. Sygn. akt IV SA/Wa 956/10 Dyrektor stwierdził ponadto, że jakkolwiek w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko znalazło się błędne stwierdzenie dotyczące wykupienia przez inwestora gruntów w granicach linii rozgraniczających, to nie stanowi to przesłanki dającej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wprawdzie jednym z dokumentów, w oparciu o które prowadzone jest postępowanie, a następnie sporządzana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, jednak tylko decyzja nakłada na inwestora wiążące warunki, podczas gdy treść raportu nie ma charakteru normatywnego. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma na celu określenie warunków korzystania z zasobów środowiskowych, tzn. że ma określić warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji (art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska) oraz wskazać wymagania w zakresie ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym {art. 56 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie rodzi praw do terenu inwestycji oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Podsumowując Dyrektor stwierdził, że należy utrzymać w mocy decyzję Ministra z dnia [...] grudnia 2007 r., albowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nie jest obarczona żadną wadą nieważności. Skargę do WSA w Warszawie na decyzję Dyrektora z dnia [...] lutego 2010 r. złożył R. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżone decyzje są wadliwe, ponieważ: * w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 156 K.p.a. Dyrektor nie zauważył, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady [...] na odcinku Z. – K. powstała bez przeprowadzenia oceny oddziaływania rozwiązań alternatywnych autostrady [...] dla potencjalnych obszarów Natura 2000 tj. obszarów o wyjątkowych walorach przyrodniczych, * Dyrektor nie zauważył, że Wojewoda [...] nieprawidłowo poinformował strony postępowania oraz zainteresowaną społeczność o wydaniu w dniu [...] listopada 2006 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach autostrady [...]. Zaniedbanie Wojewody [...] polegało na nie opublikowaniu stosownych obwieszczeń w prasie, Sygn. akt IV SA/Wa 956/10 * w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 156 Kpa. Dyrektor nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, naruszony został więc art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 i 80 K.p.a., * Dyrektor nie zauważył, że Wojewoda [...] prowadząc postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla autostrady [...] nieprawidłowo poinformował strony postępowania oraz zainteresowaną społeczność o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. Zaniedbanie Wojewody [...] polegało na nie umieszczeniu stosownych obwieszczeń w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jak stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. -zarzutami i wnioskami skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2010 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym do wyeliminowania z obrotu prawnego. Po pierwsze należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w Sygn. akt IV SA/Wa 956/10 postępowaniu zwykłym, w tym wypadku decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Ewentualne zaistnienie wad ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydawania decyzji, kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu, prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji, jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. wystąpienia przesłanek, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258). Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie zastępuje postępowania odwoławczego i nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia wszystkie zarzuty strony. Obowiązkiem organu, orzekającego w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest przeprowadzenie analizy przepisów, stanowiących podstawę wydania zakwestionowanej decyzji pod kątem ich naruszenia, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający może brać pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji, objętej wnioskiem. Takie postępowanie traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się na podstawie art. 157 k.p.a. W świetle tego przepisu zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że interpretacja przepisów, dotyczących możliwości stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych, musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu unormowania. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, Sygn. akt IV SA/Wa 956/10 obejmujące najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia. Oceniając w tym kontekście zaskarżoną decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2010 r. Sąd uznał, że jest ona prawidłowa. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 nie zawiera bowiem wad wymienionych w art. 156 k.p.a., które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Zdaniem skarżącego, zaskarżone decyzje są wadliwe, ponieważ w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 156 K.p.a. Dyrektor nie zauważył, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady [...] na odcinku Z. – K. powstała bez przeprowadzenia oceny oddziaływania rozwiązań alternatywnych autostrady [...] dla potencjalnych obszarów Natura 2000 tj. obszarów o wyjątkowych walorach przyrodniczych, Ustosunkowując się do pierwszego z zarzutów skargi należy uznać, że nie jest on słuszny. W treści skargi skarżący cytuje tylko zdanie 1 punktu 5.2 raportu, w którym stwierdzono, że "ze względu na zaawansowany stan przygotowania inwestycji na aktualnym etapie nie są prowadzone analizy wariantów obejmujące w szczególności wybór innego korytarza projektowanej drogi". Tymczasem następne zdanie tego punktu wyjaśnia przyczyny tego stanu rzeczy: "Trasa drogi jest jednoznacznie określona w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady (1997- 1998), korytarz autostrady uwzględniono w miejscowych planach zagospodarowania gmin, przez które przechodzi. Jak wynika z dostępnych materiałów trasa autostrady została ustalona w okresie przedwojennym i wtedy rozpoczęto pierwsze roboty budowlane. Ponownie prace lokalizacyjne autostrady podjęto w II połowie lat osiemdziesiątych XX wieku i po analizie innych wariantów został wybrany aktualnie ustalony korytarz omawianej drogi". Szczegółowe porównanie analizowanych wariantów znajduje się w punkcie 17 raportu. Przedstawiono w nim wcześniej prowadzone analizy trasy, sięgając w tym celu do materiałów archiwalnych. Wyniki tego rozpoznania przedstawiono szczegółowo na stronach 25-26 raportu, zamieszczonego w aktach administracyjnych sprawy niniejszej. W podsumowaniu tego punktu autorzy raportu szczegółowo odnieśli się do wybranego wariantu i zauważyli, że w przebiegu autostrady uwzględniono sprawę ochrony Potoku J., na którym zaplanowano most trzyprzęsłowy, mający pełnić funkcje przejścia umożliwiającego migrację zwierząt. Sygn. akt IV SA/Wa 956/10 Nie zasługuje na uwagę zarzut skarżącego, że z art.6 ust. 4 dyrektywy habitatowej wynika, że wariant zerowy, polegający na niepodejmowaniu realizacji przedsięwzięcia w sytuacji, gdy przedsięwzięcie zostało zaliczone do nadrzędnego interesu publicznego, nie jest rozwiązaniem alternatywnym. Cytowany przez skarżącego przepis dopuszcza bowiem realizację inwestycji z powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego, w tym z interesów mających charakter społeczny lub gospodarczy, jednakże państwo członkowskie ma wówczas obowiązek zastosowania wszelkich środków kompensujących, koniecznych do zapewnienia ochrony ogólnej spójności Natury 2000. Cytowany przepis stanowi o czym innym, niż twierdzi skarżący i wynika z niego konieczność wyważania nadrzędnych interesów publicznych- społecznych i gospodarczych z wartościami, o których mowa w programie Natura 2000. Przepis ten nie stanowi natomiast, wbrew twierdzeniom skargi, zakazu prowadzenia inwestycji wynikających z nadrzędnego interesu publicznego, do których bez wątpienia należy zaliczyć inwestycję, o której mowa w sprawie niniejszej. Ponadto zgodnie z art. 52 ust.1 pkt 3 prawa ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji), raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu a) polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, b) najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Zatem nie może zasługiwać na uwzględnienie zarzut skarżącego, że wariant "O" nie jest żadnym wariantem. Również powołany przez skarżącego wyrok Trybunału Sprawiedliwości nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej, gdyż przedsięwzięcie, o którym mowa w wyroku TS zostało zrealizowane mimo negatywnej oceny oddziaływania na środowisko. W sprawie niniejszej natomiast ocena oddziaływania na środowisko była pozytywna. Nie może też zostać uwzględniony zarzut skargi, że Wojewoda [...] nieprawidłowo poinformował strony postępowania oraz zainteresowaną społeczność o wydaniu w dniu [...] listopada 2006 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach autostrady [...]. Wojewoda [...], zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, zawiadomił obwieszczeniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. o zamieszczeniu, w publicznie dostępnym wykazie, wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział we W., o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie autostrady [...] Z. – K. ([...]). Wojewoda wskazał 8 Sygn. akt IV SA/Wa 956/10 jednocześnie, gdzie i w jakim terminie zainteresowane strony mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą sprawy i składać ewentualne wnioski oraz zastrzeżenia. Następnie Wojewoda [...] obwieszczeniem z dnia [...] listopada 2006 r. poinformował o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Obwieszczenie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego oraz ukazało się w dniu [...] listopada 2006 r. w [...] wraz z informacją, iż z treścią decyzji można zapoznać się w Wydziale Środowiska i Rolnictwa [...] Urzędu Wojewódzkiego oraz w siedzibach urzędów gmin, przez które ma przebiegać autostrada. Wojewoda przekazał obydwa obwieszczenia, z prośbą o ich zamieszczenie na tablicy ogłoszeń gminom, przez które przebiegać będzie trasa planowanej inwestycji. Gminy te zastosowały się do prośby Wojewody i wywiesiły obwieszczenia na tablicach ogłoszeń. Powyższy sposób zadośćuczynił wymogom ogłaszania obwieszczeń o planowanej inwestycji. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 19 ustawy Prawo ochrony środowiska. W dacie wydania decyzji z dnia [...] listopada 2006 przepis art.32 ust.1 prawa ochrony środowiska stanowił, że przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy do ich wydania: 1) podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania, a w przypadku, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1, także informację o prowadzonym postępowaniu dotyczącym transgranicznego oddziaływania na środowisko; 2) może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa; przepis art. 91 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio; 1) rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski. W myśl art.32 ust. 2 prawa ochrony środowiska organ administracji właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa, w trybie określonym w niniejszym dziale. W przypadku przedsięwzięcia, którym jest projektowana budowa autostrady, określenie pobliża miejsca planowanego przedsięwzięcia dotyczy odcinka znacznej długości - ponad 50 km, stąd za skuteczne należy uznać podanie do publicznej Sygn. akt IV SA/Wa 956/10 wiadomości zawiadomienia o złożeniu wniosku przez inwestora w siedzibach urzędów gmin, na terenie których projektowana jest inwestycja. Jakkolwiek może budzić wątpliwości sposób umieszczenia obwieszczenia na stronie internetowej Urzędu, to wobec zastosowania pozostałych sposobów informowania, zarzucane przez skarżącego uchybienie nie może zostać zaliczone do "rażącego naruszenia prawa", i nie może stać się podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Z zawiadomienia, skierowanego do Ośrodka Informatyki [...] Urzędu Wojewódzkiego (k.55 akt sprawy) wynika, że Wydział Środowiska i Rolnictwa tego Urzędu "podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku GDKiA (...) o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (...). Brak jest podstaw do arbitralnego stwierdzenia, że informacja na pewno nie została umieszczona na stronie na stronie internetowej urzędu. Gdyby jednak nawet tak się stało, nie jest naruszenie prawa o charakterze rażącym, skoro społeczeństwo o inwestycjo mogło dowiedzieć się innymi, wyżej wymienionymi sposobami. Podkreślenia jednak wymaga, że art.32 ust.1 pkt 3 prawa ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...] listopada 2006 stanowił, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, podanie do publicznej wiadomości powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę. Ustawodawca dopuszczał zatem sytuację, że organ w ogóle nie posiada strony internetowej i wówczas zdaniem ustawodawcy, z przyczyn faktycznych, nie ma wymogu zastosowania cytowanego przepisu. Tym bardziej więc ewentualne nieprawidłowości w zamieszczeniu informacji na stronie internetowej urzędu nie mogą prowadzić do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Skarżący zarzucił ponadto, że Wojewoda [...] naruszył prawo unijne, gdyż w ramach procedury decyzyjnej określonej dyrektywą Rady 85/337/EWG wydał w dniu [...] czerwca 2006 r. postanowienie nr [...], o określeniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zatajając przed zainteresowaną społecznością, że wszczął w tej sprawie postępowanie administracyjne, wydał postanowienie oraz że istnieje możliwość złożenia w sprawie stosownego zażalenia. 10 Sygn. akt IV SA/Wa 956/10 Zarzut sprzeczności decyzji z dyrektywą Rady 85/337/EWG Minister słusznie ocenił jako bezzasadny, gdyż regulacje, dotyczące procedury decyzyjnej o określeniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wprowadzone są do krajowego systemu prawa poprzez przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Postępowanie, określające zakres raportu, nie jest prowadzone z udziałem społeczeństwa i dlatego też nie jest obwarowane obowiązkiem zawiadomienia społeczeństwa o wszczęciu postępowania, jego zakończeniu i formie odwoływania się, gdyż fakt wystąpienia podmiotu o określenie zakresu raportu nie oznacza, że podmiot ten złoży wniosek o wydanie decyzji środowiskowej. Dlatego słusznie Minister zauważył, iż Wojewoda [...] nakazał sporządzenie raportu w pełnym zakresie przewidzianym przez ustawę Prawo ochrony środowiska. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skargi, że w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 156 K.p.a. Dyrektor nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Nie można uznać, że orzeczenie wydano w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Materiał dowodowy został zgromadzony w sposób wyczerpujący i pełny, brak jest przesłanek do kwestionowania tego faktu. Dla oceny zaskarżonych decyzji, jako prawidłowych, nie ma znaczenia zawarta w raporcie, a nieprawdziwa według skarżącego uwaga, że grunty w liniach rozgraniczających inwestycji zostały wykupione przez inwestora. Nawet jeżeli grunty skarżącego nie zostały wykupione, a autorzy raportu faktu tego nie uwzględnili, stało się tak najprawdopodobniej dlatego, że o nie wykupieniu gruntów skarżącego nie wiedzieli. Niemniej jednak uwaga w raporcie nie może Stanowić przesłanki uznania decyzji z dnia [...] listopada 2006 za rażąco naruszającą prawo. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.