IV SA/Wa 958/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Głównego Inspektor Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ) z [...] marca 2021 r. wydane na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1792, dalej: u.m.p.o.), w zw. z art. 24 ust. 2 lit. b i art. 2 pkt 35 lit. f, rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm., dalej: rozporządzenia Nr 1013/2006) i art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r. poz. 797 ze zm., dalej: u.o.), po rozpatrzeniu zażalenia spółki [...] Sp. z o.o., z siedzibą pod adresem: [...], ul. [...], (dalej: skarżąca, Spółka [...], strona) reprezentowanej przez pełnomocnika r.pr. K. G. na postanowienie GIOŚ, znak [...], z [...] marca 2020 r. W postanowieniu z [...] marca 2021 r., znak [...]: I. uchylił postanowienie GIOŚ znak [...], z [...] marca 2020 r., wzywające Spółkę, do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006, przez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci podwozia pojazdu do zabudowy wraz z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. wysłanego z terytorium Polski na terytorium Ukrainy, przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów o ww. kodzie, w części dotyczącej terminu jego wykonania; II. utrzymał w mocy postanowienie GIOŚ [...]. z [...] marca 2020 r. w pozostałym zakresie; III. określił termin wykonania niniejszego postanowienia, na nie dłuższy niż 30 dni od dnia jego doręczenia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Z akt ww. sprawy wynika, że wskutek kontroli celnej przeprowadzonej w dniu 3 września 2019 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego w [...] ujawnili nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadu w postaci podwozia do zabudowy w raz z odciętą kabiną pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...]. W wyniku działań kontrolnych ustalono: 1. Rodzaj odpadów: podwozie do zabudowy w raz z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]; 2. Kod odpadu: 16 01 04*; 3. Wysyłający: Spółka [...]; 4. Odbiorca: VAT "[...]* (VAT "[...]"), [...], dalej: [...]. Zgromadzone dokumenty: kopia dokumentu MRN Nr [...] z [...] września 2019 r.; kopia formularza wniosku o przeprowadzenie oceny towaru; kopia faktury eksportowej Nr [...], z [...] sierpnia 2019 r.; kopia formularza informacji o transgranicznym przemieszczaniu odpadów; dokumentacja fotograficzna. Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] w piśmie z 4 września 2019 r., zawiadomił GIOŚ o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadu oraz przekazał całą zebraną w tej sprawie dokumentację. GIOŚ po przeanalizowaniu nadesłanej dokumentacji w 22 listopada 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne znak [...], w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem kodzie 16 01 04*, w postaci podwozia pojazdu do zabudowy marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], będącego przedmiotem nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia z terenu Polski na terytorium Ukrainy. Ww. postępowanie wszczęte zostało z udziałem stron: 1. Spółka [...]; 2. [...] [...]. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z 9 września 2019 r. firma [...] złożyła do GIOŚ wyjaśnienia. Strona poinformowała m.in. że wszystkie importowane podwozia, z częścią odciętą kabiny, po ich przebudowie i regeneracji używane są do produkcji autobusów, które są certyfikowane i podlegają rejestracji państwowej na Ukrainie, a następnie z powodzeniem są obsługiwane przez klientów firmy. W piśmie z 9 grudnia 2019 r. Spółka [...] również złożyła wyjaśnienia w niniejszej sprawie. W ww. wyjaśnieniach pełnomocnik ww. firmy wskazał, że zatrzymane podwozie pojazdu do zabudowy objęte niniejszym postępowaniem nie stanowi odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 6 u.o., albowiem firma zbywając przedmiot na rzecz ukraińskiego podmiotu, tj. [...], nie miała zamiaru pozbycia się go. GIOŚ w postanowieniu z [...] marca 2020 r., znak [...] wydanym na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2019 r., poz. 1162), w zw. z art. 24 ust. 2 lit b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12.07.2006 ze zm.), art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.), art. 105 oraz art. 124 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256): 1. wezwać Spółkę [...], do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadów, przez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci podwozia pojazdu do zabudowy wraz z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], wysłanego z terytorium Polski na terytorium Ukrainy, przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów o ww. kodzie; 2. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wobec [...]; 3. określił termin realizacji działań określonych w pkt 1 na nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia. W piśmie z 2 kwietnia 2020 r. pełnomocnik strony, w ustawowym terminie, złożyła do GIOŚ zażalenie na ww. postanowienie. W treści uzasadnienia zażalenia, pełnomocnik Spółki [...] wskazała na: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: a) art. 28 k.p.a. w związku z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów - przez błędne przyjęcie, że skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za rzekome nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów - pomimo, że w dacie podjęcia próby przemieszczania podwozia do zabudowy oraz w dacie wszczęcia niniejszego postępowania skarżąca nie była właścicielem towaru w postaci podwozia do zabudowy, ani jego posiadaczem, ani nigdy nie była jego wytwórcą, a zatem nie mogła zostać uznana za podmiot odpowiedzialny za międzynarodowe przemieszczanie rzeczonego podwozia; b) art. 7 i 77 k.p.a. przez nie dopełnienie przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do załatwienia sprawy, a w szczególności pominięcie: okoliczności, że zgodnie z wyjaśnieniami [...] z [...] listopada 2019 r., przewoźnik B. S. wykonywał transport pojazdu na zlecenie firmy [...] oraz pominięcie wyjaśnień skarżącej, że [...] Spółka, ani żaden z jej pracowników; nigdy we własnym zakresie nie demontowała kabiny pojazdu, którą w rzeczywistości przecięli pracownicy [...] oraz nieprzeprowadzenie przez organ I instancji wnioskowanego przez skarżącą dowodu z przesłuchania stron, w tym osób działających w imieniu [...], na okoliczność ustalenia podmiotu dokonującego pocięcia kabiny, wydania podwozia do zabudowy przez skarżącą podmiotowi [...] w stanie zdatnym do poruszania się po drogach, a w konsekwencji nie ustalenie, że wytwórcą i posiadaczem podwozia do zabudowy nie była skarżąca, skutkiem czego było błędne ustalenie przez organ I instancji podmiotu odpowiedzialnego za międzynarodowe przemieszczanie podwozia pojazdu do zabudowy; wniosków płynących z prywatnej opinii technicznej nr [...] z [...] grudnia 2019 r., z której wynika, że pojazd nie jest odpadem, bowiem: nie nosi cech uszkodzeń zewnętrznych mechanicznych związanych z kolizją drogową podwozie pozostaje w sprawności technicznej umożliwiającej sprawne samoczynne poruszanie się na placu manewrowym, parkingu; zabudowa deski rozdzielczej w kabinie pozostała nienaruszona, wskaźniki i kontrolki kokpitu pracują i wskazują prawidłowo; pojazd nie stanowi zagrożenia dla ochrony środowiska jako odpad niebezpieczny; nie stwierdzono wycieków płynów eksploatacyjnych z podzespołów podwozia; zużycie kół jezdnych nie kwalifikuje się do wymiany i utylizacji; podwozie stanowi pełnowartościowy komponent, jako baza do wykorzystania pod zabudowę specjalistyczną np. do zabudowy nadwozia autobusowego: wartości pojazdu i kosztów dostosowania do dalszego pełnienia swej funkcji, w sytuacji gdy zgodnie z Wytycznymi Korespondentów Nr 9 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów, okoliczności te powinny być brane pod uwagę przy dokonywaniu oceny czy dany towar stanowi odpad; b) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. przez brak wskazania przyczyn, z powodu których organ I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącej, że nie dokonała pocięcia kabiny pojazdu oraz nie jest odpowiedzialna za międzynarodowe przemieszczanie podwozia pojazdu do zabudowy pomimo, iż wyjaśnienia [...] nie stały w sprzeczności wobec wyraźnych oświadczeń strony w tym zakresie, a pomimo wniosku o przesłuchanie stron na tę okoliczność, organ I instancji zaniechał wyjaśnienia tej istotnej kwestii, a w wyniku powyższego błędnie określił podmiot odpowiedzialny za przemieszczanie oraz zamiar towarzyszący stronie w momencie zbycia podwozia pojazdu; c) art. 8 § 1 k.p.a. przez brak przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, polegające na: wydaniu postanowienia wzywającego skarżącą do zagospodarowania podwozia pojazdu do zabudowy, w sytuacji gdy zgodnie z wyjaśnieniami [...], podmiot ten wielokrotnie od 2014 r. przemieszczał takie same pojazdy (podwozia pojazdów) aby wykonywać z nich autobusy, a takie działanie nie spotkało się dotychczas z negatywną weryfikacją na granicy podczas dokonywania czynności kontrolno-celnych oraz wydaniu postanowienia na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nakładającego obowiązki na skarżącą, pomimo że zgodnie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego z 22 listopada 2019 r. podstawę prawną postępowania stanowiła norma z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów; co dawało skarżącej uzasadnione podstawy, że ewentualną odpowiedzialność za przemieszczanie podwozia pojazdu poniesie odbiorca; d) art. 9 k.p.a. przez brak dostatecznego informowania skarżącej o okolicznościach faktycznych mogących mieć wpływ na ustalenie obowiązków tej Spółki, w tym nie wezwanie stron przez organ I instancji do przedłożenia I części niemieckiego dowodu rejestracyjnego pojazdu, pomimo że brak tego dokumentu w ocenie organu stanowił okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy; e) art. 10 § 1 k.p.a. przez brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności brak zapewnienia możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów przed wydaniem postanowienia oraz brak zapewnienia uczestnictwa skarżącej w oględzinach pojazdu (art. 79 § 1 i 2 k.p.a.). zaś de facto jedyną czynnością podjętą przez organ I instancji było wysłanie zawiadomień do stron o wszczęciu postępowania z 22 listopada 2019 r. z prośbą o nadesłanie wyjaśnień, sfinalizowane wydaniem postanowienia z [...] marca 2020 r. z pominięciem dowodu z przesłuchania stron, o który wnioskowała skarżąca mimo, że w sprawie występowały wątpliwości co do zaistniałego stanu faktycznego m.in. co do wytwórcy podwozia i stanu w jakim podwozie pojazdu zostało zbyte, a także zamiaru jaki towarzyszył skarżącej przy sprzedaży pojazdu; g) art. 67 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. przez niesporządzenie protokołu z przesłuchania strony/osób działających w imieniu [...], pomimo że czynność ta nie została w inny sposób utrwalona na piśmie; h) art. 75 § 1 k.p.a. przez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, pomimo, że wiadomości specjalnych wymagało stwierdzenie czy podwozie do zabudowy objęte postępowaniem można uznać za odpad niebezpieczny, w sytuacji gdy z prywatnej opinii technicznej Nr [...] z [...] grudnia 2019 r. wynika, że pojazd nie nosi cech uszkodzeń zewnętrznych mechanicznych związanych z kolizją drogową, podwozie pozostaje w sprawności technicznej umożliwiającej sprawne samoczynne poruszanie się na placu manewrowym parkingu: zabudowa deski rozdzielczej w kabinie pozostała nienaruszona, wskaźniki i kontrolki kokpitu pracują i wskazują prawidłowo; pojazd nie stanowi zagrożenia dla środowiska jako odpad niebezpieczny; nie stwierdzono wycieków płynów eksploatacyjnych z podzespołów podwozia; zużycie kół jezdnych nie kwalifikuje ich do wymiany i utylizacji; podwozie stanowi pełnowartościowy komponent, jako baza do wykorzystania pod zabudowę specjalistyczną np. do zabudowy nadwozia autobusowego; i) art. 81 a § 1 k.p.a. przez brak rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść skarżącej w sytuacji zaistnienia wątpliwości co do podmiotu odpowiedzialnego za międzynarodowe przemieszczanie pojazdu, jak i kwalifikacji pojazdu jako odpadu przy braku wykazania w postępowaniu toczącym się z urzędu zaistnienia zamiaru skarżącej pozbycia się podwozia do zabudowy; g) art. 40 § 2 k.p.a. przez nie doręczenie postanowienia z [...] marca 2020 r. pełnomocnikowi skarżącej, a wobec powyższego zaistnienia bezskuteczność doręczenia rzeczonego postanowienia. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez jego niewłaściwe zastosowanie będące wynikiem przyjęcia, że sprzedane przez skarżącą podwozie do zabudowy stanowi odpad w sytuacji, gdy skarżąca nie pozbyła się nie zamierzała się go pozbyć ani nie była zobowiązana do pozbycia się podwozia do zabudowy, zaś w momencie wydania towaru [...] pojazd mógł poruszać się po drogach, a skarżąca nigdy nie miała wobec podwozia do zabudowy zamiaru "usunięcia"; b) art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 24 ust. 2 lit. b, rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez: uznanie, że podwozie pojazdu do zabudowy stanowi odpad, a także że doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadu, oraz że odpowiedzialność za międzynarodowe przemieszczanie ponosi skarżąca, zastosowanie normy odnoszącej się do "podmiotu zobowiązanego do dokonania zgłoszenia, w sytuacji gdy z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ uznaje skarżącą za "zgłaszającego", które to pojęcia nie są tożsame i dowodzą wewnętrznej sprzeczności zaskarżonego postanowienia, c) art. 2 pkt 15 lit. a, rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów przez uznanie skarżącej za zgłaszającego, w sytuacji gdy nie była ona, ani wytwórcą, ani posiadaczem pojazdu w chwili przemieszczania go z terytorium Polski na terytorium Ukrainy; d) sklasyfikowanie podwozia do zabudowy na podstawie kodu z nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 1923), które zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2422 z 2018 r. poz. 1544 oraz z 2019 r. poz. 60 i 1403) straciło moc z dniem 6 stycznia 2020 r. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i wydanie decyzji umarzającej postępowanie lub ewentualnie uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dodatkowo pełnomocnik strony wniosła o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a w szczególności przez przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: korespondencji e-mail od [...] do skarżącej z 25 lipca 2019 r. wraz z załącznikiem fakturą pro-forma z 23 lipca 2019 r. na okoliczność, że to [...] był wytwórcą i posiadaczem podwozia do zabudowy, że skarżąca zakupiła samochód zdatny do poruszania się po drogach za cenę rynkową, że [...] był w posiadaniu dokumentów uprawniających do rejestracji pojazdu; faktury proforma z 23 lipca 2019 r. wystawionej przez niemieckiego kontrahenta na rzecz skarżącej na okoliczność, że skarżąca kupiła w pełni sprawy pojazd wraz z kompletem dokumentacji, który był zdatny zarówno do poruszania się po drogach publicznych jak i do rejestracji według polskich przepisów, a sprzedała [...] podwozie do zabudowy wyłącznie ze zdemontowaną zabudową tylną ładunkową, a zatem pojazd (nie pocięty) w pełni zdatny do poruszania się po drogach publicznych, braku zamiaru skarżącej do pozbycia się podwozia do zabudowy; dokumentacji fotograficznej (2 zdjęcia) na okoliczność, że skarżąca zdemontowała wyłącznie z ramy podwozia zabudowę tylną ładunkową znajdującą się za kabiną, montowaną na śrubach i przez to na fakturze wystawionej na rzecz [...] zostało wpisane podwozie pojazdu do zabudowy, zdatne do poruszania się po drogach publicznych, braku zamiaru skarżącej do pozbycia się podwozia do zabudowy; 3 przykładowych ogłoszeń podwozi do zabudowy na okoliczność, że zbywane przez skarżącą używane podwozie do zabudowy (bez zabudowy tylnej ładunkowej) stanowi dozwolony przedmiot obrotu, w tym podstawę do legalnego międzynarodowego przemieszczania, nie stanowiąc odpadu, że skarżąca nie miała zamiaru pozbycia się podwozia do zabudowy, zbywając je za cenę rynkową; oświadczenie R. G. na okoliczność wykonania przez pracowników [...] demontażu pojazdu i jego pocięcia na zlecenie i z wyraźnego upoważnienia [...], wydania przez skarżącą [...] podwozia do zabudowy zdatnego do przemieszczania się po drogach publicznych - nie pociętego, braku zamiaru skarżącej pozbycia się podwozia do zabudowy. Ponadto pełnomocnik wniosła o: dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego na okoliczność, że podwozie do zabudowy objęte niniejszym postępowaniem nie stanowi, ani nie stanowiło w chwili przemieszczania odpadu niebezpiecznego i nie wywiera żadnego negatywnego wpływu na środowisko ani zdrowie ludzkie, że podwozie do zabudowy jest kompletne i stanowi pełnowartościowy komponent - bazę pod zabudowę specjalistyczną; wezwanie [...] do przedłożenia I części dowodu rejestracyjnego pojazdu, który został wydany kupującemu przez skarżącą; przesłuchanie świadków: [...] numer paszportu [...] (wezwanie na adres: VAT [...]) - na okoliczność przetransportowania przez niego pojazdu z Niemiec do Polski w stanie zdatnym do samodzielnego poruszania się po drogach, wydania przez skarżącą – [...] pełnowartościowego pojazdu; [...], zam. ul. [...]) numer paszportu [...] - na okoliczność wykonania przez niego demontażu pojazdu, przecięcia kabiny na zlecenie i z wyraźnego upoważnienia [...], wydania przez skarżącą [...] podwozia pojazdu do zabudowy zdatnego do przemieszczania się po drogach publicznych; R. G. zam. [...]. [...] - na okoliczność wykonania przez pracowników [...] demontażu pojazdu i jego pocięcia na zlecenie i z wyraźnego upoważnienia [...]; wydania przez skarżącą [...] podwozia do zabudowy zdatnego do przemieszczania się po drogach publicznych - nie pociętego wyłącznie ze zdemontowaną częścią tylną przykręconą na śrubach, braku zamiaru skarżącej pozbycia się podwozia do zabudowy. Na podstawie "art 143 k.p.c.", pełnomocnik skarżącej wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, w szczególności od chwili gdy termin na wykonanie nie będzie podlegał już zawieszeniu ze względu na stan zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszony z powodu COVID-19 na podstawie art. 15 zzr ust. 1 pkt 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r., znak [...] GIOŚ wstrzymał wykonanie postanowienia GIOŚ znak [...]. z [...] marca 2020 r. oraz ustalił termin obowiązywania ww. postanowienia do dnia, w którym ww. postanowienie, stanie się ostateczne. Pismem z 17 czerwca 2020 r., GIOŚ wezwał [...] do przedłożenia kopii I części niemieckiego dowodu rejestracyjnego podwozia pojazdu do zabudowy marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...]. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z 2 lipca 2020 r., [...] przesłał do GIOŚ kopie niemieckiego dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu, część I i II. W piśmie z 16 czerwca 2020 r., pełnomocnik Spółki [...] przesłał do GIOŚ oświadczenie R. G. z 21 maja 2020 r., jako dowód na okoliczność wykonania przez pracowników [...], demontażu pojazdu i jego pocięcia na zlecenie i z upoważnienia [...], wydania przez skarżącą [...] niepociętego podwozia do zabudowy - zdatnego do przemieszczania się po drogach publicznych oraz braku zamiaru skarżącej pozbycia się podwozia do zabudowy. Pismem z 20 sierpnia 2020 r., GIOŚ zwrócił się do [...] o informację, czy ww. podmiot nabył przedmiotowe podwozie do zabudowy już w stanie zdemontowanym, tj. z pociętą i częściowo zdemontowana kabiną, czy też demontaż i pocięcie kabiny zostało dokonane przez [...] we własny m zakresie, po jego zakupie. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 21 sierpnia 2020 r. [...] poinformował GIOŚ, że zgodnie z kontraktem Nr [...] z 24 lipca 2019 r., zapłacił Spółce [...] za używane podwozie [...] ([...]) [...], kod celny 8706001100, kraj pochodzenia - Niemcy. W ww. piśmie [...] wskazał ponadto, że przedmiotowa pocięta kabina spełnia wymagania kodu celnego 8706, odpowiednie warunki kontraktu Nr [...] i faktury exportowej Nr [...] z 12 sierpnia 2019 r., gdzie kod celny jest wskazany oraz, że na ten moment przedmiotowe podwozie stanowi własność Spółki [...] i nie jest nabyte przez [...]. Wobec powyższego, pismem z 27 sierpnia 2020 r GIOŚ zwrócił się do Spółki [...] o przesłanie dokumentów stanowiących załączniki do korespondencji e-mail z 25 lipca 2019 r. pomiędzy [...], a Spółką [...], tj. kopii kontraktu Nr [...] i kopii rachunku Nr [...] oraz o informację, kto obecnie jest właścicielem przedmiotowego podwozia pojazdu do zabudowy, a w przypadku rozwiązania umowy sprzedaży przedmiotowego podwozia do zabudowy z firmą ukraińską, potwierdzenie tego faktu stosownym dokumentem. Ww. pismo pozostało bez odpowiedzi. Pismem z 29 października 2020 r., GIOŚ zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Ww. pismo zostało uznane za doręczone w trybie art. 44 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia z [...] marca 2021 r., znak [...], GIOŚ powołał się na definicję pojęcia odpady określoną w art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. Według GIOŚ, wysyłany przez skarżącą przedmiot w postaci podwozia do zabudowy wraz z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] w momencie kontroli celnej w istocie stanowił pojazd częściowo zdemontowany. Powyższe wynika z przedłożonej przez skarżącą opinii technicznej Nr [...] z 23 grudnia 2019 r., sporządzonej przez rzeczoznawcę G. P. (k. 64-65 akt adm.). Z ww. opinii wynika, że do oceny przedstawiono zdekompletowany samochód ciężarowy marki [...]. sprowadzony z terenu Niemiec, poddany częściowemu demontażowi. Z ramy podwozia zdemontowano zabudowę tylna ładunkową, za kabiną, obcięto górną część kabiny pasażerskiej z dachem na słupkach w połowie wysokości. Zdemontowano drzwi kabiny, kierowcy i pasażera, fotele kierowcy i pasażera. Szyba przednia uległa rozbiciu. Zdemontowano ramiona wycieraczek, reflektory przednie oraz tylne lampy zespolone. Wymontowano także pokrywę ściany przedniej kabiny oraz skrajne elementy zderzaka przedniego. Powyższe potwierdza również załączona do materiału dowodowego kopia formularza wniosku o przeprowadzenie oceny towaru oraz dokumentacja fotograficzna, z której wynika, że w istocie przedmiot postępowania nie stanowi ani pojazdu nadającego się do dalszego użytkowania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, ani części zamiennych nadających się do bezpośredniego wykorzystania w innym pojeździe, a w stanie w jakim się znajduje (podwozie z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną) nadaje się jedynie do dalszego przetworzenia (demontażu). W treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ podkreślił również, iż ciętych mechanicznie fragmentów pojazdów nie można potraktować jako części zamiennych, ponieważ nie są to części mogące zostać bezpośrednio użyte w całości jako części zamienne w innym pojeździe. bez konieczności uprzedniego, odpowiedniego ich przygotowania, jak również nie istnieje taki proces technologiczny, w którym wytwarza się części (fragmenty) pojazdów, jako części samochodowe nadające się do bezpośredniego zamontowania. W związku z powyższym przedmiotowy, częściowo zdekompletowany i pocięty pojazd ciężarowy marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], nie będzie mógł być wykorzystany zgodnie ze swoim przeznaczeniem i zajdzie konieczność poddania go procesowi odzysku (demontażu). W treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ podkreślił również, że z faktury eksportowej Nr [...], z 12 sierpnia 2019 r., wynika, że przedmiotem sprzedaży nie był pojazd ciężarowy marki [...], a jedynie podwozie pochodzące z tego pojazdu, co jednoznacznie wskazuje, iż demontaż ww. pojazdu odbył się przed jego sprzedażą. Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku ww. pojazdu ciężarowego sprzedający, tj. Spółka [...], nie widząc możliwości dalszego użytkowania tego pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, dokonała jego częściowego demontażu, a następnie zbyła na rzecz ukraińskiego kontrahenta już nie pojazd, a przedmiot w postaci podwozia do zabudowy. Następnie przedmiotowy pojazdu wraz z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną został zgłoszony przez skarżącą do wysyłki (zgodnie z dokumentem [...] z 3 września 2019 r.) Tym samym w ocenie organu w rozpatrywanym przypadku spełniona została przesłana "pozbycia się" w myśl art. 3 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701). W ocenie GIOŚ, nie można zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnik skarżącej w kwestii naruszenia przez organ art. 28 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 1 u.m.p.o. - przez błędne przyjęcie, że skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów - pomimo, że w dacie podjęcia próby przemieszczania podwozia do zabudowy oraz w dacie wszczęcia niniejszego postępowania skarżąca nie była właścicielem towaru w postaci podwozia do zabudowy, ani jego posiadaczem, ani nigdy nie była jego wytwórcą, a zatem nie mogła zostać uznana za podmiot odpowiedzialny za międzynarodowe przemieszczanie rzeczonego podwozia. Jak wskazał organ w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w myśl art. 2 pkt 15 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów "zgłaszający" oznacza w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego - każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczenie i na której ciąży' obowiązek zgłoszenia. Wysyłającym, zgodnie z informacją zawartą w kopii formularza informacji o nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniu odpadów oraz dokumencie [...] z [...] września 2019 r., jest Spółka [...], która dokonując zgłoszenia wysyłki spornego podwozia do zabudowy z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną pojazdu stała się zgłaszającym, a zarazem wysyłającym ww. odpad (wbrew zakazowi) odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczanie z terytorium Polski na terytorium Ukrainy z naruszeniem art. 36 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Według GIOŚ, skarżącą Spółkę należy uznać za podlegającego polskiej jurysdykcji posiadacza przedmiotowego odpadu, a co za tym idzie za podmiot odpowiedzialny za dokonanie zgłoszenia jego międzynarodowego przemieszczenia w rozumieniu art. 25 ust. 1 pkt 1 u.m.p.o., w zw. z art. 2 pkt 15 lit. a, ppkt vi ww. rozporządzenia 1013/2006. W dalszej części uzasadnienia decyzji z [...] marca 2021 r., znak [...] GIOŚ odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu strony. W piśmie z 20 maja 2021 r. skarżąca zaskarżyła w całości postanowienie GIOŚ z [...] marca 2021 r., znak [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co skutkowało błędną oceną przedstawionych w sprawie dowodów i przekroczeniem zasady ich swobodnej oceny, prowadzącymi do ustalenia niezgodnego z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym, że pojazd marki [...] stanowił opad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2002r. o odpadach oraz, że skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za nielegalne przemieszczenie odpadów, w szczególności poprzez: - pominięcie przez organ rzetelnego wyjaśnienia czy podwozie będące przedmiotem niniejszego postępowania może być traktowane jako odpad, mając na uwadze zamiar nabywającego wskazany pojazd, a także jego profil działalności gospodarczej, a tym samym bezprawne przyjęcie, że przedmiotowe podwozie nie może być traktowane jako część zamienna w innym pojeździe, jak również nie istnieje proces technologiczny, dzięki któremu można zastosować taką część do bezpośredniego zamontowania, podczas gdy uczestnik postępowania [...] wskazał, że zajmuje się projektowaniem i produkcją autobusów i pojazdów specjalnych we własnych zakładach produkcyjnych we [...], z własnym kodem WMI. Ponadto firma korzysta z używanych podwozi pojazdów [...] w swoich autobusach, a około 50 takich sztuk podwozi firma importuje od polskich partnerów od 2014r. Jednocześnie zdaniem skarżącej [...] podkreślił, że wszystkie importowane podwozia, z częścią odciętą kabiny, po ich przebudowie i regeneracji używane są do produkcji autobusów, które to są certyfikowane i podlegają legalnej rejestracji na Ukrainie, - pominięcie przez organ przesłuchania prokurenta skarżącej A. G., na okoliczność braku zamiaru pozbycia się podwozia do zabudowy przez skarżącą, a także celem wykazania, że skarżąca nie dokonała przecięcia pojazdu, wydania przez skarżącą [...] podwozia do zabudowy zdatnego do przemieszczania się po drogach publicznych - nie pociętego wyłącznie ze zdemontowaną częścią tylną przykręconą na śrubach, braku zamiaru pozbycia się podwozia do zabudowy, co skutkowało błędnym przyjęciem przez organ, że demontaż pojazdu odbył się przed jego sprzedażą, a także, że pojazd stanowi odpad, - pominięcie przez organ przesłuchania w charakterze świadka [...] [...] oraz [...] [...], celem wykazania osób dokonujących demontażu pojazdu marki [...], celem wykazania na czyje zlecenie został wykonany demontaż, celem wykazania, że przetransportowany z Niemiec na teren Polski ww. pojazd był zdatny do samodzielnego poruszania się po drogach, i w takim stanie został wydany nabywającemu tenże pojazd [...], co skutkowało błędnym przyjęciem przez organ, że demontaż pojazdu odbył się przed jego sprzedażą, - pominięcie przez organ wniosków zawartych w prywatnej opinii technicznej nr [...] z [...] grudnia 2019 r., z których to wynika, że pojazd będący przedmiotem niniejszego postępowania nie może być uznany za odpad, albowiem podwozie pojazdu pozostaje w sprawności technicznej umożliwiającej sprawne, samoczynne poruszanie się na placu manewrowym, parkingu. Podzespoły jezdne są kompletne, sprawne techniczne. Silnik po uruchomieniu pracuje poprawnie. Pojazd nie stanowi zagrożenia dla ochrony środowiska jako odpad niebezpieczny. Nie stwierdzono wycieków płynów eksploatacyjnych z podzespołów podwozia. Podwozie stanowi pełnowartościowy komponent, jako baza do wykorzystania pod zabudowę specjalistyczną, - brak przeprowadzenia przez organ dowodu z opinii biegłego, pomimo że wymaga wiadomości specjalnych stwierdzenie czy przedmiotowe podwozie można uznać za odpad niebezpieczny. W szczególności istotnym jest możliwość wykorzystania takiego podwozia do produkcji autobusów bądź pojazdów specjalnych na terenie Ukrainy, które zgodnie z wyjaśnieniami uczestnika [...] z powodzeniem są wytwarzane. Zdaniem organu takie podwozie nie może być wykorzystane, co przeczy wieloletniej praktyce ww. uczestnika postępowania. Tym samym trudno uznać, aby organ dysponował takimi wiadomościami specjalnymi, skoro nie posiada wiedzy w zakresie wykorzystywania podwozi do produkcji pojazdów; b) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowy m przemieszczaniu odpadów przez jego nieprawidłowe zastosowanie i nieuprawnione wezwanie skarżącej do zagospodarowania odpadu, podczas gdy w czasie podjęcia próby przemieszczenia podwozia do zabudowy oraz w dacie wszczęcia niniejszego postępowania skarżąca nie była właścicielem towaru w postaci podwozia do zabudowy marki [...], ani jego posiadaczem, ani tym bardziej jego wytwórcą, a tym samym bezprawnym było przyjęcie przez organ, że skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za międzynarodowe przemieszczanie owego podwozia; c) art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a. oraz art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przez bezpośrednie zastosowanie i powoływanie się przez organ w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji na "Wytyczne Korespondentów nr 9", które to Wytyczne stanowią dokument, który nie jest źródłem prawa i aktem prawnym powszechnie obowiązującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani także aktem prawnym przyjętym w celu wykonania kompetencji Unii Europejskiej; d) art. 8 k.p.a. przez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie poprzez pominięcie, że [...] od około 2014 r. nabył około 50 podwozi do zabudowy z terenu Polski i eksportowała je na teren Ukrainy, zaś taka procedura nigdy nie była kwestionowana przez organy administracji publicznej; e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez bezpodstawne utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej wezwania skarżącej do zastosowania procedur określonych w art. w art. 24 ust. 3 rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadu, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04 * w postaci podwozia pojazdu do zabudowy wraz z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną pojazdu marki [...], o numerze identyfikującym nadwozia [...], wysłanego z terytorium Polski na terytorium Ukrainy, przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów o ww. kodzie II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ, że sprzedane przez skarżącą podwozie do zabudowy marki [...] stanowi odpad, podczas gdy skarżąca nie pozbyła się podwozia, nie zamierzała się go pozbyć ani nie była zobowiązana do pozbycia się podwozia do zabudowy, zaś w chwili wydania towaru [...] pojazd był sprawny oraz dopuszczony do ruchu. Ponadto owy pojazd trudno uznać za odpad, skoro nie utracił swej wartości użytkowej, a skarżąca zawarła z [...] umowę sprzedaży, nie mając zamiaru wyzbycia się przedmiotu umowy, lecz uzyskania stosownego wynagrodzenia z tytułu owej czynności prawnej; b) art. 2 pkt 15 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczenia opadów przez uznanie skarżącej za zgłaszającego, w sytuacji gdy nie była ona ani wytwórcą ani posiadaczem pojazdu w chwili przemieszczenia go z terytorium Polski na terytorium Ukrainy, zaś zgłoszenie przemieszczenia przez skarżącą zostało zgłoszone na zlecenie [...] zgodnie z zawartą pomiędzy stronami umową; c) § 1, § 2 oraz załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów z 9 grudnia 2014 r. przez uznanie, że skarżąca dokonała przemieszczenia odpadu o kodzie 16 01 04* zdefiniowanego jako "zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy", podczas gdy w pełni sprawne podwozie pojazdu nie może być klasyfikowane jako zużyty bądź nienadający się do użytkowania pojazd. III. Wobec powyższych zarzutów: a) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c, p.p.s.a wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; b) wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych na podstawie art. 200 p.p.s.a.; c) na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., wniesiono o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, na postawie art. 61 § 3 p.p.s.a., o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie" z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenie skutków, d) na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniesiono o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci potwierdzenia realizacji płatności, na okoliczność wykazania, że demontaż samochodu nie mógł zostać dokonany przed jego sprzedażą skoro zapłata została uiszczona już w dniu 29 lipca 2019r., a tym samym w tym dniu uczestnik postępowania [...] stał się właścicielem pojazdu. Z uregulowań zawartych w kodeksie cywilnym wynika, że sprzedaż w zasadzie nie tylko zobowiązuje sprzedawcę do przeniesienia prawa własności, ale też z mocy samej ustawy prawo to przenosi. Kupujący staje się już z chwilą zawarcia umowy właścicielem. Jednocześnie wskazuję, iż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie dokonał jakichkolwiek ustaleń w zakresie woli stron biorących udział w transakcji kupna sprzedaży pojazdu marki [...], które byłyby poparte prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym. Koniecznym było rozważenie okoliczności towarzyszącym wyzbyciu się przedmiotów, co w świetle ustaleń organu zostało niewątpliwie zbagatelizowane. Skarżąca kwestionuje zasadność przyjęcia przez organ, że dokonała przemieszczenia opadu o kodzie 16 01 04*, zdefiniowanego jako "zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy", podczas gdy w pełni sprawne podwozie pojazdu nie może być klasyfikowane jako zużyty bądź nienadający się do użytkowania pojazd. Nie można przy tym stracić z pola widzenia okoliczności, iż definiując pojęcie pojazdu nie nadającego się do użytkowania bądź zużytego należy sięgnąć do ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, która to posługuje się pojęciami pojazd wycofany z eksploatacji kompletny i niekompletny pojazd wycofany z eksploatacji. W ocenie skarżącej, organ ustalając powyższy stan faktyczny, naruszył szereg przepisów postępowania, które w szczególności polegały na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy , co skutkowało ową błędną oceną przedstawionych w sprawie dowodów i przekroczeniem zasady ich swobodnej oceny, prowadzącymi do ustalenia niezgodnego z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym, iż pojazd marki [...] stanowił opad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2002r. o odpadach oraz, że skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za nielegalne przemieszczenie odpadów. Kwestią wymagającą podniesienia jest także okoliczność, że sama skarżąca nie posiada pracowników, a tym bardziej nie prowadzi działalności gospodarczej o takim charakterze, który umożliwiłby jej skuteczne zdekonstruowanie pojazdu. Przecież to właśnie [...] w swoich wyjaśnieniach wskazał, że zajmuje się projektowaniem i produkcją autobusów i pojazdów specjalnych we własnych zakładach produkcyjnych we [...], z własnym kodem WMI. W niniejszym postępowaniu brak jest okoliczności, które mogłyby uzasadniać przyjęcie, że poprzedni właściciel Spółka [...] "pozbył się" na rzecz [...]pojazdu, skoro w chwili przekazania go nabywcy pojazd był kompletny oraz przeznaczony do przemieszczania się na drogach publicznych zarówno na terenie Polski, jak i za granicą. Ponadto skarżąca zarzuca organowi, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia dopuścił się naruszenia art. 2 pkt 15 lit. a, rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczenia opadów przez uznanie skarżącej za zgłaszającego, w sytuacji gdy nie była ona ani wytwórcą ani posiadaczem pojazdu w chwili przemieszczenia go z terytorium Polski na terytorium Ukrainy, zaś zgłoszenie przemieszczenia przez skarżącą zostało zgłoszone na zlecenie [...] zgodnie z zawartą pomiędzy stronami umową. Skarżąca wielokrotnie wyjaśniała, że nie jest ani zgłaszającym, ani wysyłającym, ani wytwórcą, ani posiadaczem podwozia pojazdu, ani nawet podmiotem zlecającym przewóz, czy tez przewoźnikiem, dlatego też błędnie została uznana przez organ za podmiot odpowiedzialny za międzynarodowe przemieszczanie podwozia, niezgodnie z art. 2 pkt 15 lit. a, rozporządzenia nr 1013/2006. Ponadto skarżąca nie jest wytwórcą albowiem jej działalność nie prowadziła do powstania odpadu zgodnie z art. 2 pkt 9 rozporządzenia nr 1013/2006. Skarżąca uważa, że nie mogła być uznana także za posiadacza, bowiem według art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 1013/2006 jest nim wyłącznie producent odpadów lub osoba fizyczna lub prawna, w której posiadaniu znajdują się odpady, zgodnie z definicją zawarta w art. 1 ust. 1 lit. c, dyrektywy nr 2006/12/WE. Zdaniem skarżącej, w świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że na gruncie niniejszej sprawy brak było dowodów mogących prowadzić do uznania podwozia marki [...] za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach i art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98/WE. W konsekwencji przemieszczenie ww. pojazdu takiego pojazdu bez zezwolenia ostatecznie nie spełniało kryteriów nielegalnego przemieszczenia odpadu w rozumieniu ustawy z 29 czerwca 2007 r. o między narodowym przemieszczaniu odpadów. Ponadto skarżąca bezprawnie została uznana za podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia między narodowego przemieszczenia odpadów. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o: 1. oddalenie skargi; 2. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym; 3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu było postanowienie GIOŚ z [...] marca 2021 r., znak [...]. Sąd postanowił oddalić wniosek przedstawiony w skardze o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci potwierdzenia realizacji płatności, na okoliczność wykazania, że demontaż samochodu nie mógł zostać dokonany przed jego sprzedażą skoro zapłata została uiszczona już w dniu 29 lipca 2019r., a tym samym w tym dniu uczestnik postępowania [...] stał się właścicielem pojazdu. Skarżąca podnosi, że z uregulowań zawartych w kodeksie cywilnym wynika, że sprzedaż w zasadzie nie tylko zobowiązuje sprzedawcę do przeniesienia prawa własności, ale też z mocy samej ustawy prawo to przenosi. Kupujący staje się już z chwilą zawarcia umowy właścicielem. Jednocześnie wskazuję, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Odnosząc się do tego wniosku wskazać należy, że art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok. NSA z 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05, ONSA WSA 2006/2, poz. 45). Sąd nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją - jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu. Sąd powinien w takiej sytuacji uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić. Wskazać również należy, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją, pod warunkiem, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W kontrolowanej przez Sąd sprawie nie można uznać, że wnioskowany w skardze środek dowodowy jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Wniosek dowodowy złożony w skardze, stoi bowiem w sprzeczności z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. W postępowaniu sądowym nie ma możliwości przeprowadzenia (i to tylko wyjątkowo) innych środków dowodowych, niż dowód z dokumentów. Nie każdy zatem dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z konkretnie oznaczonych dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Możliwość przeprowadzenia dowodów jest sytuacją wyjątkową, bo obejmuje tylko dowód z dokumentów i tylko o tyle, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wszelkie dowody strona powinna składać we właściwym, merytorycznym postępowaniu, czyli przed organem, bo ten podmiot dokonuje oceny wniosku. Sąd nie prowadzi samodzielnych ustaleń faktycznych, nie poszukuje dowodów, lecz ocenia dowody pozyskane przez kontrolowany organ administracji publicznej. Z tych przyczyn wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że GIOŚ jako organ orzekający w I i II instancji prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z treści: art.6. art. 7, art. 8, art. 28 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 1 u.m.p.o., art. 77 §1, art. 75 §1, art. 80, art. 84 §1, art.107 §3 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP, art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ GIOŚ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie, materiał dowodowy odzwierciedla stan faktyczny, a ocena została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zgromadzony materiał, w odniesieniu do prawa obowiązującego w zakresie objętym niniejszym postępowaniem, a także w odniesieniu do orzecznictwa sądów administracyjnych, według Sądu, jednoznacznie wskazuje, że przedmiot postępowania wypełnia definicję odpadu w rozumieniu przepisów u.o. Tym samym zaskarżone postanowienie GIOŚ znak [...], z [...] marca 2020 r., w ocenie Sądu, zostało wydane prawidłowo. Utrzymanie w mocy orzeczenia wydanego w I instancji, w części dotyczącej wezwania Spółki [...] do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006, według Sądu, znajduje swoje uzasadnienie i jest zgodne z treścią art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ przeanalizował wszystkie dokumenty przesłane przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], jak również wyjaśnienia skarżącej złożone w piśmie z 9 grudnia 2019r. wraz dokumentami w postaci kopii faktury eksportowej Nr [...], z 12 sierpnia 2019 r., kopii niemieckiego dowodu rejestracyjnego pojazdu (podwozia) wydanego w języku niemieckim oraz kopii opinii technicznej Nr [...] z [...] grudnia 2019 r., sporządzonej przez rzeczoznawcę [...] [...]. Zgodzić należy się z GIOŚ, że z ww. opinii bezsprzecznie wynika, że przedmiot postępowania to zdekompletowany samochód ciężarowy, sprowadzony z terenu Niemiec, poddany częściowemu demontażowi, z odciętą górną częścią kabiny pasażerskiej na słupkach w połowie wysokości. Powyższy stan pojazdu, potwierdza również załączona do materiału dowodowego kopia formularza wniosku o przeprowadzenie oceny towaru oraz dokumentacja fotograficzna. Biorąc pod uwagę ww. stan pojazdu w momencie zgłoszenia (częściowo zdemontowany z odciętą kabiną) nie można zgodzić się z wnioskami z ww. opinii technicznej, w której rzeczoznawca stwierdził, że pojazd nie stanowi odpadu z uwagi na brak cech uszkodzeń związanych z kolizją drogową, podwozie pozostaje w sprawności technicznej umożliwiającej sprawne samoczynnym poruszanie się po placu manewrowym, czy że pojazd nie posiada wycieków płynów eksploatacyjnych. Zdaniem Sądu, stan pojazdu w momencie zgłoszenia do procedury wywozu wynikający z ww. dokumentów, w tym załączonej opinii technicznej, bezsprzecznie wskazywał, że przedmiot postępowania nie stanowi ani pojazdu nadającego się do dalszego użytkowania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, ani części zamiennych nadających się do bezpośredniego wykorzystania w innym pojeździe, a w stanie w jakim się znajduje (podwozie z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną) nadaje się jedynie do dalszego przetworzenia (demontażu). Fakt pocięcia kabiny ww. pojazdu, jak również jego częściowy demontaż spowodował, że pojazd ten stał się pojazdem nienadającym się do dalszego użytkowania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, jak również nie stanowił części zamiennych nadających się do bezpośredniego wykorzystania w innym pojeździe, a tym samym stał się odpadem - na terenie Polski. Następnie ww. odpad został zgłoszony do procedury wywozu z terytorium Polski na teren Ukrainy i zatrzymany przez służby celne w trakcie wywozu wbrew zakazowi wynikającemu z art. 36 ust. 1 lit a ww. rozporządzenia 1013/2006. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie bezspornie doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadu. GIOŚ rozpoznał sprawę w zakresie, który należał do jego właściwości, gdyż w ocenie Sądu, dokonał prawidłowych czynności zmierzających do ustalenia, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do uznania przedmiotowego podwozia pojazdu do zabudowy wraz z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] za odpad. Według art. 3 ust. 1 pkt 6, u.o., przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". GIOŚ dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "odpad". Wykładnia tego pojęcia dokonana przez organ jest zgodna z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Zdaniem NSA, "Zgodnie z ustawową definicją odpadu z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) zakwalifikowanie jako "odpadów" wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i z rozumienia pojęcia "pozbywać się" (wyrok z 4 lipca 2019 r., Tronex, C-624/17, EU:C:2019:564, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). W odniesieniu do pojęcia "pozbywać się" z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że należy je interpretować z uwzględnieniem celu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.Urz.UE.L z 2008 r. Nr 312, s. 3, - dalej: dyrektywa odpadowa), którym zgodnie z motywem 6 tej dyrektywy jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzkiego i środowiska. Pojęcie to wymaga również wykładni w świetle art. 191 ust. 2 TFUE, który stanowi, że polityka Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i opiera się w szczególności na zasadach ostrożności i działania zapobiegawczego. Wynika z tego, że pojęcia "pozbywać się", a zatem i pojęcia "odpadów" w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy odpadowej, nie można interpretować w sposób zawężający. Pojęcie "pozbywać się" obejmuje zarówno "odzysk", jak i "unieszkodliwianie" danej substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 15 i 19 dyrektywy". (zob. wyrok NSA z 23 marca 2021 r., sygn. III OSK 262/21, LEX nr 3153102). Najważniejszym elementem cytowanej wyżej definicji ustawowej pojęcia "odpady" jest określenie "pozbycie się", gdyż przedmiot staje się odpadem właśnie z chwilą pozbycia się go przez dotychczasowego posiadacza. W definicji tej pozbycie się, wzorem interpretacji przyjętych w prawie unijnym i orzecznictwie sądów europejskich, nie może być rozumiane jako utrata kontroli nad przedmiotem, a raczej jako zasadnicza zmiana sposobu jego wykorzystywania, odmienna od podstawowego jego przeznaczenia, do którego przestał się ten przedmiot nadawać (być przydatnym), która to zmiana może spowodować także poważne negatywne konsekwencje dla człowieka lub środowiska. Możliwe jest więc pozbycie się przedmiotu także wówczas, gdy pozostaje on nadal we władaniu tego samego podmiotu. Jeżeli pozbycie się miałoby być obowiązkiem danego podmiotu, to obowiązek pozbycia się określonego przedmiotu powinien wynikać z przepisu prawa. Pozbyciem się przedmiotu będzie też przekazanie innemu podmiotowi, który to podmiot będzie dany przedmiot wykorzystywał w ten zasadniczo odmienny sposób (odmienny od jego pierwotnego przeznaczenia, a stosowany ze względu na nieprzydatność przedmiotu do wykorzystania w sposób pierwotnie zakładany). Wykładnia terminu "pozbycie się" powinna być indywidualizowana, w szczególności wówczas, gdy jest wątpliwe, czy dany przedmiot jest wskutek pozbycia się go odpadem. Zgodnie z sugestiami zawartymi w orzecznictwie sądów europejskich, wykładnia taka powinna brać pod uwagę ogólne cele przepisów dotyczących gospodarowania odpadami, a więc w przypadku polskiej ustawy o odpadach – ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Pamiętać też trzeba o obowiązku stosowania przy interpretacji przepisów u.o. zasad ogólnych ustawy – Prawo ochrony środowiska, w szczególności w tym przypadku zasady prewencji (art. 6 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm., dalej: p.o.ś.), mającej także swoje odzwierciedlenie w podstawowych przepisach wspólnotowych. Z założeń tych wynika wskazówka stwierdzająca, że w sytuacji wątpliwości, czy dany przedmiot jest odpadem wskutek zmiany sposobu jego użytkowania, a potencjalnie możliwe jest negatywne oddziaływanie tego sposobu użytkowania na człowieka lub środowisko, należałoby uznać dany przedmiot za odpad. Uznanie takie pozwala bowiem na poddanie sposobu użytkowania prewencyjnej i bieżącej kontroli, zapewnianej przez konstrukcję ustawy o odpadach i innych ustaw (zob. M. Górski (red.), Prawo ochrony środowiska, Warszawa 2018, s. 400-401). Z treści art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. wynika dwoista natura odpadu. Odpadem zatem pod pewnymi warunkami może być substancja lub przedmiot. Ta szczególna natura odpadu jest związana z określonymi zachowaniami posiadacza odpadów. Polegają one na: pozbywaniu się odpadów, zamiarze pozbycia się odpadów lub obowiązku pozbycia się odpadów. Czynność polegającą na pozbyciu się odpadu możemy odnosić do pojęcia subiektywnej lub obiektywnej wartości substancji lub przedmiotu, którą ona przedstawia dla posiadacza odpadów. Miernik wartościowy substancji lub przedmiotu wymaga stosowania kryteriów pozaprawnych. Zwłaszcza na gruncie analizy ekonomicznej możemy mówić np. o wartości początkowej oraz wartości bieżącej. TS Unii Europejskiej podnosi, że zakres pojęcia "odpad" zależy od interpretacji pojęcia "pozbywać się" (zob. wyrok ETS z 18 grudnia 1997 r. w sprawie C-129/96 oraz wyrok ETS z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-121/03). Pojęcie "pozbywać się" należy interpretować w świetle celu ogólnego przepisów u.o., którym jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez odpady oraz w świetle celów szczegółowych wynikających zasad gospodarki odpadami. Termin "pozbywać się", który określa zakres stosowania pojęcia odpadu, nie może zatem być interpretowany wąsko. Kompleksowe zarządzanie gospodarką odpadami musi być uwzględnione w interpretacji pojęcia "pozbywać się". Przy interpretacji pojęcia "pozbywać się" należy także brać pod uwagę obowiązujące normy prawne dotyczące procesów ponownego użycia, przetwarzania, recyklingu oraz odzysku poszczególnych rodzajów odpadów. Istotne znaczenie mają także standardy dotyczące bezpieczeństwa używania substancji lub przedmiotów. Pozbycie się odpadu powinno być także oceniane przez pryzmat zasady zapobiegania odpadom. Odchodzenie od metod poprodukcyjnego gospodarowania odpadami powinno stymulować działania mające na celu zmniejszenie ilości odpadów, oraz powtórne wykorzystanie substancji lub przedmiotu. Końcowa odpowiedzialność podmiotu pozbywającego się odpadu nie może być także oderwana od zasady "zanieczyszczający płaci". Koszty związane z zapobieganiem odpadom albo z naprawianiem szkód wywołanych przez odpady nie mogą pomijać podmiotu pozbywającego się odpadu na rzecz kolejnego posiadacza. W prawie międzynarodowym Konwencja bazylejska z 22 marca 1989 r. w Bazylei o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych (Dz.U. 1995, nr 19, poz. 88), za odpad uznaje substancje lub przedmioty, które są usuwane lub których usuwanie zamierza się przeprowadzić albo których usuwanie jest wymagane z mocy przepisów prawa krajowego (art. 2 pkt 1) Konwencji. W ocenie Sądu orzekającego w tym składzie, wysyłany przez skarżącą przedmiot w postaci podwozia do zabudowy wraz z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] w momencie kontroli celnej w istocie stanowił pojazd częściowo zdemontowany. Powyższe wynika z przedłożonej przez skarżacą opinii technicznej Nr [...] z [...] grudnia 2019 r., sporządzonej przez rzeczoznawcę [...] [...]. Z ww. opinii wynika, że do oceny przedstawiono zdekompletowany samochód ciężarowy marki [...], sprowadzony z terenu Niemiec, poddany częściowemu demontażowi. Z ramy podwozia zdemontowano zabudowę tylną ładunkową, za kabiną, obcięto górną część kabiny pasażerskiej z dachem na słupkach w połowie wysokości. Zdemontowano drzwi kabiny, kierowcy i pasażera, fotele kierowcy i pasażera. Szyba przednia uległa rozbiciu. Zdemontowano ramiona wycieraczek, reflektory przednie oraz tylne lampy zespolone. Wymontowano także pokrywę ściany przedniej kabiny oraz skrajne elementy zderzaka przedniego. Powyższe potwierdza również załączona do materiału dowodowego kopia formularza wniosku o przeprowadzenie oceny towaru oraz dokumentacja fotograficzna, z której wynika, iż w istocie przedmiot postępowania nie stanowi ani pojazdu nadającego się do dalszego użytkowania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, ani części zamiennych nadających się do bezpośredniego wykorzystania w innym pojeździe a w stanie w jakim się znajduje (podwozie z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną) nadaje się jedynie do dalszego przetworzenia (demontażu). Zgodzić należy się organem, że ciętych mechanicznie fragmentów pojazdów nie można potraktować jako części zamiennych, ponieważ nie są to części mogące zostać bezpośrednio użyte w całości jako części zamienne w innym pojeździe, bez konieczności uprzedniego, odpowiedniego ich przygotowania, jak również nie istnieje taki proces technologiczny, w którym wytwarza się części (fragmenty) pojazdów, jako części samochodowe nadające się do bezpośredniego zamontowania. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, częściowo zdekompletowany i pocięty pojazd ciężarowy marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], nie mógł mógł być wykorzystany zgodnie ze swoim przeznaczeniem w takim stanie jakim był (częściowo zdekompletowany i pocięty). Z tego powodu GIOŚ zasadnie uznał, że wystąpi konieczność poddania go procesowi odzysku (demontażu). Wobec powyższego ww. pojazd powinien być poddany dalszym procesom przetwarzania (demontażu), prowadzącym do uzyskania części zamiennych nadających się do bezpośredniego zamontowania w innym pojeździe, bez konieczności stosowania jakichkolwiek innych czynności przetwarzania. Zgodzić należy się z organem, który wskazał, że do napraw pojazdów stosuje się nowe części zamienne, wytwarzane przez określonych producentów oraz używane części zamienne nadające się do powtórnego użycia, pochodzące z demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji i przetworzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela Sąd orzekający w tym składzie, według którego "Działanie obejmujące naprawę pojazdu wycofanego z eksploatacji poza stacją demontażu nie jest procesem przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.,). W art. 29 ust. 2 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach ustawodawca wprowadził zasadę przetwarzania odpadów w instalacjach lub urządzeniach. Konsekwencją obowiązywania tej zasady jest wyrażony w art. 18 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 2056), bezwzględny obowiązek przekazania pojazdu wycofanego z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów. Celem tych przepisów zgodnie z zasadą prewencji, jest ograniczenie możliwości negatywnego oddziaływania pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzi oraz ochrony środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Wskazać należy, że działanie obejmujące naprawę pojazdu wycofanego z eksploatacji poza stacją demontażu nie jest procesem przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o. W art. 29 ust. 2 u.o. ustawodawca wprowadził zasadę przetwarzania odpadów w instalacjach lub urządzeniach. Konsekwencją obowiązywania tej zasady jest wyrażony w art. 18 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1610) bezwzględny obowiązek przekazania pojazdu wycofanego z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów. Celem tych przepisów zgodnie z zasadą prewencji (art. 6 p.o.ś.), jest ograniczenie możliwości negatywnego oddziaływania pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko oraz zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzi oraz ochrony środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. W prawie unijnym instytucja prawna utraty statusu odpadu jest uregulowana w art. 6 dyrektywy ramowej (dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UE. L 312 z 22 listopada 2008 r.). Z przepisów tych wynika, że określone rodzaje odpadów przestają być odpadami, jeżeli na skutek poddania ich odzyskowi, w tym recyklingowi, łącznie spełniają pewne warunki w przepisie art. 14 u.o. wyliczone, a także warunki określone w przepisach UE (art. 14 ust. 1 pkt 2 u.o.). Art. 14 u.o. wymaga spełnienia łącznie trzech warunków: 1. Poddanie odpadów pewnemu procesowi przetwarzania; 2. Spełnienie warunków przydatności do wykorzystania; 3. Wypełnienie wymagań wynikających z prawa UE. Istotne znaczenie ma również to, że u.o. wymaga spełnienia warunków nie tylko określonych w przepisach tej ustawy, ale także ustalonych w odpowiednich przepisach prawa UE. Oba warunki muszą być spełnione łącznie. Ustawodawca krajowy przewidział dla procesów przetwarzania odpadów ścisłą reglamentację administracyjnoprawną. Zgodnie z art. 41 ust. 1 u.o., prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, przepis wprowadza więc generalną zasadę reglamentacji prowadzenia działań o charakterze gospodarowania odpadami, przewidującą konieczności uzyskania formalnej zgody właściwego organu administracji. Według art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o., przetwarzanie oznacza procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Z art. 29 ust. 1 u.o., wynika bezwzględny obowiązek przetwarzania odpadów w instalacjach lub urządzeniach. W myśl art. 29 ust. 2 u.o., instalacje oraz urządzenia do przetwarzania odpadów eksploatuje się tylko wówczas, gdy: 1) spełniają wymagania ochrony środowiska, w tym nie powodują przekroczenia standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach o ochronie środowiska, oraz 2) pozostałości powstające w wyniku działalności związanej z przetwarzaniem odpadów będą przetwarzane z zachowaniem wymagań określonych w ustawie. Z treści art. 30 ust. 1 u.o., wynika zakaz przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami. Według art. 3 ust. 1 pkt 23 u.o., przez recykling rozumie się odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach; obejmuje to ponowne przetwarzanie materiału organicznego (recykling organiczny), ale nie obejmuje odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane jako paliwa lub do celów wypełniania wyrobisk. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 14 u.o., przez odzysk - rozumie się jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce. Treść cytowanych wyżej przepisów pokazuje wyraźnie, że ustawodawca położył głównie nacisk na obowiązek spełnienia wymagań formalnych w postępowaniu z odpadami. Wymagania te mają decydujące znaczenie dla ustalenia obowiązków posiadaczy odpadów i określenia czy przetwarzanie odpadów jest legalne. Z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wynika nakaz przekazania pojazdu wycofanego z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów w celu jego legalnego przetworzenia. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o recyklingu, akt ten określa zasady postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Treść cytowanego przepisu wskazuje wyraźnie, że zasady postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji reguluje właśnie ten akt prawny, a nie decydujące znaczenie mają działania faktyczne podejmowane przez posiadacza odpadu w postaci pojazdu wycofanego z eksploatacji. Według art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu, przez pojazd wycofany z eksploatacji - rozumie się pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Podkreślenia wymaga, że wolą ustawodawcy demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu (art. 5 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów). Właściciel pojazdu, bez względu na to, czy zamierza jakieś części pojazdu zachować dla siebie, winien oddać pojazd do stacji demontażu, nie może "wyręczać" stacji demontażu (zob. wyrok NSA z 27 kwietnia 2016 r., sygn. II OSK 2044/14, LEX nr 2081373). Prowadzenie odzysku i recyklingu pojazdu wycofanego z eksploatacji poza stacją demontażu stanowi naruszenie ww. przepisów ustawowych i jest działaniem nielegalnym. Wyjaśnić należy, że w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia GIOŚ zaznaczył również, że z faktury eksportowej Nr [...], z [...] sierpnia 2019 r., wynika, że przedmiotem sprzedaży nie był pojazd ciężarowy marki [...], a jedynie podwozie pochodzące z tego pojazdu, co jednoznacznie wskazuje, iż demontaż ww. pojazdu odbył się przed jego sprzedażą. W przypadku przedmiotowego pojazdu ciężarowego sprzedający, tj. spółka [...] nie widząc możliwości dalszego użytkowania tego pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, dokonała jego częściowego demontażu, a następnie zbyła na rzecz ukraińskiego kontrahenta już nie pojazd, a przedmiot w postaci podwozia do zabudowy. Następnie przedmiotowy pojazd wraz z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną został zgłoszony przez ww. Spółkę do wysyłki (zgodnie z dokumentem [...] z [...] września 2019 r.) W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie spełniona została przesłana "pozbycia się" zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. Wskazać należy, że pojazd ciężarowy (podwozie do zabudowy wraz z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną pojazdu) marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], stanowi odpad, który powinien zostać w odpowiedni sposób zagospodarowany zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami ustaw. Według Sądu, zarzut pełnomocnik skarżącej zawarty w skardze w kwestii naruszenia przez organ art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. - przez jego niewłaściwe zastosowanie będące wynikiem przyjęcia, że sprzedane przez skarżącą podwozie do zabudowy stanowi odpad w sytuacji, gdy skarżący nie pozbyła się, nie zamierzała się pozbyć, ani do pozbycia nie była zobowiązana, należy uznać za bezzasadny. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez GIOŚ § 1, § 2 oraz załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów z 9 grudnia 2014 r., przez uznanie, że skarżąca dokonała przemieszczenia odpadu o kodzie 16 01 04* zdefiniowanego jako "zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy", podczas gdy w pełni sprawne podwozie pojazdu nie może być klasyfikowane jako zużyty bądź nienadający się do użytkowania pojazd. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że organ w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, prawidłowo wyjaśnił, że z załączonych do materiału dowodowego kopii formularza wniosku o przeprowadzenie oceny towaru oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że przedmiot objęty niniejszym postanowieniem, w chwili przemieszczenia, wyposażony był w jednostkę napędową, płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy, nadające mu właściwości odpadu niebezpiecznego. Powyższe potwierdzone zostało informacjami zawartymi w wyjaśnieniach pełnomocnika skarżącej z 9 grudnia 2019 r., w których informuje, że "silnik jest w całości sprawny, podobnie jak układ kierowniczy i hamulcowy, a silnik pojazdu wraz z skrzynią biegów jest kompletny" oraz w opinii technicznej Nr [...], z [...] grudnia 2019 r. w której rzeczoznawca wskazał, że "podzespoły jezdne są kompletne i sprawne, silnik skrzynia biegów, układ hamulcowy i kierowniczy pracują poprawnie". W związku z powyższym ww. podwozie do zabudowy, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów, należy zaklasyfikować do odpadów o kodzie 16 01 04* - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy". Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest także odpowiedź na pytanie, czy skarżącą należy uznać za podmiot spełniający kryteria, o których mowa w art. 2 pkt 15 ww. rozporządzenia 1013/2006, tj. podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia międzynarodowego przemieszczania przedmiotowego pojazdu z terenu Polski na terytorium Ukrainy, pomimo że takie przemieszczenia byłoby niedopuszczalne zgodnie z ww. art. 36 ust. 1 lit. a. W ocenie Sądu, wskazanie skarżącej jako nadawcę/eksportera w ww. dokumencie MRN Nr [...] uniemożliwia przyjęcie, że w procedurze celnej skarżąca występowała jako przedstawiciel właściciela pojazdu, gdyż w przeciwnym wypadku w polu wysyłający/eksporter powinien być wpisany obecny właściciel pojazdu, tj. [...]. Powyższe bezsprzecznie pozwala na uznanie skarżącej jako podmiotu podlegającego polskiej jurysdykcji jako posiadacza przedmiotowego odpadu, a co za tym idzie, jako podmiotu odpowiedzialnego za zgłoszenie jego międzynarodowego przemieszczenia w rozumieniu art. 25 ust. 1 pkt 1 u.m.p.o. Przyjęcie, że pocięcia kabiny pojazdu, jak i dalszego demontażu dokonali pracownicy [...], nie zaś skarżąca, pozostaje bez wpływu na kwestie odpowiedzialności za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu, które leżą po stronie skarżącej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku przeprowadzenia przez organ dowodu z opinii biegłego, wskazać należy, że na żadnym etapie prowadzonego postępowania skarżąca nie składała wniosku o powołanie biegłego rzeczoznawcy w celu ustalenia czy podwozie do zabudowy objęte postępowaniem można uznać za odpad niebezpieczny. Według Sądu, GIOŚ jako wyspecjalizowany organ ochrony środowiska w świetle zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego (obejmującego także ww. opinię techniczną Nr [...] z [...] grudnia 2019 r., sporządzoną przez rzeczoznawcę [...] [...] oraz dokumentację fotograficzną) prawidłowo nie dostrzegał potrzeby przeprowadzenia takiego dowodu. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.m.p.o., organem odpowiedzialnym za wykonanie rozporządzenia nr 1013/2006, w rozumieniu art. 53 tego rozporządzenia, jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska, który jest w szczególności organem właściwym w sprawach: 1) przywozu odpadów na teren kraju; 2) wywozu odpadów poza teren kraju; 3) tranzytu odpadów przez teren kraju. W ocenie Sądu, analiza materiału dowodowego wykazała, że przedmiot postępowania w obecnym stanie nie stanowi, ani pojazdu nadającego się do dalszego użytkowania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, ani części zamiennych nadających się do bezpośredniego wykorzystania w innym pojeździe, a w stanie w jakim się znajduje (podwozie z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną) nadaje się jedynie do dalszego przetworzenia (demontażu). Tym samym przedmiotowy pojazd według Sądu, stanowi odpad. Podkreślenia wymaga, że rzeczoznawca samochodowy posiada uprawnienia do oceny stanu technicznego pojazdów, rekonstrukcji wypadków drogowych oraz szacowania wartości pojazdów. Osoba taka nie posiada natomiast uprawnienia do przeprowadzania analizy prawnej pod kątem przepisów ochrony środowiska i badania okoliczności wskazujących na "pozbycie się". Rzeczoznawca samochodowy nie był uprawniony do formułowania opinii czy dany przedmiot jest odpadem, czy też nie, jak również czy dany odpad jest odpadem niebezpiecznym, czy też nie. Nie może odnieść skutku prawnego w niniejszej sprawie w kwestii kwalifikacji spornego pojazdu stwierdzenie, które znalazło się na str. 2 opinii technicznej nr [...] z [...] grudnia 2019 r. mgr inż. [...] [...], że "Przedstawiony pojazd ciężarowy nie stanowi zagrożenia dla ochrony środowiska jako odpad niebezpieczny (...)" (k. 65 akt adm.). Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 1 u.m.p.o. oraz art. 2 pkt 15 lit, a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 przez jego nieprawidłowe zastosowanie i nieuprawnione wezwanie skarżącej do zagospodarowania odpadu, podczas gdy w czasie podjęcia próby przemieszczenia podwozia do zabudowy oraz w dacie wszczęcia niniejszego postępowania skarżąca nie była właścicielem towaru w postaci spornego podwozia do zabudowy, ani jego posiadaczem, ani tym bardziej jego wytwórcą, a tym samym bezprawnym było przyjęcie przez organ, że skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za międzynarodowe przemieszczanie owego podwozia, również w ocenie organu nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że organ w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 pkt 15 lit. a, rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, "zgłaszający" oznacza w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego - każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczenie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia. Wysyłającym, zgodnie z informacją zawartą w kopii formularza informacji o nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniu odpadów oraz dokumencie MRN Nr [...] z [...] września 2019 r., jest Spółka [...] Sp. z o.o., z siedzibą pod adresem: [...], ul. [...], która dokonując zgłoszenia wysyłki spornego podwozia do zabudowy z pociętą i częściowo zdemontowaną kabiną pojazdu stała się zgłaszającym, a zarazem wysyłającym ww. odpad (wbrew zakazowi) odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczanie z terytorium Polski na terytorium Ukrainy z naruszeniem art. 36 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. W przedmiotowej sprawie istotny jest fakt, że pomimo dysponowania (rzekomo) upoważnieniem udzielonym przez właściciela pojazdu, tj. [...] do ww. czynności celnych przewidzianych przepisami prawa celnego, skarżąca dokonała stosownego zgłoszenia w imieniu własnym, udzielając przy tym własnego upoważnieniu firmie FU [...], z siedzibą pod adresem" [...], ul. [...] (kopia upoważnienia w aktach sprawy). Potwierdzeniem powyższego jest wskazany wyżej dokument MRN Nr [...] z [...] września 2019 r., w którym jako nadawca/eksporter figuruje skarżąca. W ocenie Sądu, wskazanie skarżącej jako nadawcy/eksportera w dokumencie MRN Nr [...] uniemożliwia przyjęcie, że w procedurze celnej to właśnie skarżąca występowała jako przedstawiciel właściciela pojazdu. W przeciwnym wypadku w polu wysyłający/eksporter winien być wpisany obecny właściciel pojazdu, tj. [...]. Według Sądu, skarżącą należy uznać za podlegającego polskiej jurysdykcji posiadacza przedmiotowego odpadu, a co za tym idzie za podmiot odpowiedzialny za dokonanie zgłoszenia jego międzynarodowego przemieszczenia w rozumieniu art. 25 ust.1 pkt 1 u.m.p.o., w zw. z art. 2 pkt 15 lit. a, ppkt vi rozporządzenia Nr 1013/2006. Bez wpływu na kwestie odpowiedzialności za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu, pozostaje to czy w dacie przemieszczenia spornego pojazdu skarżąca była wytwórcą lub posiadaczem pojazdu. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a. oraz art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przez bezpośrednie zastosowanie i powoływanie się przez organ w uzasadnianiu zaskarżonego postanowienia na "Wytyczne Korespondentów Nr 9", które to wytyczne stanowią dokument, który nie jest źródłem prawa i aktem prawnym powszechnie obowiązującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani także aktem prawnym przyjętym w celu wykonania kompetencji Unii Europejskie, gdyż organ zarówno w treści uzasadnienia postanowienia I instancji, jak i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie powoływał się na ww. wytyczne. Odnosząc się dalej do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd orzekający w tym składzie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie NSA, według którego "W dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu korespondentów unijnych dla rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, zostały uzgodnione wytyczne w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów. Wytyczne te zawierają ujednolicone stanowisko państw członkowskich co do sposobu, w jaki w rozumieniu wspólnym wszystkich państw członkowskich należy interpretować rozporządzenie Nr 1013/2006". (zob. wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r., sygn. II OSK 1313/18, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 8 k.p.a. przez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie poprzez pominięcie, że [...] od około 2014 r. nabyła około 50 podwozi do zabudowy z terenu Polski i eksportowała je na teren Ukrainy, zaś taka procedura nigdy nie była kwestionowana przez organy administracji publicznej, również w ocenie organu nie zasługi wał na uwzględnienie. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że organ prawidłowo wyjaśnił, że każdy przypadek podejrzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów w postaci pojazdów rozpatrywany jest indywidualnie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności zaistniałych w każdej z nich. Okoliczności przemieszczania przez [...] innych pojazdów w postaci podwozi do zabudowy nie dotyczą przedmiotu obecnego postępowania i nie mogą wywierać wpływu na kontrolowanie przez Sąd niniejszego postępowania. Sąd działając z urzędu nie stwierdził także naruszenia art. 7a, k.p.a. Wskazać należy, że przepis ten dotyczy "wątpliwości co do normy prawnej". Tymczasem powołany wyżej zarzut skargi dotyczy w istocie nie tyle wykładni prawa, co ustaleń faktycznych w sprawie. Po drugie, przepis ten odnosi się do sytuacji, w której w sprawie "pozostają wątpliwości". Mając na uwadze powszechnie znany fakt niskiej jakości legislacji w sprawach administracyjnych, w praktyce sądów administracyjnych do zupełnej rzadkości należą sprawy, w których nie występują wątpliwości interpretacyjne co do mającej zastosowanie w sprawie normy prawa materialnego. W art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o tego rodzaju sytuacje, a o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny) (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 lutego 2019 r., sygn. IV SA/Wa 2794/18 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W takim przypadku jednostka istotnie nie powinna ponosić konsekwencji oczywiście wadliwej legislacji. W realiach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z tego rodzaju sytuacją, a wręcz nie mamy do czynienia z jakimikolwiek zasadniczymi wątpliwościami interpretacyjnymi co do wykładni norm prawa materialnego. W sprawach z zakresu ochrony środowiska zasadnicze wątpliwości budzi w ogóle możliwość stosowania art. 7a § 1 k.p.a. Ochrona środowiska, jako wartość szczególnie chroniona na poziomie Konstytucji RP (art. 5, art. 31 ust. 3, art. 74 ust. 2 oraz art. 84 Konstytucji RP), niewątpliwie mieści się bowiem w kategorii ważnego interes publicznego, o którym mowa w art. 7a § 2 k.p.a. Dodatkowo należy wskazać, że sposób rozumienia art. 7a § 1 k.p.a. przyjmowany przez skarżącą, a mianowicie, że w razie jakichkolwiek wątpliwości co do wykładni przepisów z zakresu ochrony środowiska należy wybrać wariant interpretacyjny korzystny dla podmiotu, na który mają być nałożone określone obowiązki wynikające z zasad ochrony środowiska (w szczególności z zasady prewencji), niweczyłby podstawowy cel tych przepisów, którym jest ochrona środowiska jako szczególnego dobra wspólnego, istotnego nie tylko w chwili obecnej, ale również z punktu widzenia przyszłych pokoleń. Taka wykładnia art. 7a k.p.a. naruszałaby nie tylko wskazane wyżej przepisy Konstytucji RP, ale również przepisy unijne, w tym art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W świetle ust. 1 tego przepisu, polityka Unii w dziedzinie środowiska przyczynia się do osiągania m. in. celu w postaci zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska. Z kolei w ust. 2 tej normy traktatowej wskazano w szczególności, że polityka Unii w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony. Stąd też, jak podkreślił to NSA w wyroku z 14 marca 2018 r., II OSK 1281/16 (CBOSA), w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE większe znaczenie przykłada się do ochrony interesów publicznych takich jak ochrona środowiska i zdrowia publicznego niż do ochrony podstawowych wolności oraz praw zasadniczych. Podsumowując należy wskazać, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a sposób interpretacji i zastosowanie norm prawnych przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska był poprawny. W ocenie Sądu, nie można również stwierdzić naruszeń przepisów k.p.a., na które wskazano w skardze, ani innych przepisów, które mogłyby stać się podstawą do uchylenia postanowienia GIOŚ z [...] marca 2021 r., znak [...]. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- nb