IV SA/Wa 973/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. D. i "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] w sprawie ze skargi W. D. i "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] Pismem z dnia 20 lutego 2018 r. W. D. oraz "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w K., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radca prawnym, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2017 r., umarzającą wznowione postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...]. Wskazaną powyżej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. stwierdził, że grunt leśny stanowiący część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu P., gmina Miasto K., o pow. 0,1045 ha oraz część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu P., gmina Miasto K., o pow. 0,0047 ha został wyłączony z produkcji leśnej niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustalił dla W.D. i "[...]" Sp. z o.o. opłatę w wysokości dwukrotnej należności z tytułu wyłączenia z produkcji 0,1092 ha gruntów leśnych. Opłata została ustalona dla zobowiązanych solidarnie w łącznej kwocie 122312,74 zł. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżących wskazał, że toczy się postępowanie egzekucyjne, prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. w K., który dokonał zajęcia środków pieniężnych, w tym wynagrodzenia W. D.. Zdaniem pełnomocnika skarżących, z uwagi na wznowienie postępowania oraz przedłożenie przez strony nowych dowodów, które wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, wniosek stron jest zasadny i powinien zostać uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji nie może zostać uwzględniony. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1. Z przepisu tego wynika, że po pierwsze, wstrzymanie wykonania aktu może nastąpić tylko na wniosek skarżącego, ale jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku (sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu), a po drugie, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonego aktu. Dopiero w przypadku, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także aktów wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 42/13). Oznacza to, że powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej. Treścią art. 61 § 3 objęte będą zatem zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 683/12). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, nie jest możliwe wstrzymanie wykonania aktu organu stopnia podstawowego, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonego do Sądu aktu. W związku z tym, że skarżący nie wystąpili o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji objętych wnioskiem. Ponadto, nawet w przypadku złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wniosek taki nie mógłby zostać uwzględniony. Przede wszystkim zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest umorzenie postępowania administracyjnego, wznowionego w sprawie zakończonej decyzją objętą wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Podkreślenia wymaga, iż przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienia NSA z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FZ 142/11 oraz z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OZ 791/13). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Rozstrzygnięciem takim nie jest decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Nie przyznaje ona stronie uprawnień, ani nie nakłada żadnych obowiązków. Tym samym, z uwagi na charakter zaskarżonego orzeczenia nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Już tylko ta okoliczność nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji ochrony tymczasowej. Ponadto, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/2005). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących nie przedstawił argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, w szczególności nie wskazał, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa natomiast na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/2004). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może stanowić polemiki z treścią rozstrzygnięcia, gdyż ustawową przesłanką wstrzymania wykonania aktu nie jest jego ewentualna wadliwość. Uzasadniając wniosek, strona powinna wskazać konkretne okoliczności, które wiążą się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności takich pełnomocnik skarżących nie wskazał, w szczególności za uwzględnieniem wniosku nie może przemawiać podniesione przez pełnomocnika skarżących duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, a także okoliczność zajęcia w trybie postępowania egzekucyjnego środków pieniężnych strony skarżącej bez wykazania, czy zajęcie to może spowodować dla strony znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Reasumując, nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania decyzji objętych zgłoszonym wnioskiem. Biorąc pod uwagę zarówno charakter zaskarżonego aktu, brak wniosku obejmującego zaskarżoną decyzję oraz lakoniczne uzasadnienie wniosku, należało odmówić wstrzymania wykonania wskazanych decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.