IV SAB/Wa 149/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie podjęcia czynności egzekucyjnych postanawia: odrzucić skargę. Dnia 11 stycznia 2011 r. W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w ramach postępowania w przedmiocie przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu przenikającego do środowiska Osiedla [...]. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wa 20/11. Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. wezwano Skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania w jakiej konkretnej sprawie administracyjnej nastąpiła bezczynność Prezydenta W. poprzez wskazanie przedmiotu sprawy, numeru sprawy, określenie z czyjego wniosku i kiedy została wszczęta (tj. wnioskodawcy), oraz czynności jakich domagał się Skarżący w toku postępowania administracyjnego, a których organ nie dokonał, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi (pismo z dnia 7 września 2011 r. – k. 17) Skarżący m. in. oświadczył, że Prezydent W. jako wierzyciel na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 tj. ze zm.), dalej jako "pea" winien był podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych w celu przymuszenia [...] Sp. z o.o. do wykonania ciążącego na nim obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego całej instalacji posadowionej na terenie obiektu [...]. Zarządzeniem z dnia 14 września 2011 r. (k. 24) informując Skarżącego, że przedmiotem skargi może być bezczynność w jednej sprawie z zakresu administracji publicznej, wezwano go do jednoznacznego sprecyzowania, w jakiej konkretnej sprawie administracyjnej skarży bezczynność Prezydenta W.: - czy w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 5 marca 2002 r. o dokonanie pomiaru hałasu i wibracji, w której Prezydent W. wydał decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. odmawiającą wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska (zatem po wniesieniu skargi z dnia 11 stycznia 2011 r.) uchyloną następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r.; - czy też bezczynność Prezydenta W. jako wierzyciela na podstawie pea; - czy też bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie zobowiązania [...] Sp. z o.o. do sporządzenia przeglądu ekologicznego. W odpowiedzi w piśmie z dnia 29 września 2011 r. (k. 27-28) Skarżący oświadczył, że przedmiotem zaskarżenia oprócz bezczynność Prezydenta [...] w wydaniu rozstrzygnięcia określającego dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska jest również bezczynność Prezydenta [...] jako wierzyciela na podstawie przepisów pea. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 24 października 2011 r. (k. 2), skargę w tym drugim przedmiocie wyłączono do rozpoznania pod sygn. akt IV SAB/Wa 149/11. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej przez podmiot nie mający interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem wniesienie skargi w sprawie, która nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego, musi skutkować takim rozstrzygnięciem. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami min.: art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "ppsa", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ppsa skarga na bezczynność organów służy, gdy organ nie wydaje w terminie: decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa), postanowienia na które służy zażalenie albo które kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ppsa), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 ppsa), jak też nie wydaje innych niż wymienione aktów lub nie dokonuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa), oraz nie wydaje w terminie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ppsa). Stosownie do treści art. 149 ppsa sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 6 § 1 pea w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Art. 6 § 1a pea stanowi natomiast, że na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku; postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia; na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Analiza art. 6 § 1a pea prowadzi do wniosku, że uprawnionym do zobowiązania wierzyciela do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych jest wyłączenie organ wyższego stopnia. Zobowiązanie takie ma prawną formę postanowienia wydawanego po rozpatrzeniu skargi złożonej przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku albo przez organ zainteresowany wykonaniem obowiązku. Z powołanej regulacji wynika też, że skarga do sądu administracyjnego przysługiwać będzie na postanowienie wydane wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie oddalające skargę na bezczynność wniesioną do organu wyższego stopnia nad organem będącym wierzycielem, bądź na bezczynność organu wyższego stopnia w rozpatrzeniu skargi złożonej na podstawie tego przepisu. Podobne zapatrywanie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Katowicach w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2003 r. sygn. akt II SAB/Ka 138/02 (ONSA 2004/2/81) na tle przepisów nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Stanowisko to zachowuje jednak aktualność na tle stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. Ponieważ podjęcie przez wierzyciela czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych nie następuje w żadnej z form przewidzianych przez art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ppsa, a weryfikowane jest w szczególnym trybie przewidzianym przez art. 6 § 1a pea, to skarga W. J. na bezczynność Prezydenta W. polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w celu przymuszenia [...] Sp. z o.o. do wykonania ciążącego na nim obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego całej instalacji posadowionej na terenie obiektu [...], jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Ponadto stwierdzić należy, że nawet przyjęcie - tak jak chce tego Skarżący - iż jego zażalenie wniesione w dniu 27 października 2010 r., uzupełnione następnie pismem z dnia 29 listopada 2010 r. jest skargą na bezczynność wierzyciela w trybie art. 6 § 1a pea, to nie otwiera mu to drogi do zaskarżenia do Sądu bezczynności organu egzekucyjnego pierwszej instancji (Prezydenta W.) z powodu przedstawionego powyżej. Z wydanego na skutek w/w zażalenia (w ocenie Skarżącego również skargi w trybie art. 6 § 1a pea) postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. uznającego zażalenie Skarżącego z dnia 27 października 2010 r. za uzasadnione nie wynika, by w ocenie organu wyższego stopnia intencją strony było również skarżenie bezczynności wierzyciela w trybie art. 6 § 1a pea. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ppsa orzekł jak sentencji postanowienia.