IV SAB/Wa 187/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania - oddala skargę - Skarżąca -Spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., który pozostawił bez rozpoznania odwołanie wniesione przez nią od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2014r. znak [...]-w ocenie skarżącej pomimo braku podstaw prawnych do dokonania tej czynności w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 7 i 9 k.p.a wobec wystosowania wadliwego wezwania do usunięcia braku formalnego j i w konsekwencji zastosowania art. 64 § 2 k.p.a mimo braku podstaw do jego zastosowania ; 2) art. 64 § 2 k.p.a wobec jego zastosowania w sytuacji gdy strona usunęła brak formalny. Skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie organu do podjęcia (kontynuowania) postępowania i rozpatrzenia odwołania od decyzji Wójta Gminy S., 2.stwierdzenie, że zaniechanie Organu nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 154§6 p.p.s.a W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że pismem z dnia 16 maja 2014 roku Kolegium zawiadomiło ją o pozostawieniu bez rozpoznania jej odwołania od ww. decyzji Wójta Gminy S., wobec nieusunięcia braku formalnego odwołania w postaci braku odpisu upoważnienia dla aplikanta radcowskiego M. M. mimo stosownego wezwania. Z dochowaniem terminu wezwała zatem Kolegium do usunięcia naruszenia prawa, jednocześnie przedkładając oryginał i wierzytelny odpis dokumentu upoważnienia udzielonego aplikantowi radcowskiemu M. M. Z kolei, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem z [...] czerwca 2014 roku, Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i odmówiło kontynuowania postępowania w sprawie. Skarżąca zarzuca, że wezwanie Kolegium do usunięcia braku formalnego odwołania od ww. decyzji Wójta Gminy S. jest wadliwe, gdyż zawiera ono wezwanie do usunięcia braku odpisu upoważnienia udzielonego przez pełnomocnika skarżącej - radcę prawnego M. L., aplikantowi radcowskiemu M. M., do zastępowania go w sprawie, w której została wydana ww. decyzja. Tymczasem, w ocenie skarżącej, wezwanie powinno zawierać słowa takie jak: "przedłożenie/złożenie dokumentu upoważnienia". Zdaniem skarżącej, o wadliwości wezwania Kolegium do usunięcia braku formalnego świadczy też okoliczność, że pismo zawierające wezwanie zostało umieszczone w jednej kopercie z pismem w zupełnie innej sprawie - sprawie znak: [...], w której stroną jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C. W ocenie skarżącej, kolejna wada wezwania do usunięcia braku formalnego odwołania, to żądanie odpisu upoważnienia, a nie upoważnienia, co wywołało u jej pełnomocnika mylne, acz usprawiedliwione jej zdaniem przekonanie, że skoro został złożony oryginał upoważnienia, to Kolegium żąda jego odpisu, co aplikant radcowski uczynił w odpowiedzi na wezwanie, tj. przedłożył odpis upoważnienia. Zdaniem skarżącej, wskazane nieprawidłowości, w świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, uprawniają do stwierdzenia, że Kolegium naruszyło art. 7, 8 i 9 Kpa. Ponadto skarżąca wskazuje, że skoro został przedłożony oryginał i uwierzytelniony odpis dokumentu upoważnienia udzielonego aplikantowi radcowskiemu M. M., a zatem brak został uzupełniony, to odwołanie skarżącej od ww. decyzji Wójta Gminy S. winien być nadany dalszy bieg. Na poparcie swojego stanowiska w tym zakresie, skarżąca przytacza pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 roku, sygn. akt II GSK 3/2011, że treść art. 64 §2 Kpa, nakazująca pozostawienie podania bez rozpoznania, odnosi się do sytuacji, w której strona w ogóle nie uzupełni braku formalnego uniemożliwiającego nadanie podaniu właściwego biegu, nie zaś sytuacji, gdy brak zostaje uzupełniony jednak z naruszeniem wskazanego terminu, skoro takiego rygoru ww. przepis nie przewiduje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesiony w niej zarzut bezczynności Kolegium jest niezasadny. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w sprawie nie ulega wątpliwości, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r. I OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/1/2, OSP 2014/5/53, LEX nr 1356405. Analiza akt sprawy wskazuje, zatem że wniesiona przez Skarżącą skarga jest dopuszczalna a tym samym podlegała kontroli Sądu. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, iż z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy pismem z dnia [...] maja 2014r. pozostawił bez rozpoznania stosownie do art. 64 §2 k.p.a odwołanie wniesione przez stronę skarżącą od decyzji Wójta Gminy S. z dnia z dnia [...] marca 2014r. znak [...]. Odwołanie to zostało podpisane przez aplikanta radcowskiego M. M., który w treści odwołania powołał się na upoważnienie, ustanowionego pełnomocnikiem skarżącej, radcę prawnego M. L. Do odwołania nie dołączono jednak oryginału ani odpisu upoważnienia udzielonego przez radcę prawnego M. L. aplikantowi radcowskiemu M. M. Dołączono natomiast upoważnienie udzielone przez tego radcę prawnego aplikantowi radcowskiemu A. Z. Nie ulega zatem wątpliwości, że ww. odwołanie obarczone było brakiem formalnym. Dlatego też, działając w myśl art. 64 §2 k.p.a, zasadnie w ocenie Sądu pismem dnia [...] kwietnia 2014 roku, Kolegium wezwało pełnomocnika skarżącej do usunięcia ww. braku formalnego odwołania. Zgodnie bowiem z art. 63 § 1 k.p.a., podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone m.in. pisemnie i powinny zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 63 § 2 k.p.a.) oraz być podpisane przez wnoszącego (art. 63 § 3 zd. 1 k.p.a.). Stosownie do art. 32 k.p.a. strona może działać osobiście lub przez pełnomocnika o ile charakter czynności nie wymaga jej osobistego działania. Natomiast, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, jak stanowi art. 64 § 2 k.p.a. Do braków formalnych, które rodzą po stronie organu obowiązek wezwania strony do ich usunięcia w ustawowym terminie, należą braki podania wymienione w art. 63 § 2 k.p.a., a jeżeli strona działa przez pełnomocnika bądź przez osobę upoważnioną - dołączenie pełnomocnictwa lub upoważnienia, a nadto wymagania określone w przepisach szczególnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że art. 64 § 2 k.p.a. dotyczący wezwania do usunięcia braków możliwych do usunięcia w postępowaniu administracyjnym, odnosi się do braków w zakresie pełnomocnictwa. W konsekwencji niewezwanie odwołującego się do uzupełnienia braku w postaci dostarczenia właściwego pełnomocnictwa pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania bez umożliwienia stronie jego usunięcia stanowiłoby naruszenie tego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty z dnia 8 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 488/93 - niepubl. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 975/13 - publ. http: orzecznictwo nsa). Za chybiony należy zatem uznać zarzut skarżącej, że wezwanie Kolegium do usunięcia braku formalnego odwołania poprzez przedłożenie, jak określono w wezwaniu "odpisu upoważnienia" było wadliwe. W szczególności, o wadliwości wezwania nie świadczą także okoliczności podniesione przez skarżącą. Z treści wezwania wynika bowiem wyraźnie, jaki brak odwołania należy usunąć i w jakim terminie. Nie bez znaczenia jest tu również fakt, iż adresatem wezwania był profesjonalny pełnomocnik - radca prawny, a więc trudno uznać, że nie zrozumiał treści wezwania. O tym, że pełnomocnik zrozumiał treść wezwania świadczy również fakt, iż odpowiedział na wezwanie Kolegium w wyznaczonym terminie. Błędnie jednak przesłał wówczas odpis upoważnienia dla innego aplikanta- A. Z. (tak samo jak uczyniono to przy odwołaniu), nie przesyłając jednak odpisu upoważnienia udzielonego M. M. O wadliwości wezwania nie świadczy też fakt, iż zostało ono przesłane w jednej kopercie z pismem w zupełnie innej sprawie - sprawie, jak wyjaśnił organ, cyt. "obydwa wezwania dotarły bowiem do ich adresata, który jest pełnomocnikiem zarówno skarżącej, jak i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C.". Wobec nieusunięcia wskazanego braku odwołania w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pełnomocnikowi skarżącej, zasadnie organ pozostawił je bez rozpoznania. W tej sytuacji nie można uznać, iż nie rozpatrując wniesionego odwołania, Kolegium pozostaje w bezczynności. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że przekazanie upoważnienia udzielonego aplikantowi radcowskiemu M. M., w dniu [...] maja 2014 roku, winno skutkować rozpatrzeniem przez Kolegium odwołania, jako pozbawionego już braków. Przytoczony na poparcie stanowiska skarżącej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, został wyrażony w sytuacji, gdy brakiem formalnym dotknięte było podanie, dla którego wniesienia nie jest określony termin procesowy. Natomiast nieusunięcie braku formalnego odwołania, w zakreślonym w art. 64 §2 k.p.a. siedmiodniowym terminie, skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpoznania. Taki pogląd został wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych (w. NSA z 3.09.2008r., II OSK 978/07, LEX nr 516020; w. WSA w Warszawie z 15.02.2007r., IV S.A./Wa 2255/06, LEX nr 342573). Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administarcyjny w cytiwanej na wstępie uchwale z dnia 3 września 2013r. I OPS 2/13 cyt. " ...jak to już wcześniej zostało stwierdzone, datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.) lub dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej (art. 61 § 3a K.p.a.), nawet jeżeli to podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. W takim przypadku organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest podjąć działania wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., mające na celu usunięcie tych braków, a w konsekwencji rozpoznanie i załatwienie sprawy. Dlatego też pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia." Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ słusznie pozostawił odwołanie bez rozpoznania, a zatem nie można mu zarzucić, że pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy, orzekł jak w sentencji.