IV SAB/Wa 192/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 29.09.2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: odrzucić skargę W piśmie z dnia 11 maja 2017 r. S. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę bezczynność i zwłokę Ministra Infrastruktury i Budownictwa w "rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w związku z nieprzeprowadzeniem w zakreślonym terminie, ujętym w postanowieniu o zawieszeniu postępowania odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 stosownego postępowania spadkowego we własnym zakresie". W uzasadnieniu skargi opisał dotychczasowy przebieg postępowania dotyczący sposobu załatwienia sprawy. Wskazał, że Minister nie podejmuje działań mających na celu ustalenia spadkobierców w postępowaniu dotyczącym ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa. Podał, że swoją skargę wnosi m.in. na podstawie art. 227 Kpa. Organowi zarzucił m.in. naruszenie art. 6-10, 12 § 1, 35 § 1, 97 § 1, art. 247 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Sąd po przeanalizowaniu wniesionej skargi, uwzględniając zarzuty podniesione przez Skarżącego oraz powołana podstawę prawną żądania uznał, że dotyczy ona bezczynności Ministra Infrastruktury i Budownictwa w zakresie uregulowanym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 227 K.p.a., na który powołuje się m.in. Skarżący, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wskazać należy, że w orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym w sprawach dotyczących postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII K.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 478/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII K.p.a. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne K.p.a.), ponieważ sprawy te również nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Skoro wniesiona przez S. B. skarga została oparta m.in. na przepisie art. 227 K.p.a i art. 247 K.p.a. Sąd uznał, że dotyczyła bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia skargi wniesionej w trybie określonym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.