IV SAB/Wa 225/18

Dnia 15 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 15 listopada 2018 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Zarządu [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę K. K. (dalej "Skarżący") reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na bezczynność organu - Zarządu Dzielnicy [...] zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie przez Organ II instancji, iż zasadnym było pozostawienie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu budowlanego z częścią mieszkalną (budynek dla potrzeb gospodarki leśnej) wraz z niezbędną infrastrukturą, jak przyłącze energetyczne, studnia (własne ujęcie wody), zbiorniki bezodpływowe (szamba), telekomunikacyjne, ogrodzenie, altana śmietnikowa, zadaszone wiaty parkingowe i miejsca biwakowe, na terenie działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] w [...], bez rozpoznania przez Organ I instancji, w sytuacji gdy brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, bowiem Skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2018r. uzupełnił braki formalne wskazane przez Organ, z zachowaniem należytej staranności w tym zakresie, co doprowadziło w konsekwencji do zaniechania przeprowadzenia i zakończenia w sposób merytoryczny postępowania administracyjnego, tj. bezzasadnego uchylania się od rozpoznania sprawy i wydania w jej przedmiocie merytorycznej decyzji; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania zarówno przez Organ I instancji jak i II Instancji, tj. z pominięciem zasady zaufania jego uczestników do władzy publicznej, nie kierując się przy tym zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania poprzez zbyt ogólne wskazanie w piśmie (wezwaniu) Organu I instancji z dnia [...] grudnia 2017 r. przedmiotu braków, co doprowadziło do nieuzasadnionej oceny przez Organ I instancji poprawności złożonych pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. wyjaśnień; 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 36 w zw. z art. 37 § 6 pkt. 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie i uznanie przez Organ II instancji, iż Organ I instancji nie dopuścił się bezczynności, podczas gdy Organ I instancji nie załatwił sprawy Skarżącego w terminach określonych w tym przepisie oraz nie poinformował Skarżącego o przyczynie niezałatwienia sprawy w tych terminach. Ponadto Organ I instancji nieprawidłowo zaniechał merytorycznego załatwienia sprawy poprzez np. wydanie decyzji odmownej stosując niewłaściwie rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania; 4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 §1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na zaniechaniu wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie rozpoznania ponaglenia Skarżącego oraz brak właściwego i zgodnego z zasadami logiki rozpoznania pisma Skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 r.; 5. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony. W sytuacji gdy Organ powziął jakiekolwiek wątpliwości co przeznaczenia planowanej inwestycji, wszelkie wątpliwości interpretacyjne powinien rozstrzygać zgodnie z zasadami ogólnymi kodeksu postępowania administracyjnego, na korzyść wnioskującej strony. Jednocześnie wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Organu II Instancji oraz o uznanie bezczynności oraz przewlekłości postępowania prowadzonego przez Zarząd Dzielnicy [...] w sprawie o sygnaturze [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w terminie określonym w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego; 2. wyznaczenie Zarządowi Dzielnicy [...] miesięcznego terminu do wydania decyzji w tym przedmiocie; 3. wyjaśnienie przyczyn bezczynności organu oraz przewlekłości postępowania; 4. zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący wskazał na następujący przebieg zdarzeń: [...] grudnia 2017r. Skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu budowlanego dla potrzeb gospodarki leśnej wraz z niezbędną infrastrukturą, jak przyłącze energetyczne, studnia (własne ujęcie wody), zbiorniki bezodpływowe (szamba), telekomunikacyjne, ogrodzenie, altana śmietnikowa, zadaszone wiaty parkingowe i miejsca biwakowe zlokalizowanych na terenie działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...] w [...]. Pismem z [...] grudnia 2017r. Zarząd Dzielnicy [...] wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych we wniesionym wniosku. Braki we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy Skarżący uzupełnił w terminie wskazanym przez organ, tj. [...] stycznia 2018r. Pomimo zrealizowania zobowiązania Zarząd Dzielnicy [...], pismem z [...] stycznia 2018r. poinformował Skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania uznając, iż nie uzupełnił wniosku zgodnie ze wskazaniem oznaczonym w wezwaniu. W ocenie Skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2018r. odniósł się on do wszystkich wskazanych przez Organ wątpliwości, załączając stosowne dowody na poparcie swoich twierdzeń. Skarżący odnosząc się do zarzutu przewlekłości prowadzonego postępowania, wskazał, że ma ona ścisły związek z szeregiem wymagań uzupełnienia wniosku, jakie organ nałożył na Skarżącego. W jego ocenie w złożonym wniosku o wydanie warunków zabudowy w sposób kompletny dopełnił wszystkich wymagań, aby takie warunki zabudowy mogły być wydane. Skarżący złożył bowiem wniosek o wydanie warunków zabudowy na budynek który jest inwestycją na cele leśne, jest on bowiem łowczym (należy do Polskiego Związku Łowieckiego) i w myśl przepisów ustawy o lasach, ma prawa do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie gospodarki leśnej (na terenie leśnym), która jest związana z gospodarowaniem zwierzyną. W ocenie skarżącego w związku z wykazaniem w toku toczącego się postępowania celu, rodzaju i przeznaczenia projektowanych budynków, nie powinny mieć miejsca jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne. Jeżeli jednak organ powziął jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne, w myśl artykułu 7 k.p.a. powinien rozstrzygać je na korzyść strony. Ponadto Skarżący, nadmienił iż w złożonym wniosku i piśmie uzupełniającym braki zawarł wszystkie niezbędne elementy. Do wniosku dołączona została mapa, która określa granice objęte wnioskiem we właściwej wskazanej skali, została określona charakterystyka inwestycji ze szczególnym uwzględnieniem sposobu zapotrzebowania na wodę, energię, odprowadzanie ścieków, określony został sposób zagospodarowania terenem oraz charakterystyka zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazane zostały także elementy odnoszące się do parametrów technicznych inwestycji oraz wpływ inwestycji na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, szczegółowo opisując poszczególne czynności podjęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na bezczynność złożona przez K. K. jako niezasadna nie mogła zostać uwzględniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej p.p.s.a.), wedle którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola sądu obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w k.p.a. lub akcie szczególnym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i przekroczenie tych terminów lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a. oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego. Z uwagi na to, że skarga wniesiona została do Sądu po uprzednim wniesieniu ponaglenia uznać należy, że zostały spełnione wszelkie formalne warunki oraz wymogi do wniesienia skargi przewidziane przepisami ustawy. W sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji publicznej, w celu ustalenia wystąpienia albo niewystąpienia stanu bezczynności organu istotne znaczenie ma precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji prawnego obowiązku działania - na wniosek lub z urzędu - polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy administracyjnej. W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy (istniejący w dacie wyrokowania) sąd administracyjny rozstrzyga, czy rzeczywiście organ administracji pozostaje w bezczynności polegającej na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa nie podejmuje on żadnych czynności do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności celowe służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo - mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa - nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem (w terminie) decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postpowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 dalej, k.p.a.). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Kluczowym kryterium oceny pozostawania albo niepozostawania przez organ w bezczynności jest regulacja zawarta w art. 104 § 1 k.p.a., na gruncie którego ustawodawca operuje pojęciem "załatwienia sprawy", a szerzej regulacja zawarta w przepisach rozdziału 7 "Załatwianie spraw" Działu I "Przepisy ogólne" kodeksu postępowania administracyjnego. W kontekście wyznaczonych przepisami art. 34 § 1-4 k.p.a. terminów załatwienia sprawy, z której to regulacji wywodzona jest zasada załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, podkreślić należy również znaczenie przepisu § 5 art. 34, z którego wynika, że terminy załatwiania spraw określają czas efektywny, jakim dysponuje organ administracji na ich rozpatrzenie i podjęcie decyzji. Ocena zasadności skargi na bezczynność organu w tym kontekście jest zatem dokonywana z punktu widzenia prawnego obowiązku działania organu administracji zobowiązanego - na wniosek lub z urzędu - do załatwienia konkretnej sprawy w sposób, w formie i w terminie, przewidzianymi w przepisach obowiązującego prawa. W rozpatrywanej sprawie dla oceny zasadności skargi podstawowe znaczenie ma to, czy wniosek o ustalenie warunków złożony przez skarżącego był wystarczający do wszczęcia postępowania. W tej kwestii istotne znaczenie ma kwalifikacja materialnoprawna, która reguluje obowiązki inwestora. Zgodnie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5d, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. I tak, zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. W myśl art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; charakterystykę inwestycji, obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Odnosząc się zaś do podnoszonego przez Skarżącego zarzutu naruszenia art. 64 k.p.a. Sąd w pełni podziela stanowisko przedstawione w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 czerwca 2007 r., II SAB/Gl 3/07, zaakceptowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2008 r., II OSK 1542/07 (publ. w CBOSA), w których stwierdzono, że stosowanie przez organ administracyjny art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (por. również wyroki NSA z dnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, OSP 1997, z. 7-8, poz. 136 i 30 września 1999 r., I SAB 89/99, CBOSA). Należy zgodzić się z poglądem, że przepis art. 52 u.p.z.p. określa treść wniosku oraz wymagane od inwestora załączniki i tylko braki wymienionych w tym przepisie elementów, obok wymogów każdego podania określonych w art. 63 k.p.a. mogą być pojmowane jako braki formalne, upoważniające organ administracji publicznej, do którego wniosek wniesiono, do wezwania wnoszącego podanie o ich usuniecie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Podkreślić należy, że przepis art. 64 § 2 k.p.a. powinien być interpretowany przy uwzględnieniu dyrektyw wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i 9 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżący [...] grudnia 2017 r. zwrócił się z wnioskiem do Zarządu Dzielnicy [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu budowlanego z częścią mieszkalną (budynek dla potrzeb gospodarki leśnej) wraz z niezbędną infrastrukturą jak przyłącze energetyczne, studnia (własne ujęcie wody), zbiorniki bezodpływowe (szamba), telekomunikacyjne, ogrodzenie, altana śmietnikowa, zadaszone wiaty parkingowe i miejsca biwakowe, na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] w [...]. Zarząd Dzielnicy [...] pismem z [...] grudnia 2017 r. wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia braków poprzez: określenie przedmiotu wniosku jedynie w zakresie obiektów budowlanych i przekształcenia terenu, dla których istnieje obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane; określenie rodzaju i przeznaczenia projektowanych obiektów budowlanych zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także w miarę możliwości zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych; szczegółowe określenie charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzez wykazanie funkcjonalnego powiązania pomiędzy projektowanym obiektem budowlanym i przekształceniem terenu z potrzebami gospodarki leśnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach; 4 przedłożenie dokumentów potwierdzających prowadzenie działalności w zakresie gospodarki leśnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach; przedłożenie dokumentów potwierdzających zgodność projektowanych obiektów budowlanych z uproszczonym planem urządzenia lasu, a w przypadku jego braku - z decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, bądź przedłożenie dokumentów umożliwiających organowi samodzielne stwierdzenie takiej zgodności, zgodnie z art. 7 ust. 1 i art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach; określenie w formie opisowej i graficznej (na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego) obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; przedłożenie dokumentów potwierdzających, że projektowane lub istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2) lit. a) i art. 61 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; podpisanie wniosku zgodnie z art. 63 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Niezasadny jest zatem zarzut Skarżącego, a mianowicie naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez ogólne wskazanie w wezwaniu przedmiotu braków, podczas gdy organ szczegółowo wskazał, jakie braki należy uzupełnić, także zawierając stosowne wyjaśnienia w przypisach redakcyjnych, a nadto pouczając, że stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. niesunięcie wyżej wymienionych braków spowoduje pozostawienie sprawy bez rozpoznania. W dniu [...] stycznia 2018 r. wnioskodawca złożył wyjaśnienia, określając przedmiot wniosku jako "budowa obiektu dla potrzeb gospodarki leśnej wraz z niezbędną infrastrukturą jak studnia (własne ujęcie wody), zbiornik bezodpływowy (szambo), ogrodzenie, altana śmietnikowa, zadaszone wiaty parkingowe", powołał się na przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego, przedłożył zaświadczenie Dyrektora Lasów Miejskich - [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., określił obszar oddziaływania obiektu oraz podpisał wniosek. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. Zarząd Dzielnicy [...] poinformował Wnioskodawcę o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania wobec nie uzupełnienia wniosku zgodnie z treścią wezwania. Braki wniosku uniemożliwiały bowiem ocenę, czy planowana inwestycja jest inwestycją związaną z prowadzeniem gospodarki leśnej czy też nie. Wnioskodawca w dniu [...] lutego 2018 r. złożył ponaglenie w trybie art. 37 § 1 ust. 1 k.p.a., przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] wraz ze stanowiskiem Zarządu Dzielnicy [...]. Po rozpatrzeniu tego ponaglenia organ II instancji w postanowieniu z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] uznał, że organ rozpatrujący sprawę nie dopuścił się bezczynności. W tych okolicznościach K. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Zarządu Dzielnicy [...] polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ wniosku spółki o ustalenie warunków zabudowy. W tej sytuacji Sąd stwierdza, że wobec nieuzupełnienia przez stronę wniosku o ustalenie warunków zabudowy organ pozostawił wniosek bez rozpoznania, co zostało dokonane pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. Zarządu Dzielnicy [...]. Podkreślenia wymaga, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest podaniem w rozumieniu art. 63 k.p.a. zatem oprócz warunków formalnych powinien czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych do czego Sąd odnosił się powyżej. Pozostaje faktem, że strona nie uzupełniła wniosku o ustalenie warunków zabudowy stosownie do wezwania do uzupełnienia braków. Pozostawienie wniosku skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. było zatem uprawnione. Dlatego też Sąd nie mógł uwzględnić skargi na bezczynność organu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej podejmował w sprawie stosowne czynności, a następnie pozostawił wniosek bez rozpoznania, szczegółowo opisując przebieg postępowania oraz podtrzymując stanowisko dot. poprawnego zakończenia sprawy. Z powyższych względów, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga na bezczynność Zarządu Dzielnicy [...] została oddalona jako bezzasadna.