IV SAB/Wa 284/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka Asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 6 maja 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca 1) zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku D. P. z [...] lipca 2019 r. w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w pkt 1; 3) stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, miała miejsca bez rażącego naruszenia prawa; 4) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego D. P. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z [...] lipca 2019 r. D. P., prowadzący działaność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej: "Strona", "Skarżący") wystąpił do Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "Organ") z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę dla I. M., obywatela [...], na stanowisko młodszego konserwatora sprzętu przeciwpożarowego. Wojewoda [...] września 2019r. wezwał Stronę, w trybie art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."), do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez nadesłanie: oryginału informacji starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca oraz dokumentów potwierdzających spełnianie przez Cudzoziemca wymagań stawianych kandydatom do pracy przez podmiot powierzający wykonywanie pracy, określonych w informacji starosty bądź dokumentów potwierdzających zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 88c ust. 8 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1543; dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia "). Pismem z [...]października 2019 r. pełnomocnik Strony wystąpił z wnioskiem o przedłużenie terminu do złożenia wymaganych dokumentów w celu uzyskania informacji starosty. Jednakże w odpowiedzi na powyższe Wojewoda pismem z [...] października 2019 r. zawiadomił o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wobec nie usunięcia braków formalnych. Strona wniosła [...] listopada 2019 r. ponaglenie w trybie art. 37 ust. 1 k.p.a., a następnie pismem z 4 lutego 2020 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 64 § k.p.a. w zw. art. 88c ustawy o promocji zatrudnienia i § 7 Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wydawania zezwoleń na pracę oraz wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń z 7 grudnia 2017 r. (dalej: "Rozporządzenie") wydanego na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla Cudzoziemca z uwagi na niezałączenie informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o lokalny rynek pracy, mimo, że dokument ten nie stanowi braku formalnego. W uzasadnieniu powyższego zarzutu skargi podkreślono, że okoliczność braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy stanowi materialnoprawną przesłankę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, a zatem złożenie informacji starosty nie jest konieczne do wszczęcia postępowania, lecz do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem strony, a przez to nie może być badane na etapie oceny wymogów formalnych. Tzw. "test rynku pracy" powinien być wykonany przez Organ w toku prowadzonego postępowania, a jego ewentualny negatywny wynik może stanowić podstawę do odmowy uwzględnienia wniosku. Zatem nieprawidłowe jest stwierdzenie, że ww. informacja starosty - która powinna być oceniona w toku postępowania - stanowi jednocześnie element formalny wniosku, a jej brak skutkowałby pozostawieniem tegoż bez rozpoznania. Ponadto zaznaczono, że informacja starosty nie jest dokumentem wymaganym w każdej sprawie o udzielenie zezwolenia na pracę - powyższe wynika ze ustawowego zwolnienia określonych grup cudzoziemców z wymogu pozyskania ww. opinii starosty. Zatem Organ jest zobowiązany poczynić ustalenia faktyczne w tym przedmiocie w toku postępowania i dopiero gdy uzna, że powyższa informacja jest w sprawie niezbędna, wezwać o nią. Tak więc brak dołączenia informacji starosty do wniosku nie może być badany na etapie oceny spełnienia przez niego wymogów formalnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że wobec braku uzupełnienia przez Stronę braków formalnych wniosku, pozostawił go bez rozpoznania. Odpowiadając na podniesione w skardze zarzuty, Organ wskazał, że właśnie z uwagi na powyżej wskazany brak uzupełnienia wniosku nie można mówić o bezczynności w niniejszej sprawie, bowiem została ona formalnie pozostawiona bez rozpoznania. Za błędną została uznana przedstawiona w skardze interpretacja przepisów art. 88c ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z § 7 Rozporządzenia. Wojewoda wskazał, że zgodnie z przepisem art. 88c ust. 1 pkt. 2) Ustawy, w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dołączył do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, sporządzoną z uwzględnieniem pierwszeństwa dostępu do rynku pracy dla obywateli polskich oraz cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-11. Natomiast według § 7 ust. 1 pkt. 6 Rozporządzenia podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, składając wniosek o wydanie zezwolenia na pracę, dołącza do wniosku: informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy, wydaną nie wcześniej niż 180 dni przed dniem złożenia wniosku, a w przypadkach uzasadnionych przez starostę - 90 dni przed dniem złożenia wniosku - jeżeli jest ona wymagana. Zatem w ocenie Wojewody postąpił on prawidłowo, bowiem inny jest skutek braku przedstawienia informacji starosty w terminie, a inny - dokonania oceny tej informacji. Z uwagi na brak tożsamości ww. regulacji, nie można stawiać Organowi zarzutu pozostawania w bezczynności, ponieważ jedynym rozstrzygnięciem w zaistniałym stanie faktycznym powinno być pozostawienie wniosku bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych, tym bardziej, że przedmiotowa informacja nie była jedynym dokumentem, którego dotyczyło wezwanie z [...] września 2019 r. Niezależnie od powyższego Wojewoda zaznaczył, że wszelkie ewentualne opóźnienia w terminach wydawania rozstrzygnięć czy podejmowania poszczególnych czynności przez organ wynikają ze stale rosnącej liczby składanych wniosków oraz obłożenia pracą pracowników tut. organu. I tak liczba wniosków o wydanie zezwolenia na pracę w roku 2018 w porównaniu do roku 2015 wzrosła o 162%.W samym okresie od stycznia do maja 2019 r. liczba złożonych wniosków w stosunku do analogicznego okresu w 2018 r. wzrosła o 54,4%. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wynika, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Środki dyscyplinujące, którymi dysponuje sąd w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art. 149 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art.149 § 1a p.p.s.a.). Przepis art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu rozpoznanie sprawy ze skargi na bezczynność organu w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga jest zasadna, gdyż w dacie wniesienia skargi Wojewoda pozostawał w bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Skarżącego. Kontrola sprawności prowadzenia przez Wojewodę postępowania prowadzi do następujących wniosków: Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. Z uwagi na to, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu. Jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie, nieuzasadnione pozostawienie podania bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej bezczynność polegającą na zaniechaniu wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13). Pismem z [...] września 2019 r., Wojewoda wezwał Skarżącego, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., do uzupełnienia braków formalnych wniosku w postaci oryginału informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy oraz dokumentów potwierdzających spełnianie przez Cudzoziemca wymagań stawianych kandydatom do pracy przez podmiot powierzający wykonywanie pracy, określonych w informacji starosty bądź dokumentów potwierdzających zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 88c ust. 8 ustawy o promocji zatrudnienia. Niepodanie tych informacji Wojewoda potraktował jako brak formalny i pozostawił wniosek bez rozpoznania. Takie stanowisko Organu nie jest trafne. Sąd podziela argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w uzasadnieniach dwóch wyroków: z dnia 29 stycznia 2019 r. II OSK 1877/18 i z dnia 17 lipca 2018 r. II OSK 347/18. Wyroki te zapadły na kanwie przepisów ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020, poz.35 t.j. , zwana dalej "ustawą o cudzoziemcach") oraz art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, ale sposób interpretacji Naczelnego Sądu Administracyjnego ma pełne zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Nie chodzi o przy tym - wbrew stanowisku organu administracji - o stosowanie analogii (analogii legis czy analogii iuris), które są najogólniej rzec ujmując sposobem wypełniania luk w prawie, polegającym na stosowaniu do wypadku nieprzewidzianego w przepisach prawa – bądź przepisu najbardziej zbliżonego, bądź normy wyprowadzonej z ogólnych zasad prawa (zob. wwyrok NSA z dnia 2 września 2004 r. FSK 322/04, zob. też na ten temat L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2014, s. 230 – 244), ale o aprobatę sposobu wykładni przepisów, doboru argumentów, zaprezentowaną przez NSA. Jednym z wymogów uzyskania zezwolenie na pobyt czasowy było wykazanie, że podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy (art. 114 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach). Zgodnie z art. 125 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. W ówczesnym stanie prawnym przedmiotową informację cudzoziemiec winien był dołączyć do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (art. 125 ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach). NSA uznał, że prawidłowe odczytanie art. 114 ust. 1 pkt 3 ówczesnej wersji ustawy o cudzoziemcach i art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, a zatem odczytanie w określonym otoczeniu normatywnym, przesądza o tym, że informacja od starosty nie jest elementem formalnym wniosku, ale jednym z elementów materialnoprawnych stanowiących potwierdzenie przesłanek merytorycznych do przyznania lub potwierdzenia określonego prawa wnioskodawcy. NSA podkreślił, że można się spierać odnośnie semantyki zastosowanych w ustawie o cudzoziemcach pojęć "składając wniosek dołącza do niego", "dołącza do wniosku", jednakże nie może uchodzić z pola widzenia, że skoro ustawodawca określił sytuacje, w których informacja starosty nie jest w ogóle wymagana, to należy przyjąć, że w każdej sprawie zachodzi potrzeba ustalenia, czy przedłożenie informacji starosty jest konieczne, a to wymaga przeprowadzenia przez organ administracji postępowania wyjaśniającego. Informacja testu pracy jest niezbędna do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, a skoro tak nie stanowi warunku formalnego wniosku, tylko element materialnoprawny. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana podczas merytorycznego rozpatrywania wniosku. NSA zauważył, że w takim też kierunku poszła nowelizacja ustawy o cudzoziemcach, dokonana na mocy ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 107). Na mocy tej nowelizacji art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach otrzymał brzmienie - Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza w postępowaniu w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmiany tej dokonano, z uwagi na "przewidziane w art. 114 ust. 3 liczne wyłączenia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 3 tego artykułu - co nie rzadko wymaga przeprowadzania dodatkowych ustaleń - w wielu przypadkach nie jest jasne, czy cudzoziemiec jest obowiązany wykazać, że podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy i dołączyć do wniosku informacje starosty potwierdzające spełnienie tej przesłanki. Zgodnie z projektowanym przepisem cudzoziemiec będzie dołączał przedmiotowe informacje starosty w toku postępowania w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Powyższa zmiana ma na celu usprawnienie postępowań administracyjnych w sprawie udzielania cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę." Opisany wyżej sposób intepretacji i użyte argumenty mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Organ adminstracji opiera swoją intepretację na wykładni językowej art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy i § 7 pkt 6 Rozpozrządzenia. Ten pierwszy przepis brzmi następująco " W przypadku. o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli:[...] podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dołączył do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, sporządzoną z uwzględnieniem pierwszeństwa dostępu do rynku pracy dla obywateli polskich oraz cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-11." Natomiast ten drugi przepis brzmi następująco : "Podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, składając wniosek o wydanie zezwolenia na pracę, dołącza do wniosku:[...] informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy, wydaną nie wcześniej niż 180 dni przed dniem złożenia wniosku, a w przypadkach uzasadnionych przez starostę - 90 dni przed dniem złożenia wniosku - jeżeli jest ona wymagana". Art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy o pormocji zatrudnienia mówi o sposobie rozstrzygnięcia wniosku - i m. in. od przedstawienia stosownej informacji starosty uzależnia wydanie zezwolenia, a nie rozpatrzenie wniosku w ogóle. Natomiast wspomniany § 7 ust. 1 pkt. 6 Rozporządzenia, wprowadzający obowiązek dołączenia do wniosku informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy, na końcu zawiera wskazanie "jeżeli jest ona wymagana" - o czym jak już wyjaśniono powyżej - organ prowadzący postępowanie rozstrzyga dopiero rozpatrując wniosek merytorycznie, a nie formalnie. Z tego względu należy uznać, że informacja od starosty jest elementem materialnoprawnym, a jej brak nie stanowi braku formalnego wniosku, który upoważniałby do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji należało stwierdzić, że Wojewoda pozostawał w bezczynności (pkt 2 wyroku). Organ powinien wydać rozstrzygnięcie w oparciu o przeprowadzone postępowanie, dokonując stosownej oceny całości przedstawionych przez Stronę materiałów, do przedstawienia których Strona powinna być w sposób poprawny wezwana. Odnosząc się w tym miejscu do kwestii braku przedstawienia przez Skarżącego "dokumentów potwierdzających spełnianie przez cudzoziemca wymagań stawianych kandydatom do pracy przez podmiot powierzający wykonywanie pracy, określonych w informacji starosty (zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 14 Rozporządzenia lub dokumentów potwierdzających zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 88c ust. 8 ustawy (zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia)" Sąd wskazuje, że powyższe wezwanie powinno zostać konkretnie sprecyzowane, w oparciu o realia sprawy wszczętej przedmiotowym wnioskiem. Nie jest poprawne wzywanie do usunięcia braków formalnych poprzez odesłanie do przepisu prawnego, ale z treści samego wezwania winno wynikać jednoznacznie, czego domaga się organ. Po zebraniu całości materiału dowodowego, Wojewoda wyda stosowne do ustalonego w drodze postępowania stanu faktycznego i prawnego rozstrzygnięcie merytoryczne, w którym uzasadni, z jakich przyczyn wniosek uwzględnił lub odmówił jego uwzględnienia. Wobec stwierdzonego stanu bezczynności, który nie ustał - co wynika ze stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę - obowiązkiem Sądu było zobowiązanie Wojewody do rozpoznania wniosku Skarżącego w terminie wskazanym w pkt 1 wyroku - na podstawie art.149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Powołany na wstępie art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązuje sąd administracyjny, który stwierdził bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu, do jednoczesnego stwierdzenia, czy w/w bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13, WSA w Poznaniu z dnia 19.02.2014 r., sygn. IV SAB/Po 126/13, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując w świetle w/w kryteriów zgromadzony w aktach materiał dokumentacyjny Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa (pkt 3 wyroku). Wynikała ona bowiem nie z celowego braku podejmowania działań mających na celu zakończenie postępowania, a z błędnego pozostawania w przekonaniu, że Wojewoda prawidłowo zastosował przepisy prawa. Zaznaczenia w tym zakresie wymaga, że wykładnia istotnych w sprawie przepisów nie była jednoznaczna, gdyż w orzecznictwie wyrażane było także przeciwstawne stanowisko polegające na przyjęciu, że dokument w postaci informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy należy traktować jako element wymagań formalnych wniosku o wszczęcie postępowania o zezwolenie na pobyt czasowy w związku z pracą (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 30 maja 2018 r., sygn. akt III SAB/Wr 16/18, LEX nr 2553807 oraz wyrok NSA z 26 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 3346/17, LEX nr 2485988). Przyjąć zatem należy, że organ mógł pozostawać w uzasadnionym przekonaniu o prawidłowości swojego postępowania, co w sposób oczywisty uchyla twierdzenie o rażącej wadliwości działania organu w niniejszej sprawie. Na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącego zwrot poniesionych kosztów postępowania w łącznej kwocie 597 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego, opłaty za czynności radcy prawnego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie: art.149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., art.149 § 1a p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a.