IV SAB/Wa 304/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 587/14 oddalającym skargę A. G. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za zajęcie nieruchomości postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 587/14 oddalił skargę A. G. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za zajęcie nieruchomości. A. G. pismem z 10 września 2017 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu – Starosty [...], który przesłał skargę wraz z odpowiedzią do Sądu w dniu 21 września 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). W uzasadnieniu skargi jako podstawę wznowienia skarżąca powołała art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazując, że w aktach sprawy przesłanych przez organ wraz z jej skargą z dnia 6 października 2014 r. (zarejestrowaną pod sygn. akt I SAB/Wa 587/14) brak było decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] maja 1973 r. nr [...] zatwierdzającej plan realizacyjny trasy linii napowietrznej [...], co zostało stwierdzone przez pełnomocnika skarżącej podczas przeglądania akt sprawy w dniu 30 marca 2017 r. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na upływ terminu do jej wniesienia oraz wyjaśnił, że informacja o wydaniu ww. decyzji została umieszona w odpowiedzi z dnia 17 października 20174 r. na skargę z dnia 6 października 2014 r. złożoną przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne i nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania. Stosownie do treści art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a." sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Termin na wniesienie skargi o wznowienie określony został w art. 277 p.p.s.a. Zgodnie z ww. przepisem skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Trzymiesięczny termin, o jakim stanowi art. 277 p.p.s.a., jest terminem procesowym zawitym. Bieg tego terminu nie podlega przerwaniu ani też nie może być przywrócony. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie tego terminu jest niedopuszczalne i powoduje odrzucenie skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 stycznia 2011 r. II FSK 2141/10). Skarżąca jako postawę wznowienia uznała nieprzekazanie przez organ ww. decyzji z dnia 28 maja 1973 r. zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji do Sądu wraz z aktami sprawy dotyczącymi jej skargi z 6 października 2014 r. o czym dowiedziała się 30 marca 2017 r. od swojego pełnomocnika, który przeglądał akta sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona bezpośrednio do organu w dniu 14 września 2017 r., który przekazał ją do Sądu przy piśmie z dnia 19 września 2017 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 21 września 2017 r.), zatem po upływie trzymiesięcznego terminu. Tym samym skarga jako wniesiona z uchybieniem ustawowego i zawitego terminu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe Sąd, na postawie art. 280 § 1 w związku z art. 277 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.