IV SAB/Wa 320/17

Dnia 17 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 17 stycznia 2018 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. M. na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania I. Zobowiązuje Wójta Gminy C. do rozpoznania wniosku H. M. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy C. z [...] marca 1999 r. nr [...] o warunkach zabudowy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Wójt Gminy C. dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku o którym mowa w pkt I wyroku; III. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy C. o której mowa w pkt II wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. wymierza Wójtowi Gminy C. grzywnę w kwocie 500 (pięćset) zł.; V. zasądza od Wójta Gminy C. na rzecz skarżącej H. M. sumę pieniężną w kwocie 500 (pięćset) zł . Pismem z 17 grudnia 2015 r. (data pisma) H. M. , dalej "skarżąca" wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i Wójta Gminy [...] w związku z nierozpoznaniem wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy [...] z [...] marca 1999 r. nr [...], znak [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w [...] na działce o nr ew. [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego. Skarżąca powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt IV SA/WA 2044/14, którym uchylono postanowienie SKO w [...] z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania i utrzymane nim w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2012 r. nr [...]. Pismem z dnia 14 lutego 2017 r, podtrzymała żądanie domagając się nadto ukarania wójta karą finansową i spowodowanie wykonania ww wyroku WSA. Pismem z 26 kwietnia 2017 r., ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu sprecyzował żądanie domagając się zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącej z [...] stycznia 2011 r. o wznowienie postępowania, stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności o rażącym charakterze, wymierzenie organowi grzywny i przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości określonej w art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. jak również o zasądzenie kosztów udziału w sprawie pełnomocnika z urzędu, oświadczając że nie zostały one pokryte w całości ani w części. Postanowieniem WSA z 19 maja 2017 r. skarga H. M. została odrzucona z powodu niewyczerpania trybu z art. 37 § 1 K.p.a. Na skutek wniesienia skargi kasacyjnej postanowieniem z 10 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2454/17 postanowienie zostało uchylone. NSA wskazał na konieczność merytorycznego rozpoznania skargi uznając że tryb ten został wyczerpany, po sprecyzowaniu przez skarżącą żądania co nastąpi po ustanowieniu dla skarżącej pełnomocnika z urzędu. Pełnomocnik wyżej przywołanym pismem z 26 kwietnia 2017 r. sprecyzował żądanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W związku z tym sprawa mogła być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów prawa, sąd w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w sprawach skarg na podejmowane przez organy inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej P.p.s.a., oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Sąd orzeka również w zakresie skarg na bezczynność i przewlekłość organów administracji w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy (art. 3 § 2 pkt 8). Właściwość sądu w tym ostatnim przypadku dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych lub opieszałego ich prowadzenia. Przedmiotem zarzucanej przez skarżącej jest ostatecznie bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z [...] stycznia 2011 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 1999 r nr [...], utrzymanego w mocy przez SKO w [...] z [...] sierpnia 2014 r., które to akty zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt IV SA/WA 2044/14. Akta sprawy zostały przez WSA zwrócone do organu 20 maja 2015 r. Jak wywodzi skarżąca do chwili wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącej nie został rozpoznany. Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie a tym samym nie załatwia tej sprawy w ustawowym terminie. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinionym lub też niezawinionym brakiem czynności organu w jego podjęciu. Przy ocenie bezczynności należy brać pod uwagę czynności jakie przedsiębrał organ. Ważne są tylko te które są niezbędne i celowe do załatwienia sprawy. Wskazać należy, że przepis art. 149 p.p.s.a. zawiera normę wedle której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie ale i na rozstrzygnięciu czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nastąpiły z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również rażąca długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Gd 30/11 - dostępne w CBOSA). Analiza akt sprawy wskazuje, że mimo zwrotu akt przez WSA do SKO 20 maja 2015r. a następnie po przekazaniu ich Wójtowi Gminy [...] pismem z 27 maja 2015 r. (wpływ do organu I instancji 1 czerwca 2015 r.) do chwili wniesienia skargi na bezczynność 18 grudnia 2018 r. a więc po upływie ponad 6 miesięcy rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Stanowi, to w ocenie sądu podstawę do stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Organ w ustawowym terminie nie podjął żadnej czynności i stan taki trwa do chwili obecnej a przynajmniej z akt sprawy nie wynika aby Wójt Gminy [...] podejmował jakiekolwiek działania mające na celu rozpoznanie wniosku skarżącej. Powyższe skutkuje zasadnym uznaniem, że istnieje konieczność zastosowania wobec tego organu środków dyscyplinujących w postaci: - zobowiązania Wójta do rozpoznania wniosku skarżącej o wznowienie postępowania na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.; -wymierzenia grzywny w kwocie 500 zł, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a.; -zasądzenia od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 500 zł na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę stopień naruszenia norm prawa procesowego, środki te będą wystarczające do zdyscyplinowania organu do podjęcia czynności mających na celu wykonanie powołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i rozpoznanie wniosku skarżącej o wznowienie postępowania i nie wzbogacą skarżącej. Z tych względów i na podstawie wyżej przywołanych przepisów Sąd orzekł jak w wyroku.