IV SAB/Wa 345/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. T. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia odwołania I. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpatrzenia odwołania [...] Sp. z o.o. w [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w terminie miesiąca od dnia przekazania akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu odwołania, III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. wymierza Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi grzywnę w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych), V. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego K. T. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 13 marca 2019 r. [...], reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, polegającą na zaniechaniu rozpoznania sprawy i braku wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniesionego przez [...] Sp. z o.o. w [...] odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...], stwierdzającej w części nieważność decyzji Urzędu Powiatowego w [...] Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu z dnia [...] lutego 1974 r. znak [...], przekazującej w użytkowanie nieodpłatnie na rzecz Zootechnicznego Zakładu Doświadczalnego w [...] nieruchomość Państwowego Funduszu Ziemi położoną w [...], objętą księgą wieczystą KW [...]. Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpoznania odwołania [...] Sp. z o. o. w [...] od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdzenie, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Urzędu Powiatowego w [...] Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu z dnia [...] lutego 1974 r. znak [...], przekazującej w użytkowanie nieodpłatnie na rzecz Zootechnicznego Zakładu Doświadczalnego w [...] nieruchomość Państwowego Funduszu Ziemi położoną w [...], objętą księgą wieczystą KW [...], w części dotyczącej parceli gruntowych nr [...] oraz parceli budowlanych nr [...] i [...], stanowiących obecnie część działki ewidencyjnej nr [...]. Pismami z dnia 6 lipca 2018 r. oraz 25 czerwca 2018 r. zostały złożone przez [...] Sp. z o.o. odwołania od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...]. Wojewoda [...] pismem datowanym na dzień 9 lipca 2018 r. skierowanym do Ministra Inwestycji i Rozwoju stwierdził, że odwołania zostały wniesione w ustawowym terminie. Ponadto Wojewoda [...] wskazał, iż po zapoznaniu się z dowodami zawartymi w pismach zawierających odwołanie [...] Sp. z o.o. w [...], reprezentowanego przez pełnomocników adwokata [...] oraz adwokata [...], nie znaleziono podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. Z uwagi na brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, skarżący pismem z dnia 29 stycznia 2019 r. zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ponownie z prośbą o rozpoznanie odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o.o. w [...]. O przebiegu sprawy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi poinformowało skarżącego pismem z dnia 31 stycznia 2019 r. znak [...]. Jak wskazał Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, odwołanie [...] Sp. z o.o. w [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] zostanie rozpatrzone do dnia 28 czerwca 2019 r., a zwłoka w rozpoznaniu sprawy spowodowana jest dużą ilością tego rodzaju spraw, które rozpatrywane są według kolejności wpływu. W związku z brakiem informacji w sprawie, w dniu 8 lutego 2019 r. skarżący wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący zarzucił, że upłynęły wszelkie określone w art. 35 k.p.a. terminy załatwiania spraw. Jednocześnie nie zachodzą niezależne od organu administracji okoliczności, które usprawiedliwiałyby uchybienie powyższym terminom i niewydanie merytorycznej decyzji. W odpowiedzi na skargę udzielonej pismem z dnia 17 kwietnia 2019 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] Wojewoda [...] stwierdził w części nieważność decyzji Urzędu Powiatowego w [...] z dnia [...] lutego 1974 r. znak [...], przekazującej nieodpłatnie w użytkowanie na rzecz Zootechnicznego Zakładu Doświadczalnego w [...] nieruchomość Państwowego Funduszu Ziemi położoną w [...]. Od decyzji Wojewody [...] odwołanie wniósł [...] Sp. z o.o. Zostało ono błędnie skierowane do Ministra Inwestycji i Rozwoju, który pismem z dnia 13 września 2018 r. przekazał odwołanie zgodnie z właściwością Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Organ niezwłocznie przystąpił do sprawdzenia, czy zachowane zostały warunki formalne odwołania oraz zapoznał się z materiałem dowodowym w sprawie. Pismem z dnia 31 stycznia 2019 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi poinformował strony postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego i wskazał, że odwołanie zostanie rozpatrzone do dnia 29 czerwca 2019 r. Pismem z dnia 8 lutego 2019 r. [...]i wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa oraz załatwienia sprawy w terminie określonym w k.p.a. Następnie, pismem z dnia 13 marca 2019 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zdaniem organu, skarga nie jest zasadna, bowiem bezczynność oznacza niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie miesięcznym, a w sprawach skomplikowanych dwumiesięcznym. Na podstawie art. 36 k.p.a. istnieje możliwość przedłużenia tych terminów i wówczas, po poinformowaniu strony o przedłużeniu terminu, nie jest zasadne twierdzenie o dopuszczeniu się przez organ bezczynności. W konsekwencji, bezczynność miałaby miejsce dopiero w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie wyznaczonym przez organ. W tej sprawie, o bezczynności można będzie zatem mówić dopiero, gdy sprawa nie zostanie załatwiona do dnia 29 czerwca 2019 r. Co więcej, w przedmiotowej sprawie rozpatrzenie odwołania w ustawowym terminie nie było możliwe z powodu konieczności rozpatrywania podań według kolejności wpływu. Jednym bowiem z zarzutów Najwyższej Izby Kontroli w stosunku do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wyrażonym w datowanej na grudzień 2007 r. "Informacji o wynikach kontroli wykonywania zadań przez Ministra Skarbu Państwa i inne organy administracji rządowej w zakresie reprywatyzacji" (znak [...] nr ewid. [...]) było nierozpatrywanie spraw rewindykacyjnych według kolejności ich wpływu. W ocenie kontrolerów NIK, świadczyło to o nierównym traktowaniu wnioskodawców i korupcjogennej dowolności postępowania administracji (str. 9 i 10 informacji, pkt 4). Na zasadność rozpoznania spraw według kolejności ich wpływu wskazuje również protokół kontroli z dnia 22 października 2009 r. nr [...], przeprowadzonej w Ministerstwie przez KPRM (str. 51). Zgodnie ze stanowiskiem NIK oraz KPRM, kolejność wpływu jest jedynym obiektywnym i sprawiedliwym kryterium decydującym o porządku rozpatrywania spraw. W piśmie z dnia 2 lipca 2019 r. nr [...], odpowiadając na wezwanie Sądu z dnia 2 lipca 2019 r., pełnomocnik Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi poinformował, że odwołanie [...] Sp. z o.o. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...]. nie zostało rozpoznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa ze skargi na bezczynność może podlegać rozpoznaniu w trybie uproszczonym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi art. 120 cytowanej ustawy. Z kolei w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe postępowanie organu, Sąd uwzględnia stan prawny istniejący w dniu orzekania. W treści art. 149 p.p.s.a. ustawodawca wskazał dwa, niezależne od siebie zagadnienia procesowe, tj. bezczynność organu administracji oraz przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego. Pojęcia "bezczynność", a także "przewlekłość" zostały zdefiniowane ustawowo w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Zgodnie z powyższą regulacją, wprowadzoną na mocy nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), przez bezczynność organu administracji należy rozumieć sytuację, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), natomiast przewlekłość postępowania ma miejsce wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Pojęcie bezczynności należy zatem ograniczyć przede wszystkim do niewydania w terminie decyzji administracyjnej, natomiast przez pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny przy wykonywaniu czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12, wyrok NSA z 26 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 2704/13 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2114/13 – dostępny j.w.). Bezczynność organu ma miejsce, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia, z jakich powodów akt administracyjny nie został podjęty, w szczególności, czy bezczynność została spowodowana okolicznościami zawinionymi przez organ. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz jego działania bądź zaniechania w toku rozpoznania sprawy, będą miały natomiast znaczenie przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. W obowiązującym stanie prawnym, przepis art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. zawiera bowiem normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność (przewlekłość) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa, powinno być zatem interpretowane ściśle. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek pozostawania w bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12 – dostępny j.w.). Przede wszystkim zauważyć trzeba, że przepis art. 35 § 1 k.p.a. nakazuje załatwianie spraw bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów załatwienia spraw nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to także zwłoki z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Należy również zwrócić uwagę na zasadę ogólną szybkości postępowania, wyrażoną w art. 12 k.p.a., której realizacja zagwarantowana jest ww. przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z powyższej zasady wypływa dla organów administracji publicznej obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby nie można zarzucić im zbędnej zwłoki bądź opieszałości w podejmowanych czynnościach postępowania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność organu administracji w rozpoznaniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o.o. w [...] odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Powiatowego w [...] Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu z dnia [...] lutego 1974 r. znak [...], przekazującej w użytkowanie nieodpłatnie na rzecz Zootechnicznego Zakładu Doświadczalnego w [...] nieruchomość Państwowego Funduszu Ziemi położoną w [...], objętą księgą wieczystą KW [...] w części dotyczącej parceli gruntowych nr [...] o pow. 0,0342 ha, nr [...] o pow. 0,6010 ha, nr [...] o pow. 0,0399 ha, nr [...] o pow. 1,8282 ha, nr [...] o pow. 0,1647 ha, nr [...] o pow. 4,7679 ha, nr [...] o pow. 0,1183 ha, nr [...] o pow. 1,2800 ha, nr [...] o pow. 0,1734 ha oraz parceli budowlanych nr [...] o pow. 0,0622 ha i nr [...] o pow. 0,0845 ha, stanowiących obecnie część działki ewidencyjnej nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 13 września 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju przekazał Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpatrzenia według właściwości odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (pismo z dnia 25 czerwca 2018 r. oraz pismo z dnia 6 lipca 2018 r.), od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. stwierdzającej nieważność decyzji Urzędu Powiatowego w [...] Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu z dnia [...] lutego 1974 r. Przedmiotowe pismo wraz z załączonymi odwołaniami oraz aktami sprawy wpłynęło do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 17 września 2018 r. Następnie, pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 29 stycznia 2019 r. zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z prośbą o rozpoznanie odwołania oraz przyspieszenie terminu załatwienia sprawy, bowiem parcele, których dotyczy przedmiotowa decyzja, stanowiły własność ojca skarżącego. Pełnomocnik powołał się na podeszły wiek mocodawcy oraz stan jego zdrowia. Podał, że przedmiotowa sprawa została zainicjowana przez skarżącego jeszcze w 2000 r. z wniosku o stwierdzenie, że zespół dworsko-parkowy w [...], stanowiący jego dom rodzinny, nie podpadał pod działanie przepisów dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W odpowiedzi na wystąpienie pełnomocnika skarżącego, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia 31 stycznia 2019 r. poinformował, że odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. zostanie rozpatrzone do dnia 28 czerwca 2019 r. Organ wyjaśnił, że zwłoka w rozpoznaniu sprawy jest spowodowana dużą ilością tego rodzaju spraw, które są rozpatrywane według kolejności wpływu. Pismem z dnia 8 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na braku wydania rozstrzygnięcia w sprawie odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Pełnomocnik podkreślił, że upłynęły określone w art. 35 k.p.a. terminy załatwiania spraw, a ponadto nie zachodzą okoliczności, które usprawiedliwiałyby uchybienie powyższym terminom. Pismo to stanowiło w istocie ponaglenie skierowane do organu odwoławczego. A zatem, przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, pełnomocnik skarżącego dwukrotnie zwracał się do organu odwoławczego o załatwienie sprawy. Nadto, organ pozostawał w bezczynności zarówno w dniu wniesienia skargi, jak i w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, co potwierdza pismo informacyjne Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 lipca 2019 r. (w aktach sprawy). Jak wynika z akt sprawy, od dnia przekazania odwołania przez Ministra Inwestycji i Rozwoju według właściwości Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi (data wpływu do organu: 17 września 2018 r.) do dnia wniesienia przedmiotowej skargi z dnia 13 marca 2019 r. na bezczynność organu upłynęło około 6 miesięcy. Wprawdzie pismem z dnia 31 stycznia 2019 r. organ poinformował o zwłoce w rozpoznaniu odwołania oraz o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy (do dnia 28 czerwca 2019 r.), jednakże pismo to zostało wystosowane dopiero wskutek prośby pełnomocnika skarżącego z dnia 29 stycznia 2019 r. o rozpoznanie odwołania oraz w sytuacji, gdy termin rozpoznania sprawy został już przekroczony. Nadto, wyznaczony przez organ odwoławczy termin nie został dotrzymany, co potwierdzają ww. wyjaśnienia udzielone w toku postępowania sądowego. Z akt sprawy nie wynika również, aby strony postępowania zostały poinformowane na podstawie art. 36 k.p.a. o kolejnej zwłoce w rozpoznaniu sprawy. W opisanych okolicznościach postępowania, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, zarzut bezczynności organu jest niewątpliwie uzasadniony, a bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zasadne było zatem zobowiązanie organu do rozpatrzenia odwołania, jak również wymierzenie grzywny organowi z uwagi na zwłokę w rozpoznaniu sprawy. Podkreślenia wymaga, że z punktu widzenia strony dochodzącej swych praw przed organem administracji publicznej, nadmierna ilość spraw wpływających do organu i związana z tym zwłoka w ich rozpatrywaniu nie jest argumentem usprawiedliwiającym bezczynność organu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 619/17). Problemy organizacyjne, techniczne i kadrowe, z jakimi boryka się organ, nie mogą w konsekwencji doprowadzić do obejścia jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, którą jest zasada szybkości postępowania. W zakresie oceny wystąpienia w niniejszej sprawie stanu bezczynności organu administracji, tego rodzaju argumenty nie mogły być wystarczające. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3, § 1a i § 2 w związku z art. 119 i art. 120 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I-IV sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt V sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 210 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), przy czym na zasądzone koszty postępowania składa się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, koszty zastępstwa procesowego przez adwokata przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.