IV SAB/Wa 347/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska–Litwiniec (spr.) Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie rozpatrzenia odwołania I. umarza postępowanie w zakresie zarzuconej bezczynności Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie dotyczącej rozpatrzenia odwołań [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. i Starosty Powiatu W. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]; II. stwierdza, że Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie dopuścił się przewlekłości w zakresie rozpatrzenia odwołań [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. i Starosty Powiatu W. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]; III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. przyznaje od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz M. L. sumę pieniężną w kwocie 1000 (tysiąc) złotych; V. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz M. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SAB/Wa 347/19 U Z A S A D N I E N I E M. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skargą na bezczynność i przewlekłość Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w załatwieniu sprawy z odwołania [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] i Starosty Powiatu [...], od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] marca 2015 r., stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2005 r., w części dotyczącej udzielenia [...] Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] pozwolenia wodnoprawnego na regulację koryta rzeki D. na odcinku km 15-226-M6-363, dla potrzeb regulacji stosunków wodnych w dolinie oraz ochrony przed powodzią m. J., a w pozostałym zakresie odmawiającej stwierdzenia nieważność tej decyzji Starosty Powiatu. Skarżący zarzucił Ministrowi Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej: 1) brak załatwienia sprawy w terminie (bezczynność); 2) z ostrożności procesowej przewlekłość; 3) bezczynność (ewentualnie przewlekłość) ze znamionami rażącego naruszenia prawa; 4) przyznanie od Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 22.925,15 zł, tj. połowy kwoty określonej w art. 154 § 6, w zw. z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), ewentualnie o wymierzenie Ministrowi Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, na tej samej podstawie prawnej grzywny. W uzasadnieniu skargi M. L. podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2338/16) sprawy ze skargi H. L. i M. L. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej Prezesa KZGW) z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję. Następnie, w końcu czerwca 2017 r. Sąd przekazał akta sprawy do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, celem rozpatrzenia odwołania [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] i Starosty Powiatu [...], od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] marca 2015 r. Prezes KZGW nierozpatrzone odwołania dopiero w następnym roku, pismem z dnia 15 maja 2018 r. (BAP-po.026.244.2017) przekazał w trybie art. 65 § 1 k.p.a., do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. Minister uznał się za organ niewłaściwy i przekazał je z powrotem. Zdaniem Skarżącego, jeśli Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej uznał, że jest niewłaściwy w sprawie, to powinien wystąpić o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego. Nie mógł zwrotnie przekazać podania, w trybie art. 65 § 1 k.p.a. do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Poza tym zignorował ponaglenia Skarżącego. Skarżący nadmienił też, że w postępowaniu drugoinstacyjnym nie dokonywano żadnych uzasadnionych czynności procesowych w celu załatwienia sprawy, w szczególności czynności dowodowych. Nie były też one konieczne do tego, aby sprawę załatwić w kodeksowym, miesięcznym terminie. Wskazał, że sprawa ta była już dwa razy kontrolowana przez sąd administracyjny. WSA w Warszawie we wcześniejszym wyroku z dnia 26 stycznia 2016 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2817/15) uchylił niekorzystną dla niego decyzję Organu drugiej instancji o odmowie stwierdzenia w części nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2005 r. Zasadnicza sporna kwestia, tj. ocena zgodności wydanego pozwolenia wodnoprawnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, została przez WSA w Warszawie przesądzona w wyroku z dnia 30 marca 2017 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2338/16), a przeciwne stanowisko Organu drugiej instancji poddane przez Sąd krytyce. Zakres ponownego rozpoznanie sprawy przez Organ II. instancji został znacząco, przedmiotowo ograniczony ocenami i zaleceniami wyrażonymi w tych wyrokach Sądu. Zdaniem Skarżącego, kilkuletni okres oczekiwania na załatwienie sprawy o stwierdzenie nieważności części pozwolenia wodnoprawnego, w której ocenie podlega tylko jedna kwestia - zgodność wydanego pozwolenia wodnoprawnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – stanowi rażące naruszenie prawa przez działające w sprawie Organy administracji publicznej. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej pozostaje zatem w bezczynności (ewentualnie przewlekłości) w załatwieniu tej sprawy, z rażącym naruszeniem prawa. Z tego względu, zdaniem Skarżącego, zasadne jest żądanie przyznania mu sumy pieniężnej w wysokości 22.925,15 zł, na podstawie art. 154 § 6, w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. Skutkiem bezczynności (ewentualnie przewlekłości) Ministra jest bowiem pozostawianie w obrocie prawnym decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2005 r. Na jej podstawie [...] Zarząd Melioracji Wodnej w [...] zrealizował inwestycję w zakresie regulacji rzeki D. W wyniku tej inwestycji doszło do sztucznego, stałego zajęcia nieruchomości S., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], [...], w J. ([...]) przez śródlądowe powierzchniowe wody płynące rzeki D. na powierzchni 0,1681 ha. Przez jego nieruchomość poprowadzono nowe koryto rzeki Dobra. W tej części jego nieruchomość, bez jego zgody pozostaje w bezumownym korzystaniu właściciela wód publicznych - Skarbu Państwa. Nie może z niej korzystać zgodnie z przeznaczeniem. Wartość bezumownego korzystania z tej nieruchomości przez Skarb Państwa szacuje na 16.137,60 zł (plus odsetki). W trakcie realizacji inwestycji rozebrano także urządzenia wodne znajdujące się na jego nieruchomości. Wartość rozebranych urządzeń wodnych wyniosła 81.000,00 zł (plus odsetki). Jako dowód przedstawił pozew z dnia 12 kwietnia 2017 r. skierowany do Sądu powszechnego (sygn. akt XII C 541/18). Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowe skargę tę przekazał wg właściwości do Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej Prezesa PGWWP). W piśmie procesowym z dnia 6.06.2019 r. M. L. zaakceptował, że organem, którego bezczynność/przewlekłość w postępowaniu odwoławczym skarży jest Prezes PGWWP. Jednocześnie podkreślił, że podtrzymuje skargę tylko co do przewlekłości Prezesa PGWWP. W odpowiedzi na skargę Prezes PGWWP wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., zawiadomieniem z dnia 15 maja 2018 r. przekazał Ministrowi Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością, odwołanie [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych oraz Starosty Powiatu [...], od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] marca 2015 r., stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Powiatu [...], w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2338/16. Pismem z dnia 10 lipca 2018 r., Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z powrotem przekazał sprawę Prezesowi Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - do rozpatrzenia. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie pismem z dnia 3 sierpnia 2018 r., ponownie zwrócił Ministrowi Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej przedmiotowe odwołanie jednocześnie podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko, iż nie jest właściwy do rozpatrzenia sprawy. Pismem z 9 stycznia 2019 r., Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie przekazał Ministrowi Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej ponaglenie M. L. z 19 grudnia 2018 r. na niezałatwienie w terminie sprawy z odwołania [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] oraz Starosty Powiatu [...] od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z dnia [...] marca 2015 r. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej ponownie przy piśmie z dnia 17 stycznia 2019 r., zwrócił Prezesowi PGWWP te odwołania wraz z aktami sprawy, jednocześnie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 10 lipca 2018 r., iż nie jest właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. W ślad za przekazanymi aktami sprawy, dotyczącymi odwołania [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] oraz Starosty Powiatu [...], Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej pismem z dnia 19 marca 2019 r., przekazał Prezesowi PGWWP skargę M. L. z dnia 5 marca 2019 r., na bezczynność i przewlekłość Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. W efekcie, Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie po rozpatrzeniu odwołania [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] z dnia 10 kwietnia 2015 r. i odwołania Starosty Powiatu [...] z dnia 8 kwietnia 2015 r. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] - utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy nadmienić, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W ramach tej kontroli Sądy orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów tylko wówczas, gdy te zobowiązane są do wydania : 1. decyzji administracyjnych; 2. postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3. postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. 4a. pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Rozpoznanie niniejszej sprawy mieści się więc w kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Trzeba też zaznaczyć, że w myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) ustawodawca nie uzależnił możliwości rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym od zgody pozostałych stron postępowania, czy też od zgody organu (por. a contrario art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Mając zatem na uwadze, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, Sąd nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie. Przeciwnie ustalił, że zachodzi możliwość rozpoznania jej w trybie uproszczonym, zwłaszcza że art. 119 pkt 4 p.p.s.a. nie zawiera żadnych warunków wstępnych skierowania tego typu sprawy do postępowania uproszczonego. Z tego względu w myśl art. 120 p.p.s.a. sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. W niniejszej sprawie Skarżący zarzucił ostatecznie Prezesowi PGWWP przewlekłość w zakresie prowadzenia i zakończenia postępowania odwoławczego od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] marca 2015 r., stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2005 r., w części dotyczącej udzielenia [...] Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] pozwolenia wodnoprawnego na regulację koryta rzeki D.j na odcinku km 15-226-M6-363, dla potrzeb regulacji stosunków wodnych w dolinie oraz ochrony przed powodzią m. [...], a w pozostałym zakresie odmawiającej stwierdzenia nieważność tej decyzji Starosty Powiatu. Natomiast w zakresie zarzucanej bezczynności M. L. pismem z 6.06.2019 r. skargę cofnął, które to cofnięcie Sąd uznał za dopuszczalne i skuteczne, w wyniku czego w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 60 p.p.s.a. w tym zakresie umorzył postępowanie (pkt I. sentencji). Na wstępie dalszych rozważań w przedmiocie zarzuconej przewlekłości Organu II. instancji podkreślenia wymaga, że jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania, wyrażona w art. 12 k.p.a. Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej, wyrażonym w art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych (Dz.U.UE.C.2007.303.1). Powołany przepis Karty odnosi się co prawda wprost do organów Unii Europejskiej, ale w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawa wynikające z prawa do dobrej administracji wiążą państwa członkowskie jako zasady ogólne prawa unijnego (por m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 2294/14 i powołane tam orzecznictwo – dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m. in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 k.p.a. przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie zaś z art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Sąd podziela pogląd przyjęty w utrwalonym już orzecznictwie, że nie każde przekroczenie przez organ wskazanych uprzednio terminów załatwiania spraw oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne staje się poddanie ocenie okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), a także postawy stron (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 700/15 - dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie podkreśla się jednak, że w sprawach o skomplikowanym charakterze organ winien działać wnikliwie i szybko, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz z art. 77 § 1 k.p.a. Należy też nadmienić, że ustawa z dnia 7.04.2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r, poz. 935), wprowadziła do k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2) definicje bezczynności oraz przewlekłości. Dotychczas, z uwagi na brak zdefiniowania tych pojęć, zarówno przedstawiciele doktryny, jak i judykatury formułowali własne ich definicje. Skutkowało to niemożnością wyznaczenia precyzyjnej granicy pomiędzy dwoma z tych uchybień w załatwieniu spraw. Po wejściu w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. owej ustawy zmieniającej sytuacja uległa zasadniczej zmianie. I tak przewlekłość w przeciwieństwie do bezczynności posiada charakter materialny. Może mieć zatem miejsce nawet wówczas, gdy nie dochodzi formalnie do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (Organ korzysta z art. 36 k.p.a.), ale jest ona załatwiana dłużej niż wymaga tego zasada szybkości postępowania. Przenosząc przytoczone rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie trafny jest zarzut skargi, iż Prezes PGWWP przy rozpoznawaniu przedmiotowych odwołań ([...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] i Starosty Powiatu [...], od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] z dnia [...] marca 2015 r.) - dopuścił się przewlekłości. Podkreślenia wymaga też, że z dniem 1 stycznia 2018 r., weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U z 2017 r. poz. 1566, ze zm.), zgodnie z którą starostowie oraz marszałkowie województw utracili kompetencje do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, a także zniesiony został urząd Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. W myśl art. 545 ust. 4 tej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z zakresu pozwoleń wodnoprawnych stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. był w tych sprawach Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej albo Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Wobec tego, począwszy od początku 2018 r. do rozpoznania przedmiotowych odwołań w tej sprawie właściwy był właśnie Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Jeśli zatem na początku 2018 r. odwołania te mu wg właściwości przekazano do rozpoznania, zobligowany był – zgodnie z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. - jak najszybciej je rozpoznać, stosownie do art. 35 § 3 k.p.a., a więc co do zasady w terminie miesiąca. W tym stanie rzeczy kilkakrotne, nieuprawnione przekazywanie przedmiotowych odwołań do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej jako całkowicie nieuzasadnione i nie mające podstaw prawnych, świadczy o przewlekłości Organu w zakresie ich rozpoznania (pkt. II sentencji). Zważywszy z kolei, że także z tego względu (nieuprawnione przekazywanie odwołań) decyzja została wydana dopiero [...] kwietnia 2019 r., Sąd stwierdził, że przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przekroczono o ponad rok termin miesięczny na ich rozpoznanie, przewidziany w art. 35 p 3 k.p.a., rażąco naruszając przez to art. 12 k.p.a. Wobec tego Sąd przyznał Skarżącemu sumę pieniężną w kwocie 1000 zł uznając, że będzie adekwatna do szkody wynikłej dla Skarżącego z niezałatwienia przez Prezesa PGWWP sprawy w terminie (pkt IV sentencji). Natomiast co do zasygnalizowanych szkód wynikających z bezumownego korzystania z jego działki oraz rozebrania urządzeń wodnych znajdujących się na jego nieruchomości właściwy jest Sąd powszechny, do którego Skarżący wniósł w tym przedmiocie pozew. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - w pkt. V. sentencji. Na koszty te składał się uiszczony wpis od skargi (100 zł). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.