IV SAB/Wa 36/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie pouczenia o możliwości wniesienia środka zaskarżenia postanawia: odrzucić skargę; Wojewoda [...] postanowieniem Nr. [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. uznał za nieuzasadnione zażalenie K. W. na pismo z dnia [...] lipca 2017 r. informujące o nowym terminie załatwienia sprawy przez Starostę [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania, w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w obrębie [...], gm. [...], oznaczonej jako działki nr. [...], [...]. Następnie po rozpoznaniu wniosku K. W., Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia [...] sierpnia 2017 r. co do pouczenia o możliwości wniesienia odwołania lub skargi do sądu. W dniu 6 stycznia 2018r. K. W. wystąpiła ze skargą na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie uzupełnienia postanowienia z dnia [...] sierpnia 2017 r. o pouczenie o możliwości wniesienia odwołania lub skargi do sądu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W świetle treści art. 3 § 2a tej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, z art. 3 § 3 powołanej ustawy wynika, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty. Zatem skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie albo nie rozstrzyga sprawy co do istoty. W rozpoznawanej sprawie skarga K. W. dotyczy bezczynności Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie i sprostowanie postanowienia wydanego w trybie art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego co do środków zaskarżenia. Wskazać jednak należy, iż na postanowienie wydawane w trybie art. 111 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie służy zażalenie. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie sądowadministracyjnym poglądem orzeczenie o uzupełnieniu decyzji (postanowienia) lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Orzeczenie to nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010r. Sygn. akt I OSK 1486/10, LEX nr 741551 oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane w uzasadnieniu tego postanowienia). Skoro zatem nie jest dopuszczalna skarga na postanowienie wydane w trybie art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego, to nie jest także dopuszczalna skarga na bezczynność organu w tym zakresie. Wobec powyższego skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z mocy art. 3 § 2 pkt 2 i 8 ppsa, ponieważ dotyczy działalności organu nie objętej zakresem tego przepisu. Wobec tego, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić