IV SAB/Wa 363/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. B. na bezczynność Kierownika Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w W. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wniosek postanawia - odrzucić skargę - Skarżący B. B. pismem z 6 października 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Kierownika Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w W. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego z 23 sierpnia 2017 r. dotyczący kwestii przeprowadzenia rozgraniczenia działek nr [...], [...] oraz [...] w obrębie O., gmina S.. W skardze obszernie wskazano, dlaczego skarżący uważa, że rozgraniczenie zostało przeprowadzone nieprawidłowo, a także zaznaczono, że do dnia jej złożenia nie uzyskał pełnej odpowiedzi na swój wniosek. W odpowiedzi na skargę Starosta W. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że wniosek skarżącego był w istocie skargą złożoną w trybie przepisów Działu VIII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2017 r. poz. 1369; dalej: k.p.a.), a sprawy takie nie podlegają kontroli przez sądy administracyjne, bowiem nie zostały wskazane w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2017 poz. 1369; dalej: p.p.s.a.). Poza tym w niniejszej sprawie nie można mówić w ocenie Starosty , o bezczynności organu, albowiem Skarżącemu została udzielona odpowiedź na jego wniosek z 23 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarga nie jest dopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Wystąpienie skarżącego zostało sklasyfikowane jako skarga wniesiona na podstawie przepisów Działu VIII, konkretnie w trybie art. 227 k.p.a. Przedmiotem skargi powszechnej, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania, ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 k.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi (tak w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2012 r. sygn. II OSK 2692/11). W sądownictwie administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, wedle którego sądy administracyjne nie posiadają kognicji do rozpoznawania spraw wynikłych ze skarg wniesionych w tym trybie, co wynika z faktu, że nie są one objęte dyspozycją ww. art. 3 § 2 p.p.s.a. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają bowiem formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (tak np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2013 r. sygn. I OSK 318/13, a także w ww. postanowieniu z 19 stycznia 2012 r.). Zatem skarga wniesiona przez B. B. nie podlega rozpoznaniu przez tutejszy Sąd, z uwagi na brak właściwości rzeczowej. Zaś zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.