IV SAB/Wa 4/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 8 grudnia 2012 r. W. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w J. z dnia [...] maja 1976 r. o przejęciu z urzędu na własność Skarby Państwa gospodarstwa rolnego w L., gmina J. Po wniesieniu skargi organ wydał w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzję nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji z dnia [...] maja 1976 r. Zarządzeniem z dnia 6 lutego 2012 . skarżąca i organ zostali wezwania do wskazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na zarządzenia zarówno skarżąca, jak i organ wskazali, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wzywała organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec braku w aktach sprawy dokumentów potwierdzających złożenie takiego zażalenia zachodziła w rozpatrywanej sprawie konieczność wyjaśnienia, czy możliwe było nadanie skardze dalszego biegu, gdyż ewentualne niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym powoduje niedopuszczalność skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1401/08 i postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 2120/10). Na podstawie informacji udzielonych przez organ oraz skarżącą należało stwierdzić, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., gdyż przed jej wniesieniem skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Odnośnie wydania decyzji autokontrolnej z dnia [...] grudnia 2011 r., należy stwierdzić, że najpierw sąd bada dopuszczalność skargi, w tym spełnienie warunków formalnych do jej wniesienia oraz wyczerpania środków zaskarżenia, a jeśli takie nie przysługują, czy wniesione zostało wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dalszej kolejności badane jest, czy organ nadal pozostaje w bezczynności i czy nie została wydana w sprawie decyzja administracyjna. Dopiero wtedy możliwe jest umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na jego bezprzedmiotowość na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji.