IV SAB/Wa 414/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 25 października 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. V. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku 1) zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku A. V. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w pkt 1; 3) stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. V. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Pismem z dnia 8 lutego 2017 r. A. V. (dalej "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") skargę bezczynność Wojewody [...] (dalej "Wojewody") w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W skardze zarzucono organowi naruszenie: 1) art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej k.p.a.), poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosku, mimo że nie był on dotknięty brakami formalnymi, o których mowa we wskazanej regulacji prawnej; 2) art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a., poprzez niedochowanie terminów załatwienia sprawy i niepodjęcie decyzji merytorycznej w sprawie, przedłożonej organowi do rozpoznania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że w dniu 3 czerwca 2016 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o udzielenie zezwolenia. Pismem z dnia 5 lipca 2016 r., przywołując art. 64 § 2 k.p.a., wezwano ją do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych wniosku, w tym "oryginału oraz kopii informacji starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca (a gdy specyfika pracy nie pozwala na wskazanie głównego miejsca jej wykonywania, ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania pracodawcy) o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, wydaną nie wcześniej niż 180 dni przed złożeniem wniosku (w przypadku spełnienia jednego z warunków określonych w art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, konieczne będzie przedstawienie dokumentów potwierdzających spełnienie ww. warunków)". Zawiadomieniem z dnia 16 sierpnia 2016 r. poinformowano skarżącą o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., gdyż nie dostarczyła dokumentu, o którym mowa powyżej. Skarżąca stwierdziła, że nie dostarczenie wskazanego dokumentu nie stanowi o braku formalnym jej wniosku o udzielenie zezwolenia. Podkreśliła także, że wskazany dokument, określany też mianem testu rynku pracy (określany dalej też jako "informacją starosty", może uzyskać jedynie pracodawca. Dla ustalenia, czy w konkretnym postępowaniu jest on niezbędny, konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, wobec przesłanek wskazanych w art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2016 r. poz. 1990 ze zm.). W takiej sytuacji niezłożenie dokumentu nie może być kwalifikowane, jako brak formalny. II. Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 87/17, tut. Sąd oddalił wniesioną skargę. III. Wyrokiem z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 347/18, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej "NSA"), po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Skarżącej od wyroku tut. Sądu z dnia 24 sierpnia 2017 r.: 1) uchylił w/w wyrok i przekazał Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, 2) zasądził od Wojewody na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadniając w/w rozstrzygnięcie, NSA wskazał w szczególności, co następuje: Zgodnie z 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W rozpoznawanej sprawie wniosek inicjujący postępowanie administracyjne wpłynął do organu w dniu 7 czerwca 2016 r. Do dnia wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postępowanie to nie zostało przez organ zakończone decyzją administracyjną. W dniu 16 sierpnia 2016 r. organ sporządził natomiast pismo, w którym zawiadomił wnioskodawcę o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Ponieważ pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu. Jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie, nieuzasadnione pozostawienie podania bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej bezczynność polegającą na zaniechaniu wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13). Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w stanie prawnym sprawy, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Kluczowe w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy organ prawidłowo postąpił (a zatem nie był w stanie bezczynności) nie załatwiając merytorycznie wniosku cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uznając, że wniosek zawiera brak formalny. Wymagania, jakie musi spełniać cudzoziemiec by uzyskać zezwolenie na pobyt czasowy i pracę określa art. 114 ustawy o cudzoziemcach. Jednym z tych wymogów jest wykazanie, że podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy (art. 114 ust. 1 pkt 3). Zgodnie z art. 125 ust. 1 cyt. ustawy do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 tej ostatniej ustawy występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy. Przedmiotową informację cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (art. 125 ust. 2 i 3). Takie było brzmienie przepisów mających w sprawie zastosowanie w okresie wszczętego wnioskiem skarżącej postępowania i takie było też na dzień orzekania przed Sądem I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd przywołany przez skarżącą, wskazany w wyroku tutejszego Sądu z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 724/14, że przy rozpatrywaniu sprawy, należy odróżnić warunki formalne wniosku od elementów materialnoprawnych stanowiących potwierdzenie przesłanek merytorycznych do przyznania lub potwierdzenia określonego prawa wnioskodawcy. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana już podczas merytorycznego rozpatrywania sprawy, w przeciwnym razie etap rozpoznania sprawy przeniósłby się do fazy wszczęcia postępowania, a pozostawienie bez rozpatrzenia zastępowałoby merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Artykuł 114 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach uzależnił udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę od wyniku tzw. testu pracy, którego dotyczy art. 125 ustawy o cudzoziemcach, mówiący o zaspokojeniu potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy. Jego przeprowadzenie leży w kompetencjach starosty właściwego miejscowo ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca. O przeprowadzenie testu rynku pracy występuje podmiot powierzający cudzoziemcowi pracę. W razie potwierdzenia braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy starosta wydaje podmiotowi wnioskującemu dokument określony jako "informacja" o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy. Ten wynik ma potwierdzić, że pracodawca nie ma możliwości zaspokojenia swoich potrzeb kadrowych w inny sposób, niż przez zatrudnienie cudzoziemca. Testu pracy nie stosuje się w przypadkach wskazanych w ust. 3 art. 114 ustawy o cudzoziemcach, gdzie zawarto liczne przesłanki wyłączenia. Można się spierać odnośnie semantyki zastosowanych w ustawie o cudzoziemcach pojęć "składając wniosek dołącza do niego", "dołącza do wniosku", jednakże nie może uchodzić z pola widzenia, że skoro ustawodawca określił sytuacje, w których informacja starosty nie jest w ogóle wymagana, to należy przyjąć, że w każdej sprawie zachodzi potrzeba ustalenia, czy przedłożenie informacji starosty jest konieczne, a to wymaga przeprowadzenia przez organ administracji postępowania wyjaśniającego. Informacja testu pracy jest niezbędna do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, a skoro tak nie stanowi warunku formalnego wniosku tylko element materialnoprawny. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana podczas merytorycznego rozpatrywania wniosku. W takim też kierunku poszła nowelizacja ustawy o cudzoziemcach, dokonana na mocy ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 107). Na mocy tej nowelizacji art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach otrzymał brzmienie - Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza w postępowaniu w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmiany tej dokonano, z uwagi na "przewidziane w art. 114 ust. 3 liczne wyłączenia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 3 tego artykułu - co nie rzadko wymaga przeprowadzania dodatkowych ustaleń - w wielu przypadkach nie jest jasne, czy cudzoziemiec jest obowiązany wykazać, że podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy i dołączyć do wniosku informacje starosty potwierdzające spełnienie tej przesłanki. Zgodnie z projektowanym przepisem cudzoziemiec będzie dołączał przedmiotowe informacje starosty w toku postępowania w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Powyższa zmiana ma na celu usprawnienie postępowań administracyjnych w sprawie udzielania cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Jednocześnie Sąd uznał, że wobec przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania nie jest konieczne pochylenie się nad zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania. Ocena, czy organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności pozostawiając wniosek cudzoziemki bez rozpoznania, uchylając się od merytorycznego załatwienia sprawy w terminach określonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, będzie leżała w gestii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a.") wynika, że kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13). Środki dyscyplinujące, którymi dysponuje sąd w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art.149 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art.149 § 1 lit. a p.p.s.a.). Art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art.119 pkt 4 w zw. z art.120 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu rozpoznanie sprawy ze skargi na bezczynność organu w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Skarga jest zasadna albowiem w dacie wniesienia skargi do Sądu Wojewoda pozostawał w bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. V. Kontrola sprawności w/w postępowania nadzorczego prowadzi do następujących wniosków: 1. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. Nieuzasadnione pozostawienie przez organ podania strony bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej bezczynność polegającą na zaniechaniu wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13). 2. Odnosząc w/w uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy należy stwierdzić, co następuje: Przepis art. 64 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w stanie prawnym sprawy stanowił, iż jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma ocena, czy organ prawidłowo zastosował w/w tryb, uznając iż wniosek Skarżącej o udzielenie zezwolenia jest obarczony brakiem formalnym w postaci niedołączenia do tego wniosku informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wymaganej przez art.125 ust.3 ustawy o cudzoziemcach. Kierując się stanowiskiem sformułowanym w wydanym w niniejszej sprawie wyroku NSA, Sąd stwierdza, iż kwestia oceny, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy (na potrzeby której to oceny cudzoziemiec przedkłada informację, o której mowa w art.125 ust.3 ustawy o cudzoziemcach) ma charakter zagadnienia materialnoprawnego, wpływającego na wynik sprawy, nie zaś zagadnienia formalnego, warunkującego możliwość nadania biegu wnioskowi, zmierzającemu do wszczęcia postępowania administracyjnego. Jak trafnie podkreślił NSA, okoliczność tę dobitnie oddaje późniejsza nowelizacja art.125 ust.3 ustawy o cudzoziemcach, z której jasno wynika, iż przedmiotowa informacja może być przedłożona przez cudzoziemca w trakcie postępowania, nie zaś wyłącznie już przy składaniu wniosku. Podkreślić ponownie należy, że ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. Należy uznać, iż związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego,w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim, sygn. akt I SA/Go 71/2018, publ. LEX). W konsekwencji przyjęcia w/w wykładni przepisów ustawy o cudzoziemcach przyjąć należy, iż nieprzedłożenie przez Skarżącą informacji, o której mowa w art.125 ust.3 ustawy, już przy wniosku o zezwolenie, nie mogło być traktowane przez Wojewodę jako brak formalny, wymagający uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Pozostawienie w tej sytuacji w/w wniosku bez rozpoznania, jako konsekwencja nieuzupełnienia w/w braku, było w tej sytuacji działaniem organu wadliwym prawnie, prowadzącym w efekcie do nieuzasadnionego powstrzymania się przez organ od rozpatrzenia wniosku co do meritum. Tym samym organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku Skarżącej, co Sąd zobowiązany był stwierdzić w pkt 2 wyroku - na podstawie art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W związku z niewykazaniem przez Wojewodę, że stan w/w bezczynności ustał (poprzez rozpatrzenie wniosku Skarżącej co do istoty) przed datą wyrokowania obecnie przez Sąd, obowiązkiem Sądu było zobowiązanie Wojewody do rozpoznania wniosku Skarżącej w terminie wskazanym w pkt 1 wyroku - na podstawie art.149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność Wojewody (aczkolwiek bezspornie niepożądana i naruszająca interes Skarżącej), nie nosi ostatecznie znamion rażącego naruszenia prawa (pkt 3 wyroku), co Sąd stwierdził na podstawie art.149 § 1a p.p.s.a. Bezspornie bowiem przyznać należy, iż na działania organu mogła mieć istotny wpływ niedostateczna jasność przepisów ówcześnie obowiązujących. W ocenie Sądu w/w stwierdzenie bezczynności Wojewody w dotychczasowym procedowaniu stanowi wystarczający środek dyscyplinujący organ. Tym samym Sąd nie dostrzegł przesłanek do zastosowania z urzędu instrumentów przewidzianych w art.149 § 2 p.p.s.a. Na zasadzie art.200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania (pkt 4 wyroku). Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie: art.149 § 1 pkt 1, art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., art.149 § 1a oraz art.200 p.p.s.a.