IV SAB/Wa 462/18

Dnia 20 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj, po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Zarządu Mienia Skarbu Państwa w [...] w przedmiocie wydania orzeczenia postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Zarządu Mienia Skarbu Państwa w przedmiocie wydania orzeczenia w sprawie udzielenia zgody na realizację inwestycji na nieruchomości w oparciu o umowę dzierżawy z dnia [...] sierpnia 1995 r. zawartą między skarżącą a Skarbem Państwa reprezentowanym przez Zarząd Mienia Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę Zarządu Mienia Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie z uwagi na brak interesu prawnego skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej zwanej "p.p.s.a.", należy orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast w myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Należy również wyjaśnić, że zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Bezczynność organu następuje zatem wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność Zarządu Mienia Skarbu Państwa w [...] w przedmiocie wydania orzeczenia w sprawie udzielenia zgody na realizację inwestycji na nieruchomości w oparciu o zapisy umowy dzierżawy z dnia [...] sierpnia 1995 r. zawartej między skarżącą a Skarbem Państwa reprezentowanym przez Zarząd Mienia Skarbu Państwa w [...] . W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż umowa dzierżawy, która zdaniem skarżącej jest podstawą do wydania przez organ decyzji w sprawie wyrażenia zgody na zabudowę nieruchomości, uregulowana została w art. 693 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1025), w księdze trzeciej – zobowiązania. Dzierżawa jest więc umową, tytułem obligacyjnym skutecznym między umawiającymi się stronami i należy do czynności cywilnoprawnych. Wykonanie zatem zapisów umowy dzierżawy, których domaga się skarżąca, należy do spraw z zakresu prawa cywilnego. Natomiast do rozpoznawania spraw cywilnych, zgodnie z art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postepowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360), powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. Z powyższego wynika, że spór powstały na gruncie wykonania zapisów umowy dzierżawy powinien rozstrzygnąć sąd powszechny. Z tego względu ocena czynności podejmowanych przez Zarząd Mienia Skarbu Państwa związanych z wykonaniem zapisów umowy dzierżawy zawartej ze skarżącą nie należy do kontroli sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko zgodne jest z orzecznictwem sądów administracyjnych (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2010 r. I OSK 310/10, z 4 kwietnia 2018 r. I OSK 897/18 i z 18 września 2018 r. I OSK 2460/18). Mając zatem na względzie, że działania podejmowane przez Zarząd Mienia Skarbu Państwa w [...] w zakresie wykonania warunków umowy dzierżawy, nie należą do czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego, należy stwierdzić, że niepodjęcie czynności w zakresie wydania aktu w postaci wyrażenia zgody na zabudowę nieruchomości, nie stanowi bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a., a tym samym nie przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji Sąd uznał, że rozpoznawana skarga nie mieści się w katalogu aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę jako nie należącą do właściwości sądu administracyjnego. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.