IV SAB/Wa 57/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: odrzucić skargę L. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w piśmie z dnia 14 grudnia 2014 r., skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. polegającej na niezałatwieniu wniosku o wstrzymanie użytkowania terenu leśnego w sposób sprzeczny z planem zagospodarowania przestrzennego i o przywrócenie sposobu zagospodarowania tego obszaru zgodnie z postanowieniami prawa miejscowego. Podniosła, że w piśmie z dnia 12 maja 2014 r., zatytułowanym "prośba o interwencję" wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy P. z żądaniem wyeliminowania z przylegającego do jej posesji w P. terenu leśnego, niedozwolonej na tym obszarze działalności gospodarczej polegającej na produkcji wyrobów węglowych i o przywrócenie sposobu zagospodarowania tego obszaru do stanu zgodnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podała, że mimo złożenia zażalenia na brak działania w tej sprawie stan bezczynności Burmistrza nie został przerwany przez wydanie stosowanego aktu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta i Gminy P. wyjaśnił, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ odpowiedział na wniosek skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wbrew twierdzeniu skarżącej pismo z dnia 12 maja 2013 r., zatytułowane "prośba o interwencję" które wpłynęło do Urzędu i Miasta Gminy 22 maja 2014 r. nie może zostać uznane za pismo z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego, czy podjęcia przez organ czynności prawem przewidzianych. W piśmie tym skarżąca podnosi, że jest oburzona planem zagospodarowania terenu wokół jej działki i sposobem jej wykorzystywania przez firmę mającą produkować [...]. Zarzuca również Burmistrzowi, że nie zrobił nic w celu poprawy jej sytuacji, w szczególności doprowadzenia wody, kanalizacji sanitarnej czy naprawienia drogi. Zażądała ustosunkowania się do braku wodociągu i drogi dojazdowej. Podkreśliła także, iż jeżeli firma produkująca [...] będzie kontynuowała działalność niezgodną z przepisami bezpieczeństwa, zakłócała spokój, niezwłocznie wystąpi m.in. na drogę sądową. Jak wynika z akt sprawy Burmistrz P. w dniu 17 czerwca 2014 r. odpowiedział na powyższe pismo skarżącej ustosunkowując się do podnoszonych w nim kwestii. Następnie, jak wynika z wyjaśnień organu na skutek zawiadomienia skarżącej i Starosty G. w dniu 30 czerwca 2014 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie składowania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. W piśmie z dnia 28 listopada 2014 r. skierowanym do Starosty Powiatowego w G. skarżąca wniosła zażalenie na brak działania, ewentualnie na przewlekłość Burmistrza G. zarzucając m.in. brak wydanie orzeczenia nakazującego firmie [...] wstrzymania użytkowania terenu lasów w sposób sprzeczny z planem zagospodarowania przestrzennego i przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania tego obszaru. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że to nie nazwa, lecz treść pisma decyduje o jego charakterze. O tym zaś jaki charakter ma pismo decyduje sama strona. Wobec tego należy przyjąć, że dopiero w tym piśmie skarżąca zażądała od organu podjęcia konkretnych czynności i wydania decyzji odpowiedniej treści. Stwierdzić należy, że żądanie to miało oparcie w przepisach prawa, bowiem zgodnie z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. W świetle powyższego należy uznać, że w piśmie z dnia 28 listopada 2014 r. skierowanym do Staroty Powiatowego w G. za pośrednictwem Burmistrza G. skarżąca zażądała od organu podjęcia konkretnych czynność i jednocześnie wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Jak wynika z akt sprawy o sygn. IV SA/Wa 2486/14, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. nakazał właścicielowi działki nr [...] przywrócenie sposobu zagospodarowania terenu zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego de facto organ załatwił sprawę przed złożeniem przez skarżącą formalnego wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie przywrócenia użytkowania terenu lasów w sposób sprzeczny z planem zagospodarowania przestrzennego i przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania tego obszaru oraz przed złożeniem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Skoro zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz wyd.2, wyd. LexisNexis, W-wa 2008, T. Woś, komentarz do art. 3 ustawy), a zgodnie natomiast z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, to wniesienie skargi na bezczynność już po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie warunkuje niedopuszczalność skargi a co za tym idzie – jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 337/14, postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 937/11). W świetle przedstawionej argumentacji należało uznać, że taka też sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.