IV SAB/Wa 622/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 26 września 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - oddala skargę - [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (zwana dalej "stroną skarżącą") pismem z [...] maja 2019r. wniosła skargę na bezczynność oraz niezałatwienie w terminie przez Wojewodę [...] wniosku o wydanie zezwolenia na pracę typu A, dla S. C. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] marca 2019 r. wpłynął do Wojewody [...] ww. wniosek złożony przez stronę skarżącą reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika. Dnia [...] kwietnia 2019r. wpłynęło do organu administracji publicznej ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Dnia [...] maja 2019 r. organ podjął czynności zmierzające do uzupełnienia akt sprawy oraz ustalenia jej stanu faktycznego: przesłano ponaglenie do właściwego organu, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia wniosku w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Dnia [...] czerwca 2019r. wobec nieusunięcia braków formalnych wniosku w zakreślonym terminie, który upłynął [...] maja 2019 r. pozostawiono wniosek bez rozpoznania. Pismem z [...] maja 2019 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę zarzucając organowi bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie, zarzucając, naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a., poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Strona wniosła o: - zobowiązanie Wojewody do wydania odpowiedniego aktu w terminie 14 dni , - orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - przyznanie skarżącej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości; - zasądzenie kosztów postępowania sądowego na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny sprawy wywodząc, że w sprawie z wyłącznej winy organu zaistniała bezczynność, gdyż organ nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 § k.p.a i nie zawiadomił stron o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia, oraz pomimo podjęcia w prawnie określonym terminie czynności w sprawie nie zakończył jej wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W odpowiedzi skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w sprawie zachodziła konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Wszelkie zaś opóźnienia w terminach wydawania decyzji czy podejmowania poszczególnych czynności przez organ wynikają ze stale rosnącej liczby składanych wniosków (wzrost na przestrzeni od 2015 do 2018r. o 162 %). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jednocześnie wyjaśnić należy, że sprawa, której przedmiotem jest skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może być rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). W rozpoznanej sprawie warunki formalne skargi zostały spełnione, wobec wniesienia przez stronę ponaglenia. Przechodząc do merytorycznego jej rozpoznania wskazać należy, że stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 marca 2019 r., sygn. akt III SAB/Po 41/18 oraz wyrok NSA z 5 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2936/16). Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że dla uznania bezczynności konieczne jest nie tylko ustalenie, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz czy uczyniono to w przepisanym terminie, ale także czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok NSA z 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17). A zatem, dokonując oceny, czy w sprawie organ dopuścił się bezczynności (lub przewlekłego prowadzenia sprawy), Sąd w pierwszej kolejności winien zbadać, czy organ faktycznie naruszył art. 35 lub 36 k.p.a., w dalszej zaś kolejności czy – jak wskazano w wyżej przywołanym wyroku – ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu – wbrew twierdzeniu skarżącej spółki – nie sposób uznać, że Wojewoda w rozpoznawanej sprawie dopuścił się bezczynności. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność, decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania przez sąd administracyjny. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał – jak była o tym mowa powyżej – że organ nie dopuścił się bezczynności, w szczególności bowiem w warunkach rozpoznanej sprawy, nieuzasadnione byłoby twierdzenie, że opóźnienie powstałe przy rozpoznawania sprawy, było nieusprawiedliwione. Chronologia zdarzeń wskazuje, że wniosek wpłynął [...] marca 2019 r. Pismami z [...] maja 2019 r. organ podjął czynności zmierzające do uzupełnienia akt sprawy oraz ustalenia jej stanu faktycznego: przesłano ponaglenie do właściwego organu, wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia wniosku. A zatem od daty wpływu wniosku do podjęcia pierwszej czynność w sprawie upłynął okres ok. 1,5 miesiąca. Podkreślić trzeba, że w okresie tym, zgodnie z kalendarzem wystąpiły dwie przerwy w pracy urzędu – tj. święta wielkanocne i majowe. Ponadto Sądowi z urzędu jest również wiadomym, że w ocenianym okresie do organu wpłynęła duża liczba wniosków (w tym złożonych również przez skarżącą), które wymagały zarejestrowania, przydzielenia, oceny pod kątem ich kompletności, ewentualnego uzupełnienia i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia. Co prawda zaznaczyć należy, że powyższe nie usprawiedliwia co do zasady zwłoki w powadzeniu spraw przez organ, jednakże ma bezpośredni wpływ na możliwość sprawnego, a przy tym rzetelnego przeprowadzenia ww. czynności. Przy uwzględnieniu powyższych okoliczności uznać należy, że termin w jakim ostatecznie doszło do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, uznać należy, za akceptowalny z punktu widzenia określonej w art. 12 § 1 k.p.a zasady szybkości postępowania, tym bardziej, że w rozpoznawanej sprawie organ podjął czynności wyjaśniające i w konsekwencji nie uzupełnienia braków formalnych, organ zawiadomił stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W świetle powyższego, w ocenie Sądu brak jest podstaw do zarzucenia organowi, iż dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu sprawy, a szczególnie że zaistniałe opóźnienie było nieusprawiedliwione. Organ jeszcze przed wniesieniem skargi podjął czynności wyjaśniające. Przy uwzględnieniu powyższych okoliczności termin w jakim wydane zostało ostatecznie doszło do wydania rozstrzygnięcia w sprawie uznać należy za akceptowalny z punktu widzenia określonej w art. 12 § 1 k.p.a zasady szybkości postępowania. W sprawie nie można także zarzucić organowi, iż naruszył zasadę bezstronności, proporcjonalności i równego traktowania stron wyrażoną w art. 8 k.p.a. Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.