IV SAB/Wa 91/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w zwrocie nadpłaty opłaty recyklingowej postanawia: zawiesić postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wa 2739/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wa 267/13 odrzucił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. – jako niepodlegającą kognicji sądów administracyjnych – wniesioną na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w zwrocie nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconej opłaty za brak sieci recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji za 2006 r. Od powyższego postanowienia wniesiona została przez pełnomocnika skarżącej skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 782/14 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd stwierdził, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji zupełnie pominął fakt, że skarżąca Spółka obowiązek zwrotu przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nadpłaconej kwoty opłaty recyklingowej upatruje w regulacji art. 17 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, który odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej. Trzeba mieć na względzie, że w ocenie organu kwestia podmiotu obowiązanego do zwrotu kwoty nadpłaconej opłaty została rozstrzygnięta decyzją z dnia 24 września 2013 r. Decyzja niniejsza zaś jest przedmiotem skargi do sądu administracyjnego wniesionej tak przez skarżącą Spółkę, jak i N. [sprawa ma przyporządkowany numer IV SA/Wa 2739/13]. W tej sprawie kontroli sądowej poddana została kwestia, czy podmiotem obowiązanym do zwrotu nadpłaconej kwoty opłaty recyklingowej jest N. Od rozstrzygnięcia tej sprawy zależy, czy za zgodne z prawem zostanie uznane stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska dotyczące podmiotu obowiązanego do zwrotu nadpłaty. Dopiero wówczas będzie możliwe przystąpienie do oceny sprawy ze skargi na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w zaistniałej sytuacji procesowej w sprawie ze skargi na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, na obecnym etapie, nie można rozstrzygnąć, czy prawidłowo organ ten uznał, wydając decyzję ostateczną, że podmiotem obowiązanym do zwrotu nadpłaconej kwoty opłaty recyklingowej jest N. i w takim przypadku istnieją podstawy do prowadzenia egzekucji w stosunku do [...], czy też podmiotem obowiązanym do zwrotu jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska. W sytuacji zaś, kiedy okazałoby się, w wyniku sądowej kontroli decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2013 r., że podmiotem obowiązanym do dokonania zwrotu nadpłaconej kwoty opłaty recyklingowej jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska, to dopiero wówczas pojawi się zagadnienie, czy zwrot tej nadpłaty jest czynnością materialnotechniczną, która w przypadku bezczynności organu podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w zaistniałej sytuacji procesowej – przed prawomocnym zakończeniem postępowania ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2013 r. – przedwczesne były rozważania Sądu pierwszej instancji co do przesłanek dopuszczalności skargi na bezczynność tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma art. 153 tej ustawy, zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 506/05 (LEX nr 187499), związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 153 powołanej ustawy, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego orzeczenia. Związanie oceną prawną dotyczy sądu w każdym składzie i bez względu na to, w jakim trybie sąd orzeka. Wobec związania Sądu orzekającego w tej sprawie wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 782/14 należało zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2739/13, w której wprawdzie postępowanie zostało zakończone w dniu 19 maja 2014 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzającym nieważność zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2013 r. nr [...], jednakże wyrok ten nie uzyskał waloru prawomocności. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.