IV SO/Wa 12/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. K. w przedmiocie wymierzenia Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: wymierzyć Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych. Pismem z 18 czerwca 2019 r. Z. K.(dalej również jako: "wnioskodawca") zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o ukaranie grzywną Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "organu") za nieprzekazanie skargi z dnia 8 maja 2019 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie wypłaty zasiłków chorobowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w dniu 8 maja 2019 r. wniosła za pośrednictwem organu (elektroniczna platforma PUE ZUS) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie wypłaty zasiłków chorobowych. Skarga wpłynęła do organu 8 maja 2019 r. W odpowiedzi na wniosek organ podniósł, że skarga Z. K. została przekazana do Sądu w dniu 3 lipca 2019 r. (data stempla pocztowego). Organ wniósł o odrzucenie wniosku z uwagi na to, że sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przeprowadzona kwerenda spraw zarejestrowanych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wykazała, że przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu w dniu 4 lipca 2019 r. r. i została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wa 917/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., organ którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Według zaś art. 55 §1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków przekazania skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy w wyznaczonym ustawą terminie, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy. Grzywna przewidziana w powołanym art. 55 §1 p.p.s.a., jest środkiem dyscyplinującym organ administracji w przesłaniu przez niego skargi do sądu wraz z aktami sprawy bez zbędnej zwłoki, w terminie ustawowo do tego wyznaczonym. Celem ukarania organu grzywną jest zapobieżenie przedłużaniu postępowania sądowoadministracyjnego przez organ poprzez opóźnianie przesłania stosownych dokumentów, określonych w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto wymierzenie grzywny, poza funkcją represyjną, pełni także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości. W rozpatrywanej sprawie skarga Z. K. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wpłynęła do organu w dniu 8 maja 2019 r. (k.12 akt sądowych sprawy IV SAB/Wa 917/19). Organ winien przekazać skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy najpóźniej w dniu 7 czerwca 2019 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy IV SAB/Wa 917/19, pod którą to sygnaturą została zarejestrowana przedmiotowa skarga, organ przekazał skargę (wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę) do sądu w dniu 3 lipca 2019 r. (data nadania przesyłki u operatora pocztowego – k. 7 akt sprawy IV SAB/Wa 917/19), a zatem przekroczył termin do dokonania tej czynności o około jeden miesiąc. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że organ nie wykonał w terminie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., gdyż przekazanie akt sprawy nastąpiło z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Ponadto należy zauważyć, że wykonanie obowiązku, określonego we wskazanym przepisie nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. W przypadku, gdy organ przekazał sprawę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po złożeniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a, postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny nie staje się bezprzedmiotowe i nie znajduje zastosowania w tej sprawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Ponadto należy wskazać, że rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny, Sąd bada jedynie terminowości przekazania skargi. Okoliczność ewentualnej niedopuszczalności skargi nie ma znaczenia w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Rzecz w tym, że to wyłącznie sąd może dokonywać kontroli dochowania warunków formalnych skargi, podobnie jak tylko sąd może oceniać dopuszczalność skargi. Obowiązek przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, a w szczególności organ nie jest uprawniony do kontroli formalnej skargi czy też oceny jej dopuszczalności (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2010 r., I OZ 222/10 oraz z dnia 28 lutego 2012 r. I OZ 96/12, CBOSA, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt IV SO/Wa 29/16, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie zostały zatem spełnione przesłanki do ukarania organu grzywną za naruszenie art. 54 § 2 p.ps.a. Wysokość wymierzonej grzywny jest w ocenie Sądu adekwatna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia organu i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a., który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie należy wskazać, że ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie górną granicę określono w powołanym wyżej art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd wymierzając grzywnę bierze pod uwagę takie elementy jak: charakter sprawy, okres pozostawania organu w bezczynności oraz podjęte przez organ działania w celu załatwienia sprawy. Sąd uwzględniając zatem w niniejszej sprawie, że organ przekroczył trzydziestodniowy termin o około jeden miesiąc uznał, że grzywna w wysokości 200 zł będzie wystarczająca dla osiągnięcia celów, o których mowa wyżej (dyscyplinujących, represyjnych i prewencyjnych). W związku z powyższym, na podstawie art. 55 §1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.